GLAZURA (Powieść o Donut Daddy, influencerze)
Autorzy
Donut Daddy
Lektury
45.0K
Rozdziały
29
Zbudowała karierę na opowiadaniu cudzych historii, bo wmówiono jej, że jej własna nie jest warta uwagi. On zbudował imperium na byciu obserwowanym, ale tylko w wersji, którą sam kontroluje – kreacji, która przyciąga miliony, lecz nikogo nie dopuszcza blisko.
Kiedy serial dokumentalny zmusza ich do znalezienia się w tym samym kadrze, ona domaga się jego prawdziwego oblicza, a on żąda, by przestała chować się za obiektywem. Każdy mur, który w sobie nawzajem burzą, obnaża bariery, jakie latami wznosili we własnych sercach.
Jak dwoje ludzi wyspecjalizowanych w ukrywaniu się – ona za kamerą, on przed nią – ma zbudować coś prawdziwego, gdy bycie dostrzeżonym jest jednocześnie tym, czego najbardziej pragną i czego panicznie się boją?
Rozdział 1: Kompozycja przestrzenna
SABLE
Gapiłam się na jego dłonie od czterech minut i nazywałam to „pracą”.
Film był zatrzymany na najgorszym możliwym kadrze – oprószone mąką dłonie powoli rozrywające ciasto, on sam nagi od pasa w górę, no i to spojrzenie prosto w obiektyw, kiedy patrzył na pięć milionów ludzi i każdy z nich wierzył, że patrzy właśnie na niego. Jego przedramiona były wyrzeźbione, a mięśnie wyraźnie odznaczały się w świetle lamp.
To nie była uwaga o pożądaniu. To była czysto zawodowa obserwacja.
„Patrzysz na ten kadr od dłuższego czasu”, powiedział Nate z drugiej strony biurka, nie podnosząc wzroku.
„Badam jego kompozycję przestrzenną”.
„Jego kompozycję przestrzenną”.
„Sposób, w jaki układa dłonie względem produktu, jest tak naprawdę—”
„Sable”.
„—bardzo ważny dla montażu, ponieważ—”
„Gapisz się na jego ramiona”.
Zamknęłam laptopa. Niezbyt szybko. Nie miałam zamiaru dawać mu tej satysfakcji. Celowo. Profesjonalnie. Jakbym właśnie skończyła swoją analizę.
„Znalazłaś wszystko, czego potrzebowałaś?” zapytał.
„Nienawidzę cię”.
„Kochasz mnie. Włącz materiał z Delish. Tamten film jest naprawdę ważny dla naszej pracy”.
Miał rację, co było najgorszą cechą Nate'a. Kręciliśmy razem od pięciu lat: dwa korporacyjne dokumenty, które opłaciły rachunki, krótki film festiwalowy o rolniku Gullah Geechee, który prawie przyniósł nam rozgłos, i jeden odrzucony dokument, o którym wolałam nie mówić.
Ten projekt – zlecenie wyprodukowane przez Lenę Park, nazwisko tego kalibru, że dystrybutorzy sami oddzwaniali – był największą rzeczą, jakiej kiedykolwiek dotknęliśmy. Sam budżet był większy niż nasze trzy ostatnie projekty razem wzięte. Jeśli dostarczymy dobry materiał, otworzą się przed nami drzwi. Te prawdziwe. Takie, które zapewnią nam miejsce na platformach streamingowych i nominacje do nagród w stylu Gothamist.
Więc tak. Zamierzałam przeanalizować każdą klatkę z biblioteki materiałów Anthony'ego. Zamierzałam rozpracować jego język wizualny, psychologię widowni i architekturę marki co do piksela. A jeśli ten proces wymagał kilkukrotnego, ponownego obejrzenia wideo z nagimi przedramionami, było to po prostu moje poświęcenie dla rzemiosła.
„Donut Daddy”. Nate wypowiedział to przezwisko w taki sam sposób, w jaki mówi się o zatruciu pokarmowym. „Robimy prestiżowy film dokumentalny o facecie, który nazwał swój przepis ‘Suflety tak dobre, że nazwiesz mnie tatusiem’.”
„On jest kimś więcej niż tylko swoją marką”.
„Na jakiej podstawie tak sądzisz? Po badaniu jego kompozycji przestrzennej?”
Znowu otworzyłam laptopa i wyświetliłam arkusz kalkulacyjny. „Na podstawie podziału treści. Jego statystyki zaangażowania są szalone, ale jest w tym pewien wzór. Jego wizerunek jest całkowicie szczelny. Te dwuznaczności, to zniewalające spojrzenie, po prostu wszystko. Ale włącz jakikolwiek dłuższy materiał zza kulis i zobacz, co się dzieje podczas przejść między ujęciami”. Znalazłam fragment, który dodałam do zakładek trzy dni temu. „Właśnie tutaj. Patrz”.
Nate podszedł i spojrzał mi przez ramię. Na ekranie Anthony był w połowie przygotowań: poprawiał lampę pierścieniową, a ciało miał ustawione pod kątem do ujęcia, które zamierzał zagrać. Rękawy koszuli podwinięte do łokci.
Każdy centymetr jego ciała był wyreżyserowany w najdrobniejszych szczegółach. Idealne oświetlenie, rozpięta koszula, kusząco naoliwione mięśnie. Wiedział, czego się od niego oczekuje, i odgrywał to perfekcyjnie.
Potem ujęcie się skończyło, ktoś poza kamerą coś powiedział i na ułamek sekundy twarz Anthony'ego się zmieniła. Zniknęło to zmysłowe spojrzenie, nie było sztucznego uśmiechu ani uśmieszku niegrzecznego chłopca. Zamiast tego wokół jego ust pojawiły się zmarszczki, a kąciki oczu lekko uniosły się do góry; w tym jednym momencie wyglądał na prawdziwego.
Potem znowu założył swoją maskę. Uśmiech. Kamera. Akcja. Donut Daddy.
„Tutaj”, powiedziałam. „Widziałeś to?”
Nate obejrzał to jeszcze dwa razy i odchylił się do tyłu. „To nie pasuje do jego wizerunku. Jeśli uda nam się sprawić, by pozostał w tej strefie przed kamerą, chociażby przez trzydzieści sekund—”
„Nie możemy go do niczego zmuszać. My tylko nagrywamy prawdę”.
Obejrzałam ten fragment chyba z kilkanaście razy, zanim pokazałam go Nate'owi. W notatkach opisałam to jako: strukturalna różnica między wykreowanym wizerunkiem a autentycznym ja — potencjalna teza dokumentu. Czyste. Możliwe do obrony.
Ale prawda była o wiele prostsza: rozpoznałam coś w tej krótkiej chwili na jego niechronionej twarzy. Spojrzenie kogoś, kto zbudował coś tak szczelnego, że teraz z trudem znajduje miejsce, by po prostu być. Znałam ten wyraz twarzy. Po prostu nigdy wcześniej nie widziałam go u nikogo innego.
Nate spojrzał na mnie, jakby dokładnie wiedział, o czym myślę. Zawsze wiedział. „Czy poradzisz sobie z tym zleceniem?” zapytał z powagą.
„Jestem doskonałą profesjonalistką. Oczywiście, że sobie poradzę. Zawsze sobie radzę”. Nie chciałam wypluwać tych słów na Nate'a, ale byłam potwornie zmęczona tym, jak od czasu mojego ostatniego projektu obchodzono się ze mną jak z jajkiem.
„Odkąd zrobiliśmy film dokumentalny o twojej babci—” zaczął, wyciągając rękę w stronę mojego ramienia.
Odepchnęłam ją. „Wiem, Nate”.
Nie wyglądał na przekonanego. „Już widzę, jak trybiki obracają się w twojej głowie. Naszym zadaniem jest udokumentowanie go jako obiektu. Jasne, cała nasza teza ma opierać się na poznaniu osoby kryjącej się za wykreowanym wizerunkiem, ale on wciąż jest dla nas obiektem”.
Spojrzałam na wyraz twarzy Anthony'ego — nie, Donut Daddy'ego — po raz ostatni, po czym zamknęłam laptopa. Po prostu kolejna praca. Uśmiechnęłam się, próbując rozładować napięcie. „I to jakim niesamowitym obiektem”.
Nate jęknął. „Będę musiał przestrzennie zbadać, gdzie jest najbliższy kosz na śmieci, żeby do niego zwymiotować”.
Zaśmiałam się, a potem wstałam, żeby spakować torby. „Chodź, mamy gorącego szefa kuchni do poznania”.
„Czekałem całe życie, żeby to od ciebie usłyszeć”.
„Bądź poważny, proszę. To nasza szansa na wielką karierę”.
„Właściwie to są nasze bilety”. Wręczył mi moją kartę pokładową. Nocny lot z Nowego Jorku do Melbourne z tak wieloma przesiadkami, że zaczynałam podejrzewać, iż podróż statkiem na antypody byłaby szybsza. „Przy następnym zleceniu będą nam fundować lot w klasie biznes”.
Rozejrzałam się po moim małym mieszkaniu, które pełniło również funkcję naszego studia. Było to wszystko, na co mogłam sobie pozwolić z moich skromnych zarobków niezależnej reżyserki dokumentów. Ale to miało się wkrótce zmienić. „Koniec z robieniem zapasów paczek zup błyskawicznych”, powiedziałam rozmarzonym głosem.
„Przykro mi, utknęliśmy z nimi”. Nate wzruszył ramionami. „Mam ich tyle, że gdybym ułożył je wszystkie w stos, mogłyby służyć za mój materac”.
Mogłam tylko na niego spojrzeć. „Chyba żartujesz”.
„Taka ilość soli to nie żart”.
***
Ledwo wylądowaliśmy w Melbourne, a ja już miałam kłopoty.
Przygotowałam się na spotkanie z wykreowaną marką. Spędziłam dwa tygodnie, rozpracowując jego język wizualny — jakie kąty ujęć faworyzował w konkretnych materiałach, dokładne nachylenie jego szczęki, gdy chciał podbić zaangażowanie, czy ustawienia oświetlenia, które dopracowywał w setkach filmów, aż każdy cień na jego twarzy stał się celowy.
Skatalogowałam Donut Daddy'ego niczym rzadki gatunek zwierzęcia. Mogłabym reżyserować jego materiały przez sen. Wiedziałam wszystko, co tylko mogłam, o jego przeszłości i marce, a także o tym, jak miliony ludzi pisały w komentarzach „seksowny”, gdy tylko uderzał z plaskiem w ciasto.
Ale nie byłam gotowa na mężczyznę, którego zobaczyłam po przyjeździe.
Opierał się o samochód przed biurem produkcji, uważnie słuchając muśniętej słońcem bogini stojącej obok niego, której nie kojarzyłam z żadnego nagrania. Przesuwał kciukiem po krawędzi swojego telefonu niczym po kamieniu antystresowym.
Nie było tego zniewalającego spojrzenia, żadnych podtekstów, żadnego Masz ochotę na coś słodkiego? Wyglądał na skupionego, a w bezpośrednim świetle dnia, nawet na nieco zmartwionego. Z jego ciała nie kapała oliwka, a na sobie nie miał rozerwanej koszuli; był po prostu przystojnym mężczyzną w białej lnianej koszuli, z delikatną zmarszczką na czole.
W rzeczywistości Anthony wyglądał inaczej. Nie wydawał się wcale niższy ani zwyklejszy, ani nic z tych rzeczy, które zdarzają się, gdy spotykasz kogoś, kogo widziałeś tylko przez ekran. Wręcz przeciwnie. Ekran wręcz go ograniczał.
Nate stał obok mnie z torbą ze sprzętem na ramieniu. Spojrzał na moją twarz. Spojrzał na Anthony'ego. Potem znowu spojrzał na mnie i głośno wypuścił powietrze. „Nie rób tego”, powiedział.
„Czego mam nie robić?”
„Cokolwiek się teraz dzieje. To spojrzenie. Masz ten sam wyraz twarzy, co w Fort-de-France”.
„Nic się nie dzieje”.
„Osiem tygodni”, powiedział. Był to jeden z tych rzadkich momentów, kiedy Nate wydał mi się być naprawdę poważny. „Nagrywamy markę. Tworzymy dokument. Dostarczamy gotowy materiał. Pełen profesjonalizm”.
„Profesjonalni”, powtórzyłam.
„Twoja empatia to coś, co czyni cię tak fantastyczną dokumentalistką, Sable, ale potrafisz za bardzo się zbliżyć. A my musimy dostać zapłatę”.
„Klasa biznes, pamiętasz?” Szturchnęłam go lekko biodrem i ruszyłam w stronę biura produkcji.
Po drugiej stronie parkingu Anthony wyprostował się odrywając plecy od samochodu. Powiedział coś do kobiety stojącej obok niego i prawie się uśmiechnął — nie był to uśmiech wyćwiczony do kamery, ten, który sprzedawał fantazję czterem milionom obserwujących. To był półuśmiech. Zmęczony na krawędziach. Prawdziwy. Przeczesał dłonią swoje ciemne włosy i wypuścił powietrze.
Potem zauważył, że idziemy w jego stronę, a jego uśmiech uległ zmianie. Zastąpił go ten opatentowany, przyprawiający o szybsze bicie serca uśmieszek w stylu wiem-co-lubisz. Mój żołądek powoli przewrócił się do góry nogami, niczym zawijane ciasto. Zobaczyć to na ekranie to było jedno; tam byłam bezpieczna, chroniona przez swego rodzaju cyfrową prezerwatywę. Ale na żywo? Jego urok był wręcz zabójczy.
Osiem tygodni za kamerą skierowaną na tę twarz. Całkowicie profesjonalna. W pełni obiektywna.
Byłam w wielkich kłopotach.
