Het bezit van de alfa's: Een winterbruiloft
Auteur
Jen Cooper
Lezers
339K
Hoofdstukken
7
De Verloving
Derik
„Weet je zeker dat we het zo moeten doen?“ vroeg Brax twijfelend.
Ik knikte één keer en klopte op de houten deur van Pearls hut.
„Zit ze hier eigenlijk wel op te wachten?“ mopperde Kai. Hij friemelde aan het overhemd dat hij van mij aan moest trekken.
Hij vond het vreselijk om zich netjes aan te kleden. Maar ik was vastbesloten om dit perfect te maken voor onze mate.
Met dat in gedachten hadden de anderen met tegenzin ingestemd.
Pearl deed de deur open. Haar wenkbrauwen gingen omhoog toen ze naar ons keek.
„Nou, wat zien jullie drie er netjes uit. Willen jullie een kopje thee?“ vroeg ze. Ze keek ons nog één keer aan voordat ze naar binnen ging.
Ik liep als eerste naar binnen. „Ja, graag,“ zei ik. Nikolai en Braxton liepen achter mij aan naar binnen.
Ik ging aan tafel zitten. Pearl deed haar schort af en hing het op. Ze pakte de theepot en zette thee terwijl de andere twee bij de deur bleven staan.
De zenuwen begonnen toe te slaan. Ik ging met mijn vinger over de geschilderde bloemen op het tafelkleed.
Lorelai zei dat haar moeder schilderde, maar ik had er nog niet veel van gezien. Ze was er goed in.
Het was stil en gespannen terwijl Pearl aan het rommelen was.
Ze schonk de thee in en ging toen op de stoel tegenover mij zitten.
„Er moet een reden zijn dat ik bezoek krijg van drie goed geklede Alfa's. Normaal dragen jullie geen shirts en maken jullie mijn vloeren vies met jullie blote voeten,“ plaagde Pearl luchtig. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.
„Die is er,“ zei ik.
Nu ik daar zat, wist ik niet zo goed hoe ik moest doen waarvoor ik gekomen was.
Ik had veel oude papieren gelezen en mensen bestudeerd. Ik had ze vragen gesteld, in de hoop dat ik het perfect zou doen voor onze Luna.
Maar wat als het niet perfect was?
Kai schraapte zijn keel en stapte naar voren. Hij hield een klein doosje vast. We hadden dat doosje gemaakt van de schors van mijn thuisboom.
„Kleine Luna heeft al onze tradities gerespecteerd. Ze is een deel geworden van hoe wij leven. Ze heeft alles gedaan wat nodig is om een Luna te zijn. We dachten dat het misschien tijd was om ook een traditie van haar volk te eren,“ zei Kai. Hij zette het doosje op tafel voor Pearl.
Ik slikte zwaar. Mijn hart klopte snel toen er tranen in Pearls ogen kwamen.
„We begrijpen dat deze huwelijkstraditie normaal gesproken gebeurt via de kiesceremonie. Maar we hebben begrepen dat we eerst toestemming aan de ouders moeten vragen,“ zei ik terwijl Pearl het doosje opendeed.
Ze legde haar hand op haar borst en hapte naar adem.
Als Lorelai maar half zo erg reageerde, zou ik al blij zijn.
Ik hoopte maar dat ze blij zou zijn. We hadden haar namelijk niet verteld wat we gingen doen.
„We zijn van plan om Lorelai ten huwelijk te vragen, Pearl. We hoopten op uw zegen daarvoor,“ vroeg Brax.
De tranen stroomden uit Pearls ogen en vielen op haar lichte wangen.
Ze stopte een pluk blond haar achter haar oor en snotterde even. Toen deed ze het doosje dicht en gaf ze het terug.
„Ze is mijn dochter. Ik gun haar al het geluk van de wereld. Ik was doodsbang voor haar toen jullie haar meenamen. Maar nu zie ik in dat ze nooit bedoeld was voor een normaal leven. Ze was altijd al voorbestemd voor meer. Ik geloof dat jullie haar 'meer' zijn.“ Pearl glimlachte door haar tranen heen.
Ik lachte breed en de spanning viel van mijn hart.
Ik stond op en gaf haar een warme knuffel.
Ze was net zo klein als haar dochter en wij torenden boven haar uit. We namen haar allemaal één voor één in onze armen en bedankten haar dat ze ons Lorelai had gegeven.
„Ze heeft er echter geen geheim van gemaakt dat ze niet wil trouwen. Jullie kunnen het dus nog zwaar met haar krijgen,“ gaf Pearl toe. Ze dronk weer van haar thee en veegde de tranen van haar wangen.
„Het is een andere manier om ons te claimen. Ik denk dat ze daar wel mee akkoord gaat,“ grijnsde Kai.
Altijd zo zelfverzekerd. Ik was daar nog niet zo zeker van.
Ik hoopte dat ze het leuk vond wat we probeerden te doen. Maar onze mate reageerde nooit zoals ik verwachtte.
Ze verraste me constant.
Ik keek ernaar uit om haar voor de verandering ook eens te verrassen. Ik stopte het ringendoosje in mijn zak en keek naar Pearl.
„U hoort vast wel hoe het is gegaan,“ zei ik, en ik dronk mijn thee op.
We bleven daarna niet lang meer bij Pearl. We vertrokken om Lorelai te zoeken.
Ik was een bonk zenuwen, maar ik probeerde het goed te verbergen.
Ik wist wat ik wilde. Ik wist dat ze ons wilde.
Maar Pearl had gelijk. Lorelai had openlijk verteld dat ze een hekel had aan menselijke tradities.
En wij vroegen haar om mee te doen aan zo'n traditie.
We liepen naar het bos. De wintersneeuw kraakte onder onze voeten. We stonden op het punt om terug naar de stad te rennen toen ik mijn hoofd schudde. „Nee, dit gaat niet werken. Ze zal zo boos zijn dat we dit überhaupt hebben bedacht. Ze wil niet trouwen,“ zei ik, terwijl ik met mijn handen door mijn haar ging.
Brax pakte me vast. Hij hield me stil en keek me recht in mijn ogen aan. „Ze is van ons. Dit laat dat alleen maar zien aan haar soort. Het is gewoon een andere manier van een paringsceremonie. Dat kunnen we doen. Dat kunnen we haar geven,“ probeerde Brax me gerust te stellen.
„Ja, en dan kunnen we al die mensen de mond snoeren die zeiden dat ze door haar vloek nooit zou trouwen. We laten ze zien dat ze beter is dan zij allemaal,“ grijnsde Kai.
Ik grijnsde, ook al was ik het er niet mee eens. Kai had een vreemde manier van denken, maar misschien hielp het wel om onze Luna te laten instemmen.
Brax was het er ook mee eens.
„Ze is beter dan zij allemaal,“ fluisterde ik.
„En daarom gaat ze het geweldig vinden,“ zei Brax. Ik wist niet of dat waar was, maar we hadden er al voor gekozen.
We moesten het doorzetten. Het was tenslotte mijn eigen idee, dus ik kon niet meer terugkrabbelen. Dat wilde ik ook niet.
Ik hoopte alleen maar dat onze mate het ook wilde.
Alsof ze me wilde plagen, vulde haar geur mijn lichaam. Ik voelde haar aanwezigheid dichtbij.
Ik fronste en keek naar het pad dat naar de stad leidde.
Er kwam een koets onze kant op en ik vertrok mijn gezicht. De koets reed hard. Dat betekende dat ze bewust haast maakte. Dat was geen goed teken.
„Daar gaan we,“ grijnsde Kai toen de koets stopte.
De deur vloog open en onze mate stapte uit. Ze keek boos toen haar ogen ons vonden.
„Prachtige-“ Ik wilde naar voren stappen, maar ze beende op ons af. Ze hield haar jurk omhoog in haar hand zodat die niet door de sneeuw sleepte.
„Noem me geen 'Prachtige'. Jullie drieën verdwenen en sloten me buiten de verbinding. Jullie vertelden me niet eens waar jullie waren. Ik moest mijn schaduwen eropuit sturen om jullie te vinden. Hoe is dat eerlijk? Jullie ruiken allemaal vreselijk zenuwachtig en ik had geen idee waarom. Ik was zo ongerust,“ mopperde ze.
Ze zag er zo schattig uit als ze boos was. Haar wangen werden rood, net als wanneer we haar bevredigden.
„We wilden je hierheen lokken, Kleine Luna,“ kwam Kai tussenbeide.
Ze wilde weer uithalen, maar alle boosheid verdween met een diepe zucht uit haar lichaam. Ze bekeek ons wantrouwend.
„Waarom?“ zuchtte ze en ze kruiste haar armen.
Daardoor werden haar borsten omhoog geduwd uit de hals van haar jurk en ik likte mijn lippen af.
„We hebben een verrassing, kom mee,“ glimlachte Brax. Hij stak zijn hand naar haar uit.
Ze keek er voorzichtig naar. Het begon zachtjes te sneeuwen en ze rilde.
Ik deed mijn mantel af en legde hem over haar schouders. Ik duwde haar zachtjes naar voren.
Ze zuchtte en pakte de hand van Brax. Ze hield de mantel stevig om zich heen gesloten.
„De maan komt zo tevoorschijn,“ fluisterde ik in haar oor. Ze keek omhoog naar de lucht, waar de maan begon te stijgen.
We hadden echt de intentie om haar in het landhuis ten huwelijk te vragen. Misschien in onze suite of in de eetzaal. Maar in plaats daarvan trokken we haar mee door het bos.
Kai liep voorop. Brax hield één van haar handen vast en ik liep aan haar andere kant.
Ze was gespannen en zenuwachtig. Ze keek naar de bomen, terwijl de sneeuw het moeilijker maakte om de andere bomen te zien.
Maar ik wist waar ze naartoe gingen.
Een open plek tussen de bomen die bij volle maan prachtig werd verlicht.
Het was prachtig, net als zij.
„Dit is helemaal niet verdacht,“ zei Luna sarcastisch.
Ik kuste de zijkant van haar hoofd terwijl we liepen en grijnsde om haar geplaag.
„Geduld, Prachtige.“
Ik zei het rustig, ook al voelde ik me vanbinnen niet zo.
We kwamen steeds dichterbij.
Toen we bij de open plek aankwamen, stopte het met sneeuwen. De bries ging liggen en de nacht werd stil. De maan verlichtte de open plek, precies zoals ik had gehoopt.
De sneeuw leek eronder te glinsteren.
Luna ademde diep uit en keek rond.
„Wauw, het lijkt wel magie,“ fluisterde ze.
Kai stond in het midden, met Brax naast zich. Luna stopte voor hen en ik nam mijn plek naast hen in om haar aan te kijken.
Het bos om ons heen was gehuld in duisternis, maar deze open plek was verlicht. Daardoor leek Luna onwerkelijk. Als een droom. Een droom die we gelukkig hadden zien uitkomen.
„Kleine Luna,“ zei Kai met zijn diepe, hese stem. Hij grijnsde toen ze daardoor rilde. We voelden allemaal de steek van verlangen die door haar heen ging.
„Is dit het moment waarop jullie me vertellen dat we in de sneeuw gaan neuken? Want als we daarvoor hier zijn, houd ik deze jas aan,“ grijnsde ze.
Kai grijnsde en kneep zijn ogen samen.
Ik was klaar om tussen hen in te springen als het nodig was. Kai zag eruit alsof hij elk moment kon toegeven om precies te doen wat ze zei.
„Daarna,“ zei hij in plaats daarvan.
„Na wat?“ Ze fronste.
„Nadat we hebben gedaan waarvoor we hier kwamen,“ zei ik. Ik knikte naar Brax en Kai.
Ik had gelezen dat op één knie gaan erg belangrijk was. Daarom gingen we alle drie voor haar op één knie zitten.
Ik wist niet goed waarom dat uitmaakte. Maar blijkbaar was het belangrijk voor haar, want ze hapte naar adem en deed een stap achteruit.
Ik grijnsde terwijl ik via de paringsverbinding naar haar gevoelens zocht. Ik voelde de warmte door haar heen stromen. De liefde. Door haar opwinding werden mijn zenuwen rustiger.
„Kleine Luna, jij accepteert wie we zijn. Je houdt toch van ons en je laat ons nooit verontschuldigen voor wat we zijn,“ begon Kai.
Brax ging verder. „Je hebt onze tradities geaccepteerd. Je bent onze mate geworden, onze Luna. Je hebt voor ons gevochten, van ons gehouden en je bent een deel van ons geworden.“
Toen was het mijn beurt. „Je hebt ons kinderen gegeven. Je geest, je lichaam en je ziel. Nu vragen we om nog één deel van jou, Prachtige. Je hart.“
Ik haalde het doosje uit mijn zak en deed het voor haar open.
Ik gaf het doosje aan Brax zodat hij het tussen ons in kon vasthouden.
Ze hapte weer naar adem en haar ogen vulden zich met tranen. Het waren gelukkige tranen. Dat voelde ik in de verbinding. Het verwarmde de paringsverbinding en overspoelde het met een liefde die zo diep was, dat mijn eigen hart samenkneep.
„Oh mijn god,“ fluisterde ze. Haar stem klonk hees door haar emoties. Met een trillende hand reikte ze naar de ring.
Het was een gouden ring. De band was in elkaar gedraaid als lianen, met een kleine groene smaragd bovenop. Twee kleine golven raakten de edelsteen om hem vast te houden. En er zaten kleine bloemetjes tussen de lianen.
„Het water staat voor Brax. De lianen staan voor Derik. De groene steen is voor mijn ogen, want ik weet dat die je favoriet zijn,“ legde Kai uit met een duivelse grijns.
Ik rolde met mijn ogen om wat hij zei.
„Nikolai,“ gromde ik.
Hij grijnsde. „Oké, misschien staan de bloemen voor de weiden en graslanden. Maar we weten allebei wat de kleur groen voor jou betekent.“ Hij bewoog zijn wenkbrauwen op en neer naar haar.
Ze lachte door haar stromende tranen heen.
„Dit is... Ik weet niet eens wat ik moet zeggen,“ zei ze terwijl ze de ring goed bekeek.
„Ja tegen het worden van onze vrouw?“ stelde Brax voor.
Ze glunderde. Haar stralende glimlach verlichtte ons allemaal meer dan de maan op de sneeuw.
Ze knikte en we stonden op.
Ik trok haar tegen me aan en kuste haar terwijl ik de ring om haar vinger schoof.
Hij paste perfect.
Maar dat was Kai's verdienste. Hij was een expert in alles wat met Luna te maken had.
Zelfs in haar ringmaat.
„Ik heb de grip gebruikt die ze op mijn cock heeft als maatstaf,“ lachte hij in de verbinding terwijl Brax haar kuste.
Ik wilde dat Kai een grapje maakte. Maar ik kende hem goed genoeg om te weten dat hij waarschijnlijk de waarheid sprak.
„Gaan we dit echt doen? Willen jullie trouwen?“ vroeg ze. Ze keek weer naar beneden naar de ring. Hij schitterde in het maanlicht alsof het zo hoorde.
„Wil jij dat?“ vroeg Brax, en zijn zenuwen waren duidelijk te zien.
„Vroeger wilde ik het nooit. Ik dacht dat de paring met wolven betekende dat het nooit zou gebeuren. Maar ja, ik geloof dat ik het wel wil,“ grijnsde ze.
„Dan is het ja, Prachtige. We gaan trouwen,“ glimlachte ik. Ze kuste mij en daarna Brax.
Ze wilde Kai kussen, maar hij tilde haar tegen zich aan en kuste haar ruw.
„Nadat we neuken in de sneeuw,“ grijnsde hij tegen haar lippen.
Lorelai lachte en liet zich door hem meenemen naar de sneeuw. Hij drukte haar erin en klom over haar heen.
„Daar hebben we geen tijd voor,“ grijnsde ze. „Weet je wel hoeveel we moeten plannen voor zoiets? Mijn moeder is straks helemaal in haar element. Ik moet haar waarschijnlijk even laten weten-“ Kai kuste haar de woorden uit de mond.
„Ssst.“ Hij tikte op haar neus. „Daarna.“
Deze keer maakte ze geen bezwaar.
Niemand van ons deed dat. We verpestten de zuiverheid van de sneeuw met het claimen van onze mate, onze verloofde.
