Şarkı Kuşunu Yakalamak
Yazar
Jane Anne
Okur
210K
Bölüm
49
Tek bir gece. Tek bir hata. Hiç planlamadıkları bir bebek.
Wren ilişki insanı değildir. Onun hayatı kontrol, bağımsızlık ve çok net sınırlardan ibarettir; özellikle de en yakın arkadaşı ve her zaman yasaklı bölge olan tek adam Morgan söz konusu olduğunda.
Ta ki her şeyin değiştiği o geceye kadar.
Morgan, Wren'i yıllardır sevmektedir ancak bir anlık düşüncesiz karar, onları arkadaşlıktan çok daha tehlikeli, ikisinin de hazır olmadığı bir noktaya sürükler.
Çünkü sadece seks olarak başlayan şey, hızla ikisinin de kontrol edemediği bir boyuta taşınır.
Ve Wren ortadan kaybolduğunda... sadece Morgan'dan kaçmıyordur.
Onun çocuğunu taşıyordur.
Şimdi yeniden bir araya gelmeye zorlandıklarında sırlar çözülür, geçmişteki ihanetler gün yüzüne çıkar ve aşk, arzu ve sadakat arasındaki çizgiler onarılamayacak kadar bulanıklaşır.
Zira bazı bağlar, hiçbir zaman platonik kalmak için kurulmamıştır.
Bir Terapistin Islak Rüyası
Wren: Otuz Yaşında.
Morgan: Otuz Beş Yaşında.
İlişki Durumu: Karmaşık
WREN
İnsanların yumuşak yastıkları olan rahat bir ofiste oturup, tarçın kokulu mumlar eşliğinde en mahrem sorunlarını neredeyse hiç tanımadıkları biriyle konuşması gerektiğine ilk kim karar verdiyse, o kişi kesinlikle bir dahi olmalıydı.
Terapi harikaydı.
Terapi muhteşem bir şeydi.
Özellikle de Wren Lancaster gibi bir kız için.
O, tam anlamıyla bir terapistin ıslak rüyasıydı.
Kontrol sorunları? Var.
Yakınlık sorunları? Var.
İşkoliklik? Var.
Romantik bir ilişkiyi birkaç aydan fazla sürdürememek? Var, var, hem de üç kere var.
Ve işte şimdi buradaydı; dokuz ay ve bin bir gündür hamileydi, yalnızdı ve hayatındaki bu bebekle ne yapacağı hakkında hiçbir fikri yoktu.
On yıldır Wren’in terapisti olan Mara, dizginleyemediği bir neşeyle içinden ne kadar para kazanacağını hesaplıyor olmalıydı. Tabii, Wren seanslar arasında aylarca ortadan kaybolmayı alışkanlık haline getirmeseydi böyle olurdu. Wren'in terapi programlarına her uymayışı, sonunda kimse hayatına karışmadan normal bir hayat yaşayabileceğine dair sarsılmaz inancının bir sonucuydu.
Aslında Mara'nın karıştığı falan yoktu. Sadece Wren ona güvenmeye alışmıştı. Fakat Wren kimseye güvenmeyi sevmezdi. Bu özellik, haber akışınızda sürekli karşınıza çıkan ve kapatma düğmesine ne kadar basarsanız basın gitmeyen o sinir bozucu reklamlar gibi onun da içine işlemişti.
Ne var ki gerçek hayatta bir kapatma düğmesi yoktu. Bu yüzden Wren kaçtı ve önemli bir yaşam olayı onu geri dönmeye zorlayana kadar kendini işe ve egzersize gömdü.
Hamile olmak isteyeceği en son şeyken hamile kalmak gibi önemli bir yaşam olayı, terapiye dönme kriterlerine kesinlikle fazlasıyla uyuyordu.
İşte şimdi Wren geri dönmüştü. Son zamanlarda terapi seanslarından kaçtığı için şimdiden pişmanlık duyuyordu. Mara ile geçirdiği zamanı genelde ne kadar çok sevdiğini bir kez daha hatırladı. Bu seanslar, hayatının dönüştüğü o karmaşık kafa karışıklığından bir saatlik bir kaçıştı. Onu rahatlatıyor, dünyasındaki tüm yanlışları düzeltiyorlardı ve oradan ayrıldığında her zaman geldiği andan daha iyi hissediyordu.
Mara her zamanki rahatlatıcı ve nazik ses tonuyla onunla konuştuktan sonra, en bariz olanı şu an giderek büyüyen bebek karnı olmak üzere, en pervasız kararları bile gözüne o kadar da kötü görünmüyordu.
Ne de olsa Mara, Wren yirmi yaşından beri onun terapistiydi. Artık Wren o korkmuş genç kadın değildi; doktordan ve hastadan çok arkadaştılar. Mara, Wren’in en kötü hallerine tanık olmuştu ve bundan sonra da olmaya devam edeceğini umuyordu.
Fakat bugün Wren, sadece dün alınmış son dakika bir kararı olan bu seansın, olumlu onaylamalarla ve sıcak, rahatlatıcı bir sarılmayla bitmeyeceğini hissediyordu.
Wren koltukta rahatsızca kıpırdandı ve midesindeki keskin sancıyla nefes vermeye çalıştı. Bir elini yuvarlak karnına koydu ve yüzünü buruşturdu. Aslında hiç burada olmamalıydı. Sıradan bir günmüş veya normal bir terapi seansıymış gibi davranarak Mara ile sohbet etmemeliydi.
Sonuçta doğuruyordu.
“Seni epeydir görmüyordum,” dedi Mara, Wren’e hayal kırıklığına benzer bir ifadeyle bakarak.
Kasılma geçince Wren elini karnından çekti. “Biraz meşguldüm.”
“Görebiliyorum.” Diğer kadının yüzünde hayal kırıklığı ve endişe bir kez daha birbiriyle savaşıyordu. “O iş nasıl gidiyor?”
“‘O iş’ derken içimde büyüttüğüm şu insan cenini-uzaylı karışımını mı kastediyorsun?”
Mara’nın dudakları hafifçe seğirdi. “Evet.”
“Sence nasıl gidiyor? Çocuğun babasına hamile olduğumu bile söylemedim. Bir korkak gibi kaçtım.”
“Evet, ama o zamanlar geçerli nedenlerin vardı. Ya da en azından sen öyle olduğuna inanıyordun.”
Wren, her şeyi ele alış biçimiyle ilgili suçluluk ve pişmanlığını bir kenara bırakıp şu ana odaklandı. “Buraya bebek hakkında konuşmaya gelmedim. Diğer konu hakkında konuşmam gerek.”
“Şimdi mi?” Mara, Wren’in kocaman karnına ve koltukta hâlâ rahatsız bir şekilde kıpırdanışına baktı. “Sence bunu tartışmak için en iyi zaman şimdi mi?”
“Terapist olan sensin. Benim istediğim şey hakkında konuşuruz. Ve ben Fred hakkında konuşmak istiyorum.”
Mara, Wren’in alışılmadık derecede huysuz ses tonuna tepki vermedi. “Peki. Devam et.”
Ani bir kasılma daha gelince Wren duraksadı, söyleyeceği kelimeleri unutmuştu.
Kaşlarını çattı. Bunların süresini gerçekten tutmalıydı. Doğum yapan birinin yapacağı şey buydu, değil mi? Ağrı nöbetleri kesinlikle birbirine çok yaklaşmıştı.
“Wren?” dedi Mara onu teşvik ederek.
Wren kendini odaklanmaya zorladı. Gözleri, Mara’nın başının arkasındaki çerçeveli doğa manzarasına takıldı. “Bu tablo yeni mi? Hoşuma gitti. Bulması zor olmuş olmalı. Sanatçıyı tanıyorum ve o pek fazla—”
“Tabloyu boş ver,” dedi Mara kesin bir dille. “Kendini yine gereksiz detaylarla oyalıyorsun.”
“Detaylar gereksiz değildir. Önemli olan tek şey detaylardır.”
“O zaman kasılmaların ne kadar sıklıkla geliyor?”
Wren şaşkınlıkla kaskatı kesildi. “Bunun konumuzla—”
“Açıkçası doğum yapıyorsun. Ben aptal değilim, Wren. Üç çocuk doğurdum ve belirtileri biliyorum. Kasılmalarının arası ne kadar?”
Wren irkildi. “Bilmiyorum. Takip edemedim.”
“Özenle inşa ettiğin hayatındaki her bir detaya takıntı yapan sen, doğumunun hangi aşamasında olduğunu bilmiyor musun?”
Kendini savunma içgüdüsü tenine batarken Wren dikleşti. “Evet.”
Mara gözlerini kıstı. “Hâlâ bu bebekle bağ kurmayı reddediyorsun. Onun bugün doğabileceğini kabullenmek bile istemiyorsun.”
“Sırf kasılmaların süresini tutmadığım için—”
“Hazırda bir beşiğin var mı bari? Hazırlanmış bir hastane çantan? Sana destek olacak herhangi biri?”
“Hayır,” diye itiraf etti Wren iç çekerek. “Annemle babamın yardım edebileceğini düşünmüştüm ama bebek konusunda onlarla aynı fikirde değiliz…” Bu garip tartışma noktasında sözünü yarıda kesti.
Mara da iç çekti. “Ve doğum yapan her normal kadının yapacağı gibi, yapman gerektiği gibi hastaneye gitmek yerine, sen buradasın ve artık hiçbir önemi olmayan bir geçmişi yeniden deşmeye çalışıyorsun.”
“Lütfen bana bir daha normal olmaktan bahsetme. Ve geçmişin kesinlikle önemi var. Bu bebeği doğurmadan önce geçmişle yüzleşmek istiyorum.”
“Dokuz ay önce Winifred ile zaten konuşmuştun.”
Wren gülümsedi. “Böyle çağrılmaktan nefret ediyor. O sosyetik, soylu anne babası bu ismi koyarken pek de iyi düşünmemişler. Winifred isminin kısaltılarak Fred olacağı çok açıktı.”
“Detaylar, Wren.”
“Haklısın.” Yeniden kıpırdandı. “Odaklanabilirim. Odaklanabilirim. Ama aramızdaki sorunları çözmek için bir fırsatım olmadı. Her şey çok fazlaydı. Sonunda her şeyi tamamen geride bırakmam gerekiyor.”
“Bu takdire şayan. Ama bunu yapmak istiyorsan, burada, bu odanın güvenliğinde yapamazsın. Bunu yüz yüze halletmelisin. Fred ile doğrudan yüzleşmen gerekiyor.”
Wren ürperdi. “Yapamam. Fred… onunla birlikte.”
Mara tek kaşını kaldırdı. “Onunla mı?”
“Bebeğin babasıyla.”
“Anlıyorum.” Mara bir an sessiz kaldı. “Ve bu seni korkutuyor mu? Eğer Fred ile yüz yüze görüşürsen, adamın onun çocuğunu taşıdığını öğrenme ihtimalini göze almaktan mı korkuyorsun?”
“Ona söyleyeceğim. Söyleyeceğime dair söz verdim. Ama bebek doğduktan sonra her şey benim şartlarıma göre olacak.”
“Peki sence bu nasıl sonuçlanacak?”
Wren bu zor soruya cevap veremedi çünkü tam o sırada Mara’nın ofisinin kapalı kapısının ardında bir kargaşa koptu. Telaşlı ayak sesleri dalgalar halinde içeriye ulaşıyor, gergin ve karşılıklı atışan yüksek sesler duyuluyordu.
Mara hafifçe döndü, kapı aniden açılıp biri içeri dalmadan önce şaşkınlıkla “Bu da ne?” demeye zar zor vakit bulabilmişti.
