Nowości wydawnicze

Kto by pomyślał, że szukanie mieszkania może być tak stresujące?

Callie właśnie skończyła liceum i rozpaczliwie potrzebuje dachu nad głową przed rozpoczęciem studiów. Na szczęście znajduje lokum idealne: blisko kampusu, niedrogie i zaskakująco przytulne. Jest tylko jeden haczyk – Adam, jej tajemniczy nowy współlokator.

Gdy Callie i Adam stają się sobie coraz bliżsi, na jej telefon zaczynają przychodzić dziwne wiadomości. Ktoś ich obserwuje. A im mocniej Callie angażuje się w relację z Adamem, tym bardziej niebezpieczna okazuje się prawda o jego przeszłości.

Noah Vaughn zawsze grał według zasad – dopóki miłość do Fallon, jego przyrodniej siostry, nie zniszczyła ich wszystkich. Ścigany przez cień własnego ojca i kontuzję zagrażającą karierze, walczy w niższych ligach, zdeterminowany, by udowodnić swoją wartość. Los ponownie rzuca go na drogę Fallon – teraz zaręczonej z jego kolegą z drużyny – a dawna iskra wybucha z niebezpieczną intensywnością.

Zarówno na lodzie, jak i poza nim, pasja ściera się z lojalnością, a ambicja z pożądaniem, przy czym każdy wybór niesie ze sobą ryzyko. Noah musi zdecydować, co liczy się najbardziej: kariera, serce, czy kruche więzi rodziny, której nigdy tak naprawdę nie miał.

Zima w Londynie jest nędzna i mroźna. To ten rodzaj zimna, które przenika aż do szpiku kości. Mieszkam tu całe życie, czyli siedemnaście lat, sześć miesięcy i pięć dni. Mama i ja mieszkamy w małym bliźniaku z dwiema sypialniami w Dunstable, niedaleko Luton.

Deven dorasta w rodzinie motocyklistów, gdzie miłość jest głośna, silniki jeszcze głośniejsze, a lojalność sięga głęboko. Podczas rutynowej przejażdżki znajduje Angel, która utknęła na poboczu z dzieckiem na ręku i całym swoim życiem zapakowanym do zepsutego samochodu. Jest młoda, wyczerpana i nie ma dokąd pójść po tym, jak wyrzucili ją surowi rodzice, a porzucił były partner.

Deven wkracza do akcji z pewną ręką i oddanym sercem, wprowadzając ją do miasta i do świata, którego nigdy się nie spodziewała – pełnego ciepła, drugich szans i mężczyzny, który dostrzega jej siłę, zanim ona sama ją w sobie odnajdzie. Gdy ich losy zaczynają się splatać, stare rany zaczynają się goić, a nowa nadzieja zapuszcza korzenie.

„Właśnie przeczytałam o własnym życiu seksualnym… w brudnopisie”. 😳

Lara pracuje w szpitalu i marzy o normalnym facecie, czystej kanapie i choć jednej nocy bez chaosu. Wtedy Zavien zaczyna zachowywać się spięty, odbiera potajemne telefony i – co jest wręcz niegrzeczne – jakimś cudem wciąż pozostaje przy tym zniewalający.

Zanim jednak w romans wkradną się komplikacje, Lara wraca do domu wykończona i pada na swojego chłopaka-sąsiada niczym ludzki koc obciążeniowy. On nie chce wyjaśnić źródła stresu, więc ona wspina się na niego i masuje mu ramiona, dopóki jego oddech nie staje się drżący, a dłonie nie lądują na jej udach. Już się rumienisz.

Ale flirt szybko zmienia się w podejrzenie. Lara sprawdza go w Google. „Przypadkiem” podsłuchuje pod jego drzwiami (powinna przestać – nie robi tego). A kiedy włamuje się do jego mieszkania, żeby pomyszkować, jego laptop otwiera się po wpisaniu hasła „pablo”, jakby Zavien chciał dać się złapać.

Co widzi na ekranie? Pikantny brudnopis, który kradnie detale jej różowych włosów i ich intymne chwile… a nazwisko autora to nie Zavien. To Bentley Bancroft.

Później, podczas obleganego spotkania autorskiego Bentleya w księgarni, Lara wyrzuca z siebie jedno zdanie, a sławny pisarz wlepia w nią wzrok. Ludzie się odwracają. Ktoś szepcze.

Bentley podchodzi blisko i mówi: „Panno Hendry”.

– Zdejmij koszulkę – mówi Theo. – Ze względów medycznych. 😇 Bo nic nie świadczy o samokontroli tak dobitnie, jak opatrywanie faceta, który kiedyś podrywał twój obiekt westchnień.

Theo stara się żyć normalnie. Chodzić na zajęcia, pić kawę i udawać, że upokorzenie w kawiarni nigdy nie miało miejsca. Aż tu nagle o drugiej nad ranem odzywa się domofon. Po drugiej stronie stoi Hamlet z rozbitym łukiem brwiowym i upartym: „Nie jadę do szpitala”. Więc Theo mimo wszystko wciąga go do środka, bawi się w niechętną pielęgniarkę i wmawia sobie, że postępuje właściwie. Tyle że Hamlet sprząta jego mieszkanie, jakby tu mieszkał, gotuje, jakby brał udział w castingu na męża, i paraduje w bokserkach Theo, jakby był to najzwyklejszy wtorek pod słońcem. Theo powinien go wyrzucić. Nie wyrzuca go. Wy natomiast będziecie wyć do poduszki. Palce Theo rozprowadzają maść na siniakach, których nie powinien był oglądać, Hamlet wydaje z siebie dźwięk, którego zdecydowanie nie powinien był wydawać, i wtedy dzwoni telefon… a Theo odbiera. – Czy to ten chłopak, który pracuje na ulicy? – bełkocze męski głos.

„Trzymał babeczkę nad koszem na śmieci, jakby to była groźba”. Hailey powinna nienawidzić Heatha Cavanaugha za to zachowanie. I nienawidzi go. Co sprawia, że sposób, w jaki jej puls przyspiesza, gdy on na nią patrzy… jest wysoce niedogodny.

Zanim w jej życiu pojawi się jakikolwiek romans, Hailey próbuje po prostu być dobrą nianią dla słodkiej, wiecznie umorusanej piaskiem Elsie i przetrwać huśtawki nastrojów swojego szefa. Wtedy Heath zaczyna kręcić się w pobliżu podczas pory spania, pojawiać się na wodnym placu zabaw w garniturze i zachowywać się tak, jakby czuł się osobiście urażony faktem, że Hailey dała swój numer przystojnemu chłopakowi o usposobieniu golden retrievera, imieniem Wes. 🙃

Heath jest apodyktyczny, bezpośredni i uczulony na zabawę. Ale potrafi też złapać Elsie, gdy ta rzuca mu się w ramiona, opowiada absurdalne historie, od których mała zanosi się śmiechem, i obserwuje Hailey tak, jakby próbował wyryć jej obraz w pamięci. Znacie to spojrzenie.

Hailey flirtuje z Wesem w parku, bo – dzięki Bogu – wolno jej randkować jak normalnej kobiecie. Heath reaguje na to, kontrolując jej babeczki, jej plany i jej granice… dopóki Elsie dosłownie nie zmusza ich do przytulenia się na dobranoc.

I właśnie wtedy, gdy Hailey myśli, że w końcu zyskała odrobinę przestrzeni, wpada na górę po swojej randce i zastaje puste łóżeczko Elsie.

„Dygnięcie jeszcze raz, a zmuszę cię do tańca ze mną”.

Cesarz Bastian powinien wybierać narzeczoną tak, jak wybiera się deser. Zamiast tego wymyka się do ogrodu i przyłapuje kobietę w szmaragdowym jedwabiu, która próbuje zniknąć mu z oczu.

Zanim do głosu dochodzą uczucia, Julia Weismar robi wszystko, co w jej mocy, by pozostać niewidoczną na królewskim balu, podczas gdy jej idealna siostra jest wystawiana na pokaz jako Oczywisty Wybór. Wtedy wśród róż pojawia się cesarz, bierze Julię za rękę, jakby należała do niego, i wygląda na obrażonego faktem, że dziewczyna oddycha bez jego pozwolenia (bezczelne… i irytująco pociągające). Nazywa ją „interesującą”, jakby to była groźba, i prosi o taniec, jakby wydawał rozkaz, a ty będziesz siedzieć i myśleć: dziewczyno, uciekaj… jednocześnie błagając ją, by tego nie robiła.

Lokej chrząka znacząco. „Jego Cesarska Mość prosi lady Julię Weismar do następnego walca”.

Bezrobotna, zdradzona przez chłopaka i pozbawiona krzty szczęścia Alessandra Vega przeżywa najgorszy tydzień w swoim życiu. Wtedy pojawia się Domenico Santoro. Zabójczo przystojny, niebezpieczny i niedostępny emocjonalnie Nico jest dokładnie taką odskocznią, jakiej Alex potrzebuje, by przetrwać tę noc.

Następnego ranka odchodzi z nienaruszoną dumą, skupiona na nowej pracy w korporacji. Wszechświat ma jednak makabryczne poczucie humoru. Jej nowy prezes? Nico. On nie wchodzi w związki, a ona nie sypia z kolegami z pracy. Zachowanie profesjonalizmu okaże się jednak niemożliwe, gdy nowy szef doskonale wie, jak smakują jej usta.

„On jest tymczasowym komendantem policji. Ja jestem kobietą, która trzyma nastolatkę z pieczy zastępczej w swoim biurze”. 😌 I tak, kawa stygnie, podczas gdy napięcie wciąż wrze.

Życie Banter to chaos uporządkowany kolorami, dopóki nie wtrąci się w nie romans. Ma niemal spłacony kredyt hipoteczny, trójkę dzieci, dwa psy i męża, który uważa, że „plan bezpieczeństwa” to seksowny temat do rozmów w łóżku. Corey nazywa to byciem przygotowanym. Banter nazywa to grą wstępną z arkuszami kalkulacyjnymi, co czyni sprawę jeszcze gorszą. Dostaniecie tę słodką małżeńską przekomarzankę, w której on jest opanowany i władczy w sposób, który powinien ją irytować. Nie irytuje. A jednak irytuje totalnie. Potem ona wkracza na komisariat z dzieckiem na biodrze i psem na smyczy, a Patsy zaciąga ją prosto do Livii – nastolatki z pieczy zastępczej, która od godzin siedzi w lobby. Banter wręcza Livii chipsy, napój i krzesło we własnym biurze, jakby ją przywłaszczała. Wy zrobilibyście to samo. I właśnie wtedy, gdy Banter myśli, że wraca już do domu, otwierają się drzwi.

– Proszę pani… dlaczego to dziecko jest na szóstym piętrze?

Tucker wkracza w świat Olivii, spodziewając się dyskomfortu, ale nie spodziewając się cichej siły, która zaczyna zmieniać go w kogoś, kogo ledwo rozpoznaje. Thistle Hill lśni urokiem i ostrymi krawędziami – to miejsce, gdzie dopracowane uśmiechy skrywają bolesne oczekiwania, a przynależność ma swoją cenę. Zdeterminowany, by trwać u boku Olivii, Tucker nagina się do narzuconej formy, zamieniając szorstkość na ogładę i wślizgując się w życie, które jest równie ekscytujące, co niebezpieczne.

Olivia obserwuje to wszystko, rozdarta między chęcią zatrzymania go a koniecznością odpuszczenia, podczas gdy mężczyzna, którego kocha, zaczyna tracić swoją wyrazistość. Ich więź, niegdyś jasna i naturalna, teraz migocze pod presją. W miejscu, gdzie pozory znaczą najwięcej, muszą zdecydować, co warto ocalić… i co są gotowi zaryzykować, by pozostać wiernymi sobie.

Wszystkie wielkie historie są wielkie dlatego, że występują w nich wielcy bohaterowie stawiający czoła wielkim konfliktom. Często zastanawiam się, czy taka właśnie ma być moja opowieść. Kwestię konfliktu mam już opanowaną, ale nie postrzegam siebie jako heroiny w jakiejś epickiej opowieści. Kto wie… może jestem tylko postacią drugoplanową w czyjejś wielkiej historii.

Alexis była typową grzeczną dziewczyną z sąsiedztwa – miała świetne stopnie, jedną najlepszą przyjaciółkę, irytującego starszego brata i rodzinę, która kochała ją bez granic.

Kiedy nadszedł ostatni rok szkoły, Alexis wcale nie zamierzała powiększać swojego małego kręgu znajomych ani wychodzić przed szereg, ale pewne rzeczy muszą ulec zmianie – w końcu zmiana to jedyna stała w życiu.

Przydzielona na początku semestru do wspólnego projektu z trzema nowymi, tajemniczymi i zabójczo przystojnymi chłopakami, Alexis zostaje wystawiona na niejedną próbę.

Tanie teksty na podryw, chamstwo, czarujące uśmiechy, przejażdżki motocyklem, randki przy kawie i długie godziny spędzone razem sprawiają, że zaczyna kwestionować wszystko, co dotąd wiedziała.

Ale co się stanie, gdy zakocha się w jednym z nich? Tym z ciemnymi włosami i przenikliwymi zielonymi oczami? Co zrobi, gdy on dowie się o tajemnicy, którą skrywała przez całe życie? Alexis zaczyna żałować swoich decyzji i pragnąć, by spotkali się znacznie wcześniej, ale życie ma swój własny sposób na igranie z ludzkimi uczuciami. Czy jej sekret zniszczy ich nową relację, czy sprawi, że stanie się ona jeszcze silniejsza?

– Wsiadaj do furgonetki, Skylar. I tak, uśmiecha się z tym wyższością, jakby już wygrał.

James Ryan ma w sobie ten rodzaj pewności siebie, przez który masz ochotę oblać go drinkiem. Co jest... kłopotliwe, bo chłopak ciągle się zjawia, oferując podwózkę, rzucając nowymi ksywkami i dotykając jej o sekundę za długo.

Zanim James wpadł z hukiem w jej życie, Skylar po prostu próbowała przetrwać chaos ostatniej klasy z przyjaciółkami u boku i wiecznie zapracowaną mamą. Wtedy James uznał, że są „prawdziwymi przyjaciółmi”, zaczął parkować tak, jakby szkoła należała do niego, i obejmować ją na korytarzach, jakby ogłaszał to całemu światu. Skylar powinna go nienawidzić – i nienawidzi – dopóki chłopak nie kupuje jej lodów o smaku ciasteczkowym i nie patrzy na nią, jakby była jedyną osobą w pokoju. A kiedy zazdrosna była dziewczyna zaczyna nagrywać upokarzające filmiki, James może i nie zachowuje się jak święty... ale wkracza do akcji, głośno i na oczach wszystkich. Znacie to uczucie, kiedy obiekt waszych westchnień staje się waszym największym problemem? No właśnie.

Więc kiedy Skylar w końcu zgadza się udawać jego dziewczynę „dla pozorów”, James całuje ją w czubek głowy i z premedytacją nazywa „małą”. Drzwi do klasy otwierają się z hukiem.

Ava, dwudziestoletnia studentka, która jest w połowie człowiekiem, a w połowie wilkołakiem, od lat nie rozmawiała z matką. Pewnego dnia Lucas Blackthorn, obecny mąż jej matki i Alfa watahy Blackthorn, dzwoni do Avy z niepokojącą wiadomością: jej matka nie żyje. Jednak nic nie jest w stanie przygotować dziewczyny na prawdę, która zaczyna wychodzić na jaw, gdy tylko spotyka Lucasa twarzą w twarz. On jest jej przeznaczonym.