Verbonden met de klootzak
Auteur
Eliza Vasquez
Lezers
1.0M
Hoofdstukken
48
Lily Summers dacht dat het verlaten van haar roedel vrijheid betekende, maar het lot heeft andere plannen. Een enkele aanval door vampiers verbrijzelt haar rustige leven en stort haar in een gevaar dat ze niet kan negeren. En dan is er nog Adrian Ryker: onuitstaanbaar, arrogant en volkomen onmogelijk te weerstaan. Hij is alles wat ze vastbesloten is te vermijden, maar de aantrekkingskracht tussen hen is magnetisch en onvermijdelijk.
Terwijl het gevaar dreigt en de verlangens opborrelen, moet Lily beslissen of ze de man die ze wil haten kan vertrouwen — of dat hem toelaten haar hart van steen zal veranderen in iets onverwoestbaars.
Hoofdstuk 1
LILY
Ik scheurde zonder zorgen over de snelweg. Mijn vriendin zat op de bijrijdersstoel en schreeuwde het uit van angst. Ik kon er niets aan doen. Ik hield van hard rijden.
Als weerwolf was ik gewend om met de wind in mijn gezicht door het bos te rennen. Ik voelde het grind onder mijn poten en de adrenaline in mijn aderen. Dit? Dit stelde niets voor. Het was gewoon een extra kick.
„Herinner me er even aan waarom ik ooit bij jou in de auto stap, gestoord wijf,“ zei Marsha, mijn enige menselijke vriendin. Ze probeerde wanhopig haar haar te redden van de harde wind.
Marsha’s krullen waren prachtig. Toch beweerde ze vaak dat ze de helft van de tijd niet te temmen waren. Na deze wilde rit zouden ze praktisch een eigen wil hebben.
„Omdat je van mijn Lambo houdt,“ zei ik. Ik kuste mijn stuur en lachte toen Marsha me raar aankeek.
„Ik weet serieus niet waarom ik met jou omga,“ mompelde ze. Ze schudde haar hoofd.
„Omdat je van me houdt, slet.“
„Damn. Daar heb je me,“ antwoordde ze met een ondeugende grijns.
We schoten allebei in de lach. Ik draaide me om en keek haar aan. „Wat zou ik toch zonder jou moeten, Marsh?“
Haar ogen werden groot. „Ten eerste, aww. En ten tweede, gestoord wijf, houd je ogen op de weg!“
Ik rolde met mijn ogen. „Prima,“ mompelde ik. Ik trapte het gas nog iets harder in. Natuurlijk liep Marsha de hele weg naar de universiteit te zeuren.
We kwamen heelhuids aan op de campus. Marsha blies me een kus toen we afscheid namen. Daarna liepen we allebei een andere kant op.
Zodra ik de collegezaal binnenstapte, begroette mijn lerares me met een kort knikje en ging door met haar les. En Moon Goddess, wat was dat verfrissend. Terug in de roedel zou ik flink op mijn kop hebben gekregen omdat ik te laat was. Hier? Alleen een knikje. Je moest wel houden van een menselijke universiteit.
Het college vloog voorbij. Al snel liep ik weer terug naar mijn auto. Ik klemde mijn schoudertas stevig tegen me aan. De wind blies mijn lange bruine haar strak naar achteren.
Een trilling in mijn zak liet me opeens stilstaan. Ik pakte mijn telefoon en keek naar het scherm. Mijn wenkbrauwen fronsden toen ik de naam zag oplichten. Claus Blackthorn.
Mijn verloofde. Niet uit eigen keuze, maar door een eeuwenoude traditie. Een gebruik dat samen met de bedenker ervan in de hel had moeten wegrotten.
Ik gooide mijn telefoon terug in mijn zak. Ik drukte de nare herinneringen aan mijn verleden weg. Ik wilde niet aan mijn familie denken. Ik had ze moeten vergeten. Ze eigenlijk moeten begraven.
Toch verlangde een wanhopig deel van mij nog steeds naar een complimentje van mijn vader. Of naar een vriendelijke blik van mijn broer. Hell, zelfs een fucking aai over mijn bol van een van hen. Maar zelfs zoiets simpels had altijd consequenties.
Een tikje op mijn schouder haalde me uit mijn gedachten. Ik draaide me om.
Marsha’s mooie groene ogen straalden van kattenkwaad. Ze sprong nog net niet op en neer van opwinding.
Ik haalde diep en rustig adem. Ik zette me schrap voor het bizarre plan dat ze tijdens het college had bedacht.
Marsha was een ster in het bedenken van gekke plannen. Dingen waarvan ik altijd zwoer dat ik ze nooit zou doen. Maar op de een of andere manier deed ik altijd met haar mee. Allemaal dankzij haar eindeloze volharding. „Lily!“ zei ze, met een brede, slordige grijns op haar gezicht.
„Ja?“ vroeg ik voorzichtig.
„Laten we vanavond naar La Loba gaan!“ riep ze vrolijk.
„Absoluut niet.“ Ik schudde resoluut mijn hoofd.
„Maar Lily,“ zeurde ze, „ik heb niemand om mee te gaan. Jij bent mijn enige vriendin.“ Haar schouders hingen slap. Haar ogen stonden opeens heel zielig. „Alsjeblieft,“ voegde ze eraan toe met een pruillip.
Ik zuchtte en streek met een hand over mijn gezicht. Damn it. Ik kon haar niet afwijzen als ze zo deed. „Vooruit dan. Maar alleen omdat ik me dood ongerust zou maken als je in je eentje gaat.“
„Ik wist het. Je bent de allerbeste vriendin die een meid zich kan wensen!“ gilde ze. Ze sloeg haar armen om me heen in een stevige knuffel. „Je maakt je zeker zorgen over de aanvallen, hè?“
Ik hield mijn hoofd een beetje schuin. „Aanvallen?“
„Yup, ik zag het op het nieuws. Een of andere gestoorde psychopaat loopt rond en vermoordt mensen.“
Ik beet zenuwachtig op mijn lip. Daar had ik nog niets over gehoord. Maar nu ik dit wist, zou ik haar absoluut niet in haar eentje laten gaan.
En zo kwam het dus dat ik vijf uur later, op een vrijdagavond, bij La Loba belandde.
Ik droeg een strakke, bloedrode Helena maxi-jurk met bijpassende killer heels. Mijn bruine haar was chic opgestoken en zachte plukjes hingen langs mijn gezicht. Mijn make-up was vol glamour. Ik droeg smokey eyeliner, donkere oogschaduw en opvallende, bloedrode lippenstift.
Eerlijk gezegd wilde ik helemaal niet naar deze stomme club komen. Maar dat betekende niet dat ik er niet onweerstaanbaar uit kon zien. En als een paar mensen hun hoofd omdraaiden om naar me te kijken?
Tja... dat was gewoon goede therapie voor mijn ego.
We liepen op de uitsmijter af. Hij boog onmiddellijk respectvol zijn hoofd voor me. „Lily, ik wist dat je naar de stad was verhuisd. Maar ik had nooit gedacht dat ik je in een club zou zien zonder Luna Trinity,“ zei hij met een verbaasde blik.
„Ik ben hier tegen mijn wil,“ mompelde ik. Ik keek naar Marsha. Ze keek Nico, de uitsmijter, al aan alsof hij een lekker hapje was. „Loop door, jij wanhopige slet.“ Ik rolde met mijn ogen en duwde Marsha de club in.
Zodra we binnen waren, deed de harde muziek pijn aan mijn oren. Mensen dansten en schuurden tegen elkaar aan als beesten. Misschien kwam dat omdat de helft van hen dat ook echt was. De geur was vreselijk. Het was een mix van zweet, alcohol en rook. Een enorm vieze cocktail. Ik had nu al een hekel aan vanavond en ik was pas net binnen.
„Oh my God, moet je zien hoeveel mensen er naar ons staren,“ zei Marsha enthousiast.
Ik keek om me heen. Ze had gelijk. De helft van de club bekeek ons alsof we hun volgende maaltijd waren.
Geweldig.
„Zin om te dansen?“ klonk een zware mannenstem in de richting van Marsha.
We draaiden ons om. De man die naast ons stond, was ontzettend knap. Dat was waarschijnlijk ook de reden waarom Marsha me met smekende ogen aankeek.
Ik zuchtte. „Vooruit... maar gedraag je.“ Ik wierp haar een waarschuwende blik toe.
„Ik beloof dat ik braaf zal zijn, Moeder!“ Marsha grijnsde. Ze kruiste haar vingers naar me en verdween in de menigte op de dansvloer.
Jeetje, die meid toch.
Ik keek door de grote zaal en zag de bar. Ik liep erheen en nam plaats op een lege kruk.
„Kan ik iets voor je inschenken?“ vroeg een bekende stem. Een stem die ik al talloze keren had gehoord.
„Een Long Island Iced Tea. Zet hem maar op mijn rekening.“
„Je bedoelt de rekening die je nooit betaalt?“ Rodrigo trok een wenkbrauw op.
Ik schonk hem een brutale grijns. „Ik ga even naar het damestoilet. Ik verwacht een drankje als ik terug ben. Bedankt!“ Terwijl ik naar de wc's liep, rook ik een vreselijke geur. Ik volgde het spoor naar buiten.
De nacht was aardedonker. De maan was het enige licht. Ik kon de doffe dreun van de muziek nog steeds zachtjes horen toen ik buiten stond. Er was helemaal niemand aan de achterkant van de club. Er stonden alleen een paar vuilnisbakken. Maar dat was niet wat ik had geroken.
Ineens stapte er een gedaante uit de donkere schaduwen. Toen het dichterbij kwam, herkende ik eindelijk wat ik had geroken.
Een vampier.
Zijn rode ogen staarden recht in de mijne. Een kwaadaardige glimlach krulde langzaam op zijn lippen.
Ik bevroor even. Toen trok ik langzaam mijn schouders naar achteren en zette me schrap.
Ik had zo'n voorgevoel dat vanavond een bitch ging worden.
