Zij die vielen
Auteur
Cristal Sieberhagen
Lezers
289K
Hoofdstukken
64
De Woestijn
LIZ
Liz voelde een stekende pijn in haar hoofd en kreunde van ongemak.
Ze kwam moeizaam overeind, maar kon haar hoofd niet optillen door de misselijkheid. Haar mond was droog en smaakte vies.
Ze had zich niet meer zo beroerd gevoeld sinds haar zus Riva haar te veel had laten drinken na de politieopleiding. Riva, vier jaar ouder, was haar beste vriendin.
Ze probeerde haar ogen te openen, maar het felle licht deed te veel pijn.
Hoewel haar hele lijf pijn deed, haar mond kurkdroog was en de ochtendzon brandde, besefte ze dat ze flink aangeschoten moest zijn geweest - ze droeg alleen ondergoed.
Ze voelde het zand onder haar knieën en armen.
Was ze op het strand beland? Hoe was dat gebeurd? Was het geen herfst in Boston?
Er klopte iets niet. Als ze maar helder kon denken door die bonkende koppijn heen.
Ze ging rechtop zitten. De wereld tolde en ze wankelde, maar bleef overeind. Ze moest haar ogen openen om te zien waar ze was - ze kon in gevaar zijn.
Het kostte moeite om scherp te zien, maar plotseling voelde ze zich meer wakker, waardoor de misselijkheid wat wegtrok.
Ze schrok toen ze tatoeages op haar linkerbovenarm en onder haar navel zag. Deze tatoeages deden een belletje rinkelen.
Ze wist zonder te kijken dat ze ook een tatoeage op haar rug had, net boven haar billen.
Ze had deze merktekens gezien op wazige foto's van leden van het Rayburn Kartel. Dit waren niet zomaar tekens - deze tatoeages hoorden bij de vrouwen van de Rayburn-mannen.
Slechts twee van Christopher Rayburns zonen waren niet getrouwd - de zestienjarige Lucas en de dertigjarige Caleb.
Toen ze haar arm draaide om de tatoeage te bekijken, herkende ze Calebs teken met de letters C en R door elkaar.
Nadat Christopher in 2018 was gestopt, was Caleb de leider van de Rayburn-familie geworden - de internationale zakenman wiens rechtendiploma's, slimme kop en connecties hem een stap voor hielden op de politie.
Mensen hadden haar gewaarschuwd toen ze aan deze zaak begon, maar ze moest zich wel met de Rayburn-familie bemoeien.
Christopher Rayburn was de man voor wie zij, haar moeder en haar zus zich al tweeëntwintig jaar schuilhielden.
Hij was de reden dat haar vader in de gevangenis was gestorven, een gebroken man die iemand bleek te zijn die zijn vrouw niet echt kende.
De eerste dag dat ze onderzoek deed naar de Rayburns, kreeg ze bloemen met een kaartje: „Laat de Rayburns met rust of je zult er spijt van krijgen, dochter van Elijah."
Niemand op het bureau wist dat ze de dochter van Elijah McGrath was. Voor hen was ze gewoon Liz Howard uit Edenvale.
Het kaartje had haar de stuipen op het lijf gejaagd en ze had het verscheurd voordat ze de bloemen buiten weggooide. Ze vond het niet leuk om tegen haar nieuwsgierige collega's te jokken dat het slechts een „bedankje" was van een oude collega.
Maar ze had eraan gewend moeten zijn om tegen hen te liegen. Ze was geen Elizabeth Howard, en haar ouders woonden niet in Edenvale. Haar moeder was geen lerares en haar vader had niet in het leger gezeten.
Haar moeder woonde in Glenwood bij haar zus. Ze had ooit rechten gedoceerd aan Harvard, maar was nu een accountant die vanuit huis werkte.
De wind blies haar haar in haar gezicht. Het was niet de blonde kleur die ze de afgelopen vier jaar had geverfd.
In plaats daarvan was het bijna dezelfde donkerbruine kleur als haar natuurlijke haarkleur, en haar ogen voelden niet geïrriteerd aan door de gekleurde contactlenzen die ze grijsblauw maakten.
Zonder hen waren haar ogen hetzelfde heldere blauw als die van haar moeder en zus.
Ze zag een zwarte rugzak in de buurt en bewoog er snel naartoe, in de hoop dat er kleren in zaten. Ze keek op en verstijfde met haar hand op de leren tas.
Dit was geen strand, maar de woestijn.
Ze hoorde in de verte een auto, en toen ze haar ogen afschermde tegen de zon, zag Liz in de verte een weg.
Ze leegde de tas op het zand en was blij zonnebrandcrème te zien. Na het zand te hebben afgeveegd met een kleine handdoek, smeerde Liz snel de dure hydraterende zonnebrandcrème op haar gevoelige huid.
Ze trok snel een strakke zwarte T-shirt aan, gevolgd door de chique leren broek en leren laarzen. Dit was wat Rayburns meestal droegen. Ze hadden haar zelfs een zonnebril, pijnstillers en water gegeven.
Ze dronk voorzichtig wat water voordat ze keek wat er nog meer in de tas zat. De zorg waarmee iemand haar deze spullen had gegeven, maakte haar ongerust.
Ze vond een portemonnee met 500 dollar, een rijbewijs voor Elizabeth McGrath Rayburn met haar juiste geboortedatum en ID-nummer erin, en een foto van haar moeder en zus zittend op hun veranda in Glenwood.
De portemonnee en foto waren een bedreiging - ze hadden ontdekt wie ze was en waar haar familie woonde.
Er was maar één manier waarop ze dat hadden kunnen ontdekken. Ze hadden iemand die voor hen werkte in getuigenbescherming of hogerop.
Dit betekende dat ze altijd al hadden geweten waar de familie McGrath was en dat ze hen allemaal hadden kunnen kwetsen als ze dat hadden gewild.
Ze fronste nog meer. Waarom hadden ze dat niet gedaan? Wat hield hen tegen?
„Verdomme," zei ze pijnlijk, haar hoofd bonkte.
Ze opende een vakje en was geschokt toen ze geldrollen zag, denkend dat het ongeveer 100.000 dollar was. Ze legde het neer alsof het gloeiend heet was.
Een kleine envelop met haar naam in het nette handschrift van Muriel Rayburn, Calebs moeder, trok haar aandacht.
Ze had dit chique ouderwetse handschrift gezien op de handgeschreven uitnodigingen die de 52-jarige society-leider naar haar familie en vrienden stuurde voor elke feest.
Geboren als Clarke, was Muriel Rayburn een rijke vrouw uit een vooraanstaande familie en een van de topfiguren van Boston. Haar familienaam hielp Christopher Rayburn zijn kartel te runnen onder het mom van een „legaal" zakenimperium.
Liz haalde voorzichtig de chique crèmekleurige kaart tevoorschijn.
„Welkom bij de familie. Caleb heeft een goede keuze gemaakt. Het wordt tijd dat Elijahs dochter haar rechtmatige plaats in onze wereld vindt. Deze ring was van mijn grootmoeder en ik denk dat jij hem moet dragen om je instemming te tonen. Muriel."
Liz raakte de ouderwetse, gedetailleerde ring aan met zijn grote, traanvormige blauwwitte diamant omringd door kleine blauwe steentjes.
De ring zat aan de kaart bevestigd in een klein envelopje en ze wilde hem in de woestijn gooien, maar bedacht dat dat een heel slecht idee zou zijn. Ze schoof hem om haar ringvinger, ook al vond ze het niet leuk.
Ze opende de zwarte map met een bang gevoel, en haar wereld stond stil toen ze besefte dat het bedreigen van haar familie niet nodig was geweest: Caleb Rayburn had Elizabeth Howard laten verdwijnen.
De herinneringen kwamen in snelle flitsen.
De eerste foto was van haar die een inval leidde op een Rayburn-magazijn.
Het gebouw binnengaan maar te laat beseffen dat de twee agenten bij haar haar niet naar binnen waren gevolgd; ze had haar hoofd omgedraaid en zag de deur dichtgaan.
Haar oortje had statisch geruis gemaakt en was toen gestopt terwijl de wereld felwit werd. Haar oren hadden luid gesuisd terwijl ze op de grond lag en naar het plafond keek.
Een schaduw was over haar heen gevallen, en voordat ze kon bewegen, voelde ze een naald in haar bovenarm prikken en toen werd alles zwart.
