De koninklijke erfenis boek 9: De eenzame schurk
Auteur
Emily Goulden
Lezers
262K
Hoofdstukken
55
June Cooper is een 21-jarige wolf zonder roedel die haar gestoorde vader en broer zo snel mogelijk is ontvlucht. Terwijl ze samenwoont met haar menselijke beste vriendin Viv en in het café van haar familie werkt, heeft Junie zich neergelegd bij haar saaie leven.
Alpha King Caspian Storm is de kleinzoon van Austyn-Rose en Leo Storm, de eerste royals in eeuwen en de beroemde weerwolven die ruim veertig jaar geleden verantwoordelijk waren voor de vernietiging van de krankzinnige Raad. Hij is hopeloos en alleen, verslagen nadat een rogue-leider zijn zwangere mate vermoordde. Wanneer hij op een dag een bar binnenstapt, geleid door zijn onstuimige Gamma, Cole, valt zijn oog op een prachtig meisje met krullend haar en hazelaarbruine ogen.
Zij is zijn tweede kans op een mate en hij is vastbesloten haar weg te duwen, in de overtuiging dat hij een nieuwe mate niet verdient. Beide wolven worden overschaduwd door duisternis en zijn tevreden met hun eenzaamheid. Wat gebeurt er als de wereld dit onwaarschijnlijke paar samen probeert te dwingen? Zal het rijk dit overleven?
Boek #9 van de Royal Legacy-serie
Hoofdstuk 1: Een reden om iets te vieren
CASPIAN
„Weet je dit zeker, Caspian? Je hebt nog zoveel werk te doen,“ zuchtte Sabrina toen ik het autoportier voor haar opende.
„Absoluut, liefste. We hebben iets te vieren.“ Ik draaide haar rond in mijn armen voordat ze instapte en drukte haar dicht tegen me aan. „Het is niet elke dag dat ik hoor dat ik vader word,“ bromde ik zacht.
Ik drukte mijn lippen hartstochtelijk op die van Sabrina en liet mijn handen naar haar buik glijden. Pas gisteravond had mijn partner, vrouw en koningin-luna me verteld dat ze acht weken zwanger was van mijn kind.
Ik kon niet gelukkiger zijn, en mijn partner verdiende een ontspannen vakantie. Wij allebei. Ik legde mijn hand tegen haar gezicht voordat ik me terugtrok. „Ik hou zoveel van je,“ fluisterde ik, en haar hele gezicht begon te stralen.
„Ik hou ook van jou.“
„Kom, stap in,“ lachte ik, terwijl ik haar op de passagiersstoel hielp. Ik liep om naar de bestuurderszijde van de SUV en startte de motor.
„Waar gaan we heen?“ vroeg Sabrina met een opgewonden glimlach op haar gezicht.
„Naar de blokhut,“ antwoordde ik simpelweg.
Mijn vader had de blokhut gekocht nadat mijn oudste broer was geboren, als toevluchtsoord voor ons gezin. Sindsdien was het mijn favoriete plek geworden. Sabrina en ik hadden elkaar drie jaar geleden ontmoet — zij was geboren en getogen hier in het rijk — maar al mijn verplichtingen hadden me ervan weerhouden lang genoeg vrij te nemen om haar erheen te brengen.
Het was ongeveer een uur rijden van het kasteel, diep in de Gouden Wouden.
„Zonder bewakers?“ Ze keek verrast om zich heen.
„Ik heb een ontsnapping geregeld.“ Ik knipoogde naar haar, en ze giechelde.
„Dat is wel heel stout, Uwe Hoogheid.“ Ze grijnsde en legde haar hand op mijn knie.
Een diep gegrom vormde zich in mijn borst, en ik had de auto bijna aan de kant gezet om haar ter plekke te nemen. „Je speelt een gevaarlijk spel, mijn koningin,“ zei ik, terwijl ik een arm achter haar legde om met mijn hand door haar blonde haar te strijken.
„Ik dacht dat je van spelletjes hield, mijn koning?“ Ze keek me aan met haar heldergroene ogen.
Ik trapte het gaspedaal in, en ze begon weer te lachen. Het klonk als muziek in mijn oren. In een mum van tijd reden we de oprit naar de blokhut af.
Plotseling slaakte Sabrina een hoge, doordringende schreeuw.
Een wolf ramde tegen haar kant van de auto en duwde ons bijna van de weg. Ik rukte het stuur hard naar rechts, stuurde de auto terug de oprit op en trapte keihard op de rem.
„Blijf in de auto. Doe de deuren op slot,“ zei ik tegen haar, terwijl ik mijn gordel losmaakte.
Er gleden nu tientallen rogues uit het bos tevoorschijn.
„Caspian,“ huilde ze.
Ik trok haar gezicht naar me toe en kuste haar één keer. „Het komt goed, Sabrina, dat beloof ik,“ stelde ik haar gerust voordat ik het portier opende en achter me sloot.
Ik hoorde de sloten achter me klikken. Niet dat het veel zal uitmaken tegen de rogues, dacht ik grimmig bij mezelf.
„Koning-alfa, wat vriendelijk van u om zo in onze val te lopen,“ snauwde een man, terwijl hij op me af liep.
„Wie ben jij in godsnaam?“ gromde ik.
„Je herkent me niet? Hoe ironisch,“ grinnikte de man.
Ik kneep mijn ogen samen en probeerde te bedenken waar ik hem van kende. „Wat wil je?“ Het kon me eerlijk gezegd niet schelen wie hij was. Hij zou toch snel dood zijn.
„Nou, als we verlanglijstjes uitwisselen: ik wil jouw hoofd op een staak. Maar helaas, dat staat vandaag niet op het programma. Dus nemen we genoegen met dat van je bruid,“ grijnsde hij.
Ik draaide me net op tijd om en zag hoe meerdere mannen Sabrina uit de auto sleepten. Ik liet een woest gebrul los en sprong naar voren, maar ik werd tegengehouden voordat ik kon veranderen in Jess.
Vier mannen sprongen op me en deden zilver om mijn enkels, polsen en om mijn keel. Aan de zilveren halsband zat een ketting bevestigd, waarmee ze volledige controle over me hadden.
De man trok me op mijn knieën, en ik keek hulpeloos toe hoe ze Sabrina ruw behandelden.
„Laat haar gaan! Ik zweer bij de Maangodin dat ik jullie allemaal zal doden, tot de laatste!“ brulde ik.
„Ik denk niet dat je veel kunt doen vanuit die positie,“ lachte de man. „Laat me mezelf voorstellen. Ik ben Cohen, leider van de rogues hier in het weerwolvenrijk,“ zei hij.
„Er zijn geen rogues in het weerwolvenrijk,“ beet ik hem toe, zonder mijn ogen ook maar een moment van Sabrina af te halen.
De mannen om haar heen hielden haar in bedwang met zilveren armbanden om haar polsen, zodat ze niet kon veranderen. Niet dat ze sowieso kon veranderen vanwege haar toestand.
Ze kronkelde wild in hun armen, wanhopig proberend om los te komen. Haar ogen vonden de mijne, en ze stonden vol angst.
„Het laat zien hoeveel jij weet, oh grote alfa-koning Caspian Storm. Jij en je familie van koninklijke heksen weten niets van wat er recht onder jullie neus gebeurt. Jullie hebben hier niet de leiding — jullie weten het alleen nog niet. Maar na vandaag garandeer ik je dat je mijn naam nooit meer zult vergeten,“ zei Cohen.
„Laat haar los!“ gromde ik.
„Nee, nee. Waarom zou ik?“ Cohen haalde zijn schouders op en zwaaide met één hand naar zijn mannen. „Ik ga je van binnenuit vernietigen.“ Zijn gezicht werd ernstig en donker, zijn ogen een leegte van zwartheid.
Voordat ik iets kon zeggen of doen, greep een van de mannen mijn partner bij haar keel. Haar voeten bungelden in de lucht. Ik schreeuwde het uit en voelde me waardeloos en machteloos terwijl ik toekeek hoe ze haar terroriseerden.
Ze klauwde naar haar keel, gorgelde terwijl ze vocht om lucht. De mannen om haar heen lachten.
Cohen knielde voor mijn gezicht neer terwijl een van zijn mannen me met de zilveren ketting in bedwang hield.
„Eerst laat ik je toekijken terwijl mijn mannen je partner misbruiken, voordat ze haar in stukken scheuren. Daarna kom ik voor je familie, te beginnen met je dierbare kleine zusje,“ fluisterde Cohen.
Ik spuugde hem in zijn gezicht, net toen Sabrina's geschreeuw mijn aandacht trok. Ik draaide me met een ruk om en zag hoe de mannen haar kleren van haar lijf scheurden en haar tegen een boom duwden. „Blijf van haar af!“ schreeuwde ik.
Een van de mannen draaide zich om en grijnsde naar me, knipogend terwijl zijn walgelijke handen over het naakte lichaam van mijn partner gleden.
„Ze is een schoonheid, hè?“ zei Cohen, terwijl Sabrina daar volledig naakt stond.
Ik probeerde hem aan te vallen, maar zijn mannen hielden me tegen. Ik worstelde met de zilveren boeien totdat mijn ogen opnieuw die van Sabrina ontmoetten.
Terwijl de mannen om de beurt zich aan mijn partner vergrepen, werd haar gezichtsuitdrukking leeg en haar ogen levenloos. Ze sloot zich mentaal af van wat er met haar gebeurde, weigerde naar mij of iemand anders te kijken; haar blik bleef op de grond gericht. Ik kan het niet uitleggen, maar het gevecht verliet mij op het moment dat haar levenswil haar verliet. Ik schaam me diep, schaam me voor hoe makkelijk ik opgaf.
Toekijken hoe ze mijn partner keer op keer misbruikten, scheurde mijn ziel uit mijn lichaam en nam elk greintje kracht dat ik had met zich mee.
Ik probeerde weg te kijken, maar Cohen en zijn mannen lieten me niet. Hij greep mijn gezicht en dwong me te kijken, terwijl de mannen achter me aan de zilveren ketting rukten en mijn hoofd omhoog trokken.
„Je zult dit zien. Je zult leven in je nutteloosheid en begrijpen hoe je niet in staat was om ook maar iets te doen om je dierbare partner te beschermen,“ zei Cohen, terwijl de laatste man klaar was met Sabrina.
Ze zakte op haar knieën. Haar lichaam stortte in terwijl het bloed langs haar dijen stroomde.
„Je zult hiervoor boeten,“ sprak ik door opeengeklemde tanden.
„Ik heb nog niets gedaan… nog niet,“ Cohens grijns keerde terug.
Hij liet mijn gezicht los en liep naar Sabrina toe als een roofdier dat zijn prooi besluipt.
„Hallo, schatje.“ Hij greep Sabrina's kin en dwong haar om naar hem te kijken. „Wat heb je te zeggen tegen je lieve alfa-koning die je niet kon beschermen?“ provoceerde hij haar.
Sabrina's ogen gleden naar mij, en ze deed het enige wat ik nooit had verwacht: ze glimlachte. Haar ogen flitsten voor het kortste moment weer tot leven. „Ik vergeef hem,“ zei ze. „En ik hou van hem.“
Cohen was niet blij met dat antwoord. Hij haalde uit en sloeg haar in het gezicht. Haar hoofd klapte opzij, en haar gezicht werd weer uitdrukkingsloos.
„NEE!“ schreeuwde ik met alles wat ik nog in me had, terwijl ik als een bezetene aan de ketting rukte. Meer van Cohens mannen snelden toe om me in bedwang te houden. Even zag Cohen er daadwerkelijk bang uit.
Toen tilde hij Sabrina van de grond en hield haar voor zich, zijn arm van achteren om haar nek geslagen. Ik voelde het — ik was seconden verwijderd van losbreken. Maar voordat ik het kon, rukte Cohen met zijn handen en brak Sabrina's nek.
Ze zakte levenloos op de grond.
Mijn lichaam gaf het op, mijn weerwolfkracht bezweek terwijl ik op de grond viel, schreeuwend. Ik snikte ongegeneerd, tranen die zich ophoopten en over mijn wangen stroomden.
„Nu weet je het. Je bent niets, en dat zul je nooit zijn. Wij zijn hier de heersers,“ snauwde Cohen met een ijskoude stem, zijn gezicht vlak bij het mijne, voordat hij zijn mannen gebaarde te vertrekken.
Eén voor één veranderden de rogues in wolven en renden het bos in. Een van de mannen achter me wikkelde de zilveren ketting om een boom en bond me vast als een gewone hond. Cohen was de laatste die veranderde. Hij wierp nog één laatste blik op me, lachte, en rende weg.
Ik lag plat op de grond, mijn gezicht begraven in het grind van de oprit. Het kon me niet schelen of ik ooit nog opstond, of dat iemand me ooit zou komen losmaken. Ik kon hier sterven en het zou me niets uitmaken.
Ik verdiende het niet om te leven nadat ik had toegelaten dat mijn partner voor mijn ogen werd verkracht en vermoord. Ik was het niet meer waard om een man, een partner, of een koning te zijn. Nooit meer.
