Żądanie króla Alfa Książka 2
Autorzy
J. M. Felic
Lektury
320K
Rozdziały
59
W świecie, w którym królestwa się przeplatają, a starożytne sekrety kształtują losy, Aero i Serena stawiają czoła miłości, władzy i niebezpieczeństwom. Jako władczynie Phanteonu i Ehnrelil, ich więź zostaje wystawiona na próbę przez zdrady, skrywane prawdy i złowrogi spisek zagrażający ich nienarodzonym dzieciom. Z sojusznikami i wrogami czającymi się w każdym cieniu, muszą odkryć tajemnice swojej przeszłości, aby zabezpieczyć swoją przyszłość. Czy ich miłość i siła wystarczą, by ochronić ich królestwo i rodzinę?
PROLOG
Księga druga: Obietnica
Aero
– Ughh...
Oparty plecami o ścianę sali tronowej, chrząknąłem. Rozporek moich spodni był rozpięty do samego końca, dzięki czemu mój penis mógł się z nich uwolnić.
Pot zebrał się na mojej skroni, gdy uświadomiłem sobie, w jak niepewnej sytuacji się znalazłem.
Ta kobieta znajdująca się niebezpiecznie blisko mnie, zdążyła już mocno chwycić mojego kutasa, a nawet prawdopodobnie zacząć go pożądać, zważywszy na to, jak zachłannie pewna siebie była jej dłoń.
Chciałem ją odepchnąć, odsunąć od siebie, ale jakaś pokrętna siła wewnątrz powstrzymywała mnie przed tym. Może to była moja wilcza lub lykańska tożsamość. Tak, prawdopodobnie.
Z pewnością cieszyła się tą chwilą bardziej, niż powinna.
– Pierdol się – wykrzyczałem, patrząc na nią.
Ona tylko się roześmiała i zaczęła mnie onanizować.
W głębi duszy wyłem jak spragnione seksu zwierzę.
I tak było.
Nie mogłem temu zaprzeczyć.
– Pierdol się – powiedziałem. Chciałem ją odepchnąć, ale gdybym miał być ze sobą całkowicie w zgodzie, posiadłbym ją. Rzuciłbym ją na podłogę i wilkołaczo pieprzył przez całą noc.
Byłem o mały włos od zrobienia tego.
– Bardzo barwnie operujesz słowami, Wasza Wysokość – stwierdziła, chichocząc krótko.
Poczułem się przez to upokorzony. Przez tę kobietę zamieniałem się w małego pieska, a tego nienawidziłem.
– Co? Mam się pierdolić? – zapytała, patrząc na mnie i ściskając mojego kutasa. – Masz na myśli pierdolenie mnie?
– Urghh... – Znowu chrząknąłem, rozkoszując się doznaniami, jakie mi dawała.
– Czy mam to uznać za “tak”? – zapytała z chytrym uśmieszkiem na twarzy.
– Jesteś czarownicą... albo wróżką. Tylko czarownice i wróżki mają... tyle seksualnego... uroku – zauważyłem, przerywając wdech.
– Och, naprawdę? – zadrwiła. – Jesteś pewien, że nie jestem sukkubem albo syreną? One emanują tym samym, wiesz?
Jej ruchy stawały się coraz mocniejsze i szybsze, a ja, pomimo tego, jak bardzo nienawidziłem strony, w którą to zmierzało, rozkoszowałem się dotykiem jej dłoni wokół mojego kutasa. Cholera. Nie mogłem już jej powstrzymać.
Byłem na skraju orgazmu.
– Kurwa, kobieto. Kurwa! – Doprowadziła mnie do orgazmu.
Mocnego orgazmu.
Biała śmietanka rozprysnęła się wokół jej rąk i na moim królewskim garniturze. Zapach spermy natychmiast przesiąknął okolicę.
Fakt, że była w stanie wydobyć ze mnie orgazm, powinien mnie obrzydzić, ale tak się nie stało. Wręcz przeciwnie, cholernie mi się to podobało.
– Och, mój królu. – Pochyliła się do przodu i powoli wyszeptała mi do ucha: – Kochaj mnie lub znienawidź, i tak już jestem w twoim umyśle. Ja wygrywam. Ty przegrywasz.
Moja szczęka napięła się. Z moich nozdrzy wydostał się ostry oddech.
Musiała to powiedzieć. Naprawdę musiała to powiedzieć.
Bez wahania chwyciłem ją za łokcie i przyciągnąłem do siebie.
– Nie mam nic przeciwko przegranej, jeśli przegrywam z tobą, kobieto – powiedziałem, w końcu wyrywając te słowa z mojego upartego, podświadomego umysłu.
***
Moje oczy otworzyły się na dźwięk śpiewu ptaków w pobliżu.
Z początku byłem zdezorientowany, ale gdy moje otoczenie stało się bardziej przejrzyste, zdałem sobie sprawę, że jestem z powrotem w mojej komnacie, na moim łóżku, a nie w tej przeklętej sali tronowej, gdzie kobieta właśnie mnie zdominowała.
Cholera.
Nienawidziłem być dominowany. W końcu jestem Królem Alfa.
Ale z drugiej strony, kobieta w moim śnie nie była byle kim.
To była Serena.
Moja prawdziwa partnerka, moja oficjalna królowa i moja Luna.
I to nie był sen. To była rzeczywistość – rzeczywistość, którą polubiłem i pokochałem.
Z uśmiechem na twarzy powoli odwróciłem się do niej. Nadal spokojnie spała obok mnie, taka piękna i doskonała. I była moja. Całkowicie moja.
Wciąż czułem się rozpalony i speszony moim erotycznym snem, a mój kutas powiększył się i wbił w jej talię.
Może i spała teraz spokojnie, ale nie na długo. Tego ranka chciałem być tym dominującym. Doprowadzić nas obojga do kilku orgazmów, zanim wezmę udział w spotkaniu przywódców w Agotcie.
***
W milczeniu usiadłem przy okrągłym stole, czekając, aż pozostali przywódcy zajmą swoje miejsca. Królowa Adna była już ze mną, siedziała po mojej prawej stronie, a Król Sattus po lewej stronie.
Byli to dwoje przywódców, którzy mogli za mnie ręczyć. Trzecia z nich, Lady Yllana, która się zestarzała, rzuciła mi spojrzenie przez stół i skinęła głową, mówiąc, że już czas.
Czas na co?
Cóż, czas, by wszyscy przywódcy dowiedzieli się, co wydarzyło się na Bałtyckich Łąkach miesiąc po wielkiej bitwie między królestwami Phanteonu i Ehnrelilu.
Wszyscy przywódcy byli obecni, a wśród nich gubernator Marius dela Forte z Ziemi. Wymieniliśmy krótkie spojrzenia, zanim zwróciłem uwagę na Wysoką Wiedźmę.
– Dziękuję wszystkim za waszą dzisiejszą obecność – zaczęła Lady Yllana.
– Agotta, królestwo czarownic, serdecznie was wita i życzy wam udanego dwudniowego pobytu.
– Jako neutralna frakcja od czasu powstania królestw, postanowiłam zorganizować to spotkanie z kilku powodów:
– Po pierwsze, aby zrozumieć sytuację w Ehnrelil – zdradę i intrygi zmarłego Króla Geradena.
– Po drugie, aby zrozumieć sytuację, która doprowadziła do wielkiej wojny między Phanteon a Ehnrelil.
– Po trzecie, aby omówić kwestię przejrzystości między królestwami i wzmocnienia więzi między nimi.
– Po czwarte, sprawy systemu łączenia się w pary w naszych królestwach, a po piąte, wprowadzenia nowego przedstawiciela Ziemi.
Jej głowa powędrowała w stronę królowej wróżki, gdy powiedziała: – Królowo Adno, możesz kontynuować.
Ta, do której się zwrócono, wstała tak dostojnie jak zawsze, z długimi złotymi włosami i mieniącym się strojem wróżki.
Nie lubiłem tych blasków, więc zamknąłem oczy, słuchając jej relacji.
– Słuchajcie wszyscy, a opowiem wam o drodze Ehnrelil do upadku – zaczęła swoim eterycznym głosem.
Zaczęła od zdrady Geradena, który z pomocą swojej córki zabił własnego brata – króla Ehnrelil i jego partnerkę.
Następnie wyjaśniła, jak sprawił, że morderstwo to wyglądało na dzieło wilkołaka, a dokładnie Generała Halcynosa, bezpośrednio go obwiniając, gdyż żywił do niego osobistą urazę.
W tym momencie poczułem na sobie spojrzenia przywódców, ale zignorowałem je. W końcu to była historia o Generale, a nie moja.
Królowa Adna opowiedziała, że Geraden zatruł umysły wróżek, zaczynając od niej i starszyzny.
Wykorzystał smutek i gniew królestwa, by wywołać wojnę przeciwko mojemu królestwu.
Nienawidził wilkołaków i lykanów tak bardzo, że chciał, aby mój gatunek został zniszczony, nawet kosztem jego ludzi.
Co za drobiazgowy sukinsyn.
Królowa Adna wspomniała też o Serenie, czyli Ysannie w ich ojczystym języku. Wychwalała moją partnerkę z taką pasją, że nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu.
Oczywiście – pomyślałem sobie – moja partnerka była zbawieniem, którego potrzebowali.
– Przyznaję, że od śmierci mojego partnera, Króla Alduina, stałam się słaba i bezbronna – powiedziała z nutą smutku w głosie. – Z tego powodu Geraden łatwo mnie omamił.
– Mój błąd omal nie kosztował życia mojego ludu, a to jest nie do przyjęcia. Powinnam była pozostać silna i nie powinnam była stawać się ślepa na jego plany.
Miała rację i podziwiałem ją za to, że przyznała się do swoich błędów. Prawdopodobnie popadłabym w obłęd, gdyby moją królową spotkał taki sam los.
– Serena, nowa królowa Ehnrelilu i obecna królowa Phanteonu, pomogła mi wydostać się z mroków Geradena – kontynuowała Królowa Adna.
– Z pomocą Króla Aero – poczułem jej dłoń na ramieniu, co sprawiło, że podniosłem wzrok – królestwo wróżek zostało ocalone.
– Ja tylko wspierałem moją żonę, tak jak powinien to robić partner – odpowiedziałem, prostując się na swoim miejscu.
– Serena, jak zapewne już wiesz, jest w połowie wilkołakiem, a w połowie wróżką. Żyje w dwóch światach i uwielbia swoją podwójną tożsamość. To dzięki niej udało się uratować Phanteon i Ehnrelil.
– Masz silną i piękną królową, Wasza Wysokość – wtrącił Hale, patrząc na mnie z rozbawieniem w swoich przekrwionych oczach.
Niech go diabli! Musiał mi przypomnieć, jak bardzo przysłużył się w czasie wojny.
W tym czasie okaleczył tak wiele wróżek, że niektórzy z moich wilków narzekali na to, że nie mogą mieć swojego udziału w zabawie.
Tak czy inaczej, rzuciłem mu gniewne spojrzenie i odpowiedziałem: – Tak, mam.
A ona jest moja na zawsze. Chciałem coś dodać, ale się powstrzymałem. W końcu otaczali mnie ważni ludzie.
Mimo że doskonale zdawali sobie sprawę z istniejącego rozdźwięku między wilkołakami i wampirami, nadal musiałem zachowywać się odpowiednio.
– Dziękuję za wasze wypowiedzi, Królowo Adno, Królu Aero – powiedział Lord Mage Aizen, mój bliski przyjaciel mag, wstając.
Miał na sobie oficjalną szatę maga w kolorach szmaragdowej zieleni i czerni – dla mnie zbyt majestatyczną – z rozpuszczonymi długimi włosami wyglądał jak ponury mag, któremu poprzedniej nocy nie stanął.
– Teraz kontynuujmy, wydarzenia w ich królestwach czegoś nas nauczyły. Musimy wzmocnić więzi między królestwami. Nie możemy pozwolić, by to się powtórzyło.
Położył obie dłonie na stole, a one zajaśniały nagle niebiesko-żółtym światłem.
Jak zawsze lubił wizualizacje w swoich prezentacjach, i to właśnie robił teraz, szybko opowiadając historię naszych królestw.
– Wszyscy wiemy, że nasze królestwa powstały niecałe tysiąc lat temu.
Na środku okrągłego stołu pojawiła się iskra złota i srebra, gdy światło w sali przygasło. Następnie iskra ta zmieniła kształt w galaktykę.
– Wszyscy mamy swoje historie, które opowiadają o naszych pierwszych przodkach – jeśli akurat ktoś z nas ma – ale wszyscy rozumiemy, że kiedyś żyliśmy w jednym wielkim świecie.
Jeśli akurat ktoś z nas ma – powiedział – a to dlatego, że większość przodków żyje do dziś.
Nie mogliśmy być pewni, czy byli nieśmiertelni, jak na przykład Lady Yllana, wiecznie zajęty ojciec Księcia Andrieja, sam Lord Mage Aizen, Król Sattus i nieuchwytna królowa Lorda Jacobiego, Królowa Demantha.
Wszyscy jednak rozumieli, że prędzej czy później przekażą swoje obowiązki następcom.
– Na początku współistnieliśmy ze sobą, żyliśmy w zgodzie i pokoju, ale różnice mają swoją cenę – kontynuował Lord Mage Aizen.
– Ludzie zaczęli zazdrościć nam, istotom nadprzyrodzonym, a między stworzeniami pojawiły się nieporozumienia. To spowodowało rozdźwięk we wszystkich istniejących relacjach.
– Aby temu zaradzić, wszyscy zgodziliśmy się stworzyć własne domy, miejsca, w których mogliśmy być wolni i mogliśmy być sobą. W ten sposób powstały filary królestw.
Tak, filary.
Dosłowne i świecące.
Pierwsi przodkowie, a także obecni władcy i przedstawiciele – Król Lucien, Królowa Adna, Marius dela Forte, Lord Hale i ja – podtrzymywali filary.
Dzięki naszym mocom podtrzymywaliśmy filary, a tym samym chroniliśmy równowagę między naszymi światami.
W samym sercu Phanteonu, w najwyższej wieży zamku, znajdował się jeden z tych filarów. Mój ojciec podtrzymywał go swoimi mocami za życia, a teraz ta odpowiedzialność spadła na mnie.
Lord Mage Aizen rzucił spojrzenie na Hale'a i na mnie, po czym kontynuował: – Dlatego właśnie nasza więź musi się wzmocnić. Choćbyśmy bardzo chcieli, nie możemy istnieć sami.
– Każdy z nas ma swój udział we wspieraniu i ochronie naszych domów... naszych królestw. Taka bitwa nie może się już nigdy powtórzyć.
– Wszyscy tu obecni rozumiemy wagę tej prawdy – powiedziałem z powagą – ale nasi ludzie najprawdopodobniej tego nie rozumieją. Cóż, przynajmniej nie na ogół. Dlatego uważam, że naszym obowiązkiem jest sprawić, by to zrozumieli.
– Na przykład Geraden i Nevannir byli źle prowadzącymi się wróżkami, tak bardzo zapatrzonymi w swoje ambicje bycia królem i rządzenia wyższym królestwem, że nie zdawali sobie sprawy, że wdając się w wojnę z Phanteonem, tylko zniszczą swoje.
– Właśnie na takich ludzi powinniśmy uważać. Bądźcie ostrożni, znajcie oznaki zagrożenia i bądźcie o jeden, a jeszcze lepiej o sto kroków do przodu.
– Masz słuszną rację, Wasza Wysokość, i to jest prawda – poparł Król Lucien. – Jako przywódcy powinniśmy nadzorować naszych ludzi z odpowiednią ostrożnością. Zrównoważmy to zaufaniem i spokojną głową.
– Tam, skąd pochodzę, trudno o zaufanie, Królu Lucienie – zauważył Hale, zgodnie z oczekiwaniami. Wszyscy wiedzieli, że miał problemy z załatwieniem sprawy handlu ludźmi-niewolnikami na swoim terenie.
Choć w zasadzie powinno to nas wszystkich zaniepokoić, byliśmy pewni, że ma uporządkowane sprawy, z wyjątkiem tego jednego problemu, którym zajmował się od lat. To go złamało.
– Ten sam problem jest w moim królestwie. – Książę Andriej przerwał mi, wyrywając mnie z zamyślenia. Oczywiście, jego królestwo demonów zawsze miało problem. Mieszkało tam wiele chorych, psychotycznych stworzeń.
– Wiemy o tym, Książę Andrieju, Lordzie Hale – powiedziała Lady Yllana. – Dlatego musimy się otwarcie komunikować. Jeśli potrzebujecie naszej pomocy, nie wahajcie się do nas zwrócić.
– Wszyscy, którzy są za, proszę o podniesienie ręki – zawołał Lord Mage Aizen, a jego ręka zawisła w powietrzu.
Wszyscy poszli w jego ślady, bez wahania w oczach.
– Dobrze – przytaknął. – Jutro opracujemy niezawodny plan. Na razie zajmijmy się pozostałymi sprawami.
– Tak jest. – Lady Yllana znów wstała. – Wszyscy wiemy o nienawiści Króla Aero do kobiet, a także o tym, że niedawno odnalazł swoją prawdziwą partnerkę i w końcu zmienił zdanie.
– Jego droga do miłości przebiegała między krainami i zainspirowała wiele osób. To skłoniło nas do zajęcia się systemem dobierania w pary we Wszechświecie.
– Nie mamy żadnych konkretnych dowodów na to, jak ten system działa, Lady Yllano – przypomniał jej Lord Jacobi.
Na jej sztywnej twarzy pojawiła się emocja ukazująca smutek. Miała swoją własną historię w związku z więzią partnerską, ale nie zawracałem sobie głowy jej słuchaniem, gdy Elijah kiedyś mi o tym wspomniał.
– Wiem i chyba bezpieczniej jest powiedzieć, że lepiej zostawić to tak, jak jest – w tajemnicy – kontynuowała.
– Wszechświat jest tajemnicą sam w sobie. Nikt nie wie, czy i jak dobiera dwie różne osoby do pary, ale musimy przynajmniej dostrzec wskazówki.
– Król Aero i Królowa Serena mają na nadgarstkach tatuaże w kształcie półksiężyca, to dobry dowód – wtrącił się Król Sattus.
– Świetna uwaga, Wasza Wysokość – odpowiedziała Lady Yllana, uśmiechając się do niego z zadowoleniem.
– Jednak ich sytuacja jest odosobnionym przypadkiem, chyba że... – odwróciła się, by spojrzeć na mnie z uniesioną brwią – to właśnie dzieje się obecnie w twoim królestwie, Wasza Wysokość?
– Nie, nic mi o tym nie wiadomo – odpowiedziałem sucho – ale przyjrzę się temu bliżej.
Nigdy nie zastanawiałem się zbytnio nad tatuażami z półksiężycem. Przez cały czas zakładałem, że są one charakterystyczne tylko dla Sereny i dla mnie. Skoro Lady Yllana poruszyła ten temat, być może będę musiał go dokładniej zbadać.
– To jest temat, który musimy poruszyć w naszych królestwach. – Lord Mage Aizen zacisnął dłonie na stole.
– Zgadza się – poparł go Król Lucien. – Może wtedy, gdy system łączenia w każdym królestwie będzie dobrze opracowany, będziemy mogli w przyszłości podzielić się nim przy tym stole.
– To logiczna rada, Wasza Wysokość – wyraziła się Królowa Adna, a jej miętowo-zielone oczy błyszczały, bez wątpienia z tęsknoty za zmarłym Królem Alduinem.
– Niniejszym ogłaszam, że ten temat został odroczony – oznajmiła Lady Yllana, uderzając w młotek niczym sędzia wydający wyrok.
– Naszym następnym i ostatnim tematem jest gubernator Marius, proszę o zajęcie miejsca na środku.
Patrzyłem, jak wstaje i poprawia płaszcz. Byłem członkiem rady wystarczająco długo, aby być świadkiem jego wędrówki.
Widziałem, jak został nam wszystkim przedstawiony dziesiątki lat temu i widziałem jego wkład w rozwój królestw, zwłaszcza w życie Sereny jako człowieka. Szkoda byłoby patrzeć, jak odchodzi, ale tak będzie najlepiej.
Robił się za stary do tej pracy – a ja to rozumiałem w latach ziemskich.
– Wszyscy wiecie, że mój czas jako przedstawiciela Ziemi dobiegł końca. – Wzruszył ramionami i spojrzał nam wszystkim w oczy.
– Przez ostatnie czterdzieści lat służyłem mojemu światu i królestwom, czyniąc postępy. Nie żałuję, że teraz opuszczam to stanowisko.
– Aby mnie zastąpić, przedstawiam wam wicehrabiego Daniela Bishopa, wicehrabiego Everdeen w Wielkiej Brytanii i wybitnego człowieka swoich czasów.
Odwrócił się i wskazał, aby ktoś wszedł. Z innego pokoju wszedł wysoki mężczyzna, wyraźnie młodszy od gubernatora. Miał na sobie pełny garnitur i wypolerowane buty.
Obdarzył nas wszystkich surowym uśmiechem, który wyglądał niemal biznesowo.
Ten wicehrabia stał obok gubernatora z wyprostowanymi plecami. Od razu zauważyłem, że w niczym nie przypomina przyziemnego Mariusa.
W dodatku pachniał chemikaliami i paliwem. Dwie rzeczy, które uważałem za odrażające, ilekroć odwiedzałem Ziemię.
– Sądzę, że nauczyłeś go już wszystkiego, czego powinien się o nas dowiedzieć, Marius? – zapytał Lord Jacobi, uważnie przyglądając się nowemu przedstawicielowi.
– Tak, Lordzie Jacobi, jego wiedza jest ogromna. – Gubernator skinął głową.
– Proszę, pozwólcie mi się przedstawić. – Wicehrabia uniósł dłoń i przechylił głowę lekko w dół.
– Jestem Daniel Bishop, wicehrabia Everdeen, ale w każdej chwili możecie pomijać ten przydomek. Jestem tylko pokornym sługą królestw. Jestem zaszczycony, że mogę być kolejnym przedstawicielem Terranis.
– Dobrze. Witamy cię w tym kręgu, wicehrabio Danielu, i życzymy ci wszystkiego najlepszego na nowym stanowisku – odpowiedział Lord Jacobi.
Wstał i zbliżył się do niego, mijając Lady Yllanę i Lorda Mage’a Aizena, aby do niego dotrzeć.
– Dziękuję, Lordzie Jacobi. – Wicehrabia Daniel ponownie opuścił głowę, gdy uścisnęli sobie dłonie.
Reszta wolała po prostu skinąć mu głową na znak uznania. Ja zrobiłem to samo.
Dla mnie nowicjusze oznaczali dostosowanie, a dostosowanie oznaczało zaufanie. Musiał udowodnić, że jest mnie wart, zanim zdobędzie moje zaufanie.
Reszta spotkania wypełniona była niepotrzebnymi rozmowami, głównie o nowym przedstawicielu Ziemi. Postanowiłem nie słuchać. Bardziej interesowało mnie to, co moja słodka żona robi w Ehnrelil.
Sereno, czy zechcesz zabawić swojego męża? – połączyłem się z jej umysłem, ukrywając uśmiech przed stojącymi przede mną przywódcami.
– Hm… Jesteś znudzony, mój królu? – odpowiedziała w ciągu dwóch sekund.
– Jak cholera – odpowiedziałem.
– Cóż, niestety, nie mogę ci w tym pomóc. Jestem zajęta, rozumiesz?
W tle słyszałem odgłos jej kroków na twardej podłodze, co pozwoliło mi wyobrazić sobie, że jest gdzieś w kryształowym pałacu Ehnrelil lub podobnym do niego.
– Gdzie jesteś? – zapytałem, będąc bardzo ciekawym jej miejsca pobytu. Wtedy usłyszałem dwa męskie głosy. Zmarszczyłem brwi.
– Sereno? Z kim jesteś?
– Przykro mi, Aero, ale muszę iść. Pogadamy później.
I to by było na tyle. Przestała mnie słuchać.
Chrząknąłem, przez co Królowa Adna i Król Sattus spojrzeli na mnie podejrzliwie.
Cholera...
Kiedy skończy się to zebranie?
