Ingewikkelde vriendschap 1: Mijn beste vijand
Auteur
Ruth Robinson
Lezers
🔥11,5M
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1.
Georgina
Pfff. Vandaag is de laatste dag van de zomer.
Ik weet het, ik weet het. Niemand zit te wachten op de eerste schooldag.
Maar als ik wakker word op die laatste zondag voor mijn eindexamenjaar, maak ik me niet druk om lessen, wekkers of cheerleading-training. Nee, ik pieker over het weerzien met één bepaald persoon.
AJ-verdomme-McGabe. De ster van ons footballteam.
Alle populaire meiden op school zijn als een blok voor hem gevallen.
En ik snap wel waarom ze hem er lekker uit vinden zien. Ik kan niet ontkennen dat hij aantrekkelijk is.
Hij heeft een gespierd lijf en zijn verzorgde zwarte haar past perfect bij zijn bruine ogen en kleine neus.
Maar zijn uiterlijk doet er niet toe. Want AJ McGabe is gewoon een eikel.
Sinds ik op deze school zit, maakt hij mijn leven zuur.
Het was zo fijn om deze zomer van hem verlost te zijn, om gewoon te kunnen chillen met mijn vader.
Maar morgen is het weer terug naar de sleur en de grootste klier ter wereld.
Mijn telefoon begint te piepen op mijn nachtkastje en ik werp er een blik op.
Als ik de naam "Jake" op het scherm zie, verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht.
Hij is er!
Dat is tenminste één lichtpuntje aan het begin van het schooljaar.
Jake Nelson, mijn beste maatje sinds we klein waren, verhuist naar San Francisco en komt bij mij op school.
Nog beter, hij logeert bij mij tot hij en zijn vader een nieuw stekkie hebben gevonden.
Ik gris mijn telefoon van het nachtkastje, spring uit bed en ren naar beneden.
***
"Jakey! Hier!" roep ik even later als ik naar buiten kom.
Ik glimlach van oor tot oor als ik hem de straat zie oversteken met een rugzak op zijn rug. Hij heeft zijn telefoon aan zijn oor en lijkt een gesprek af te ronden.
"Ja man, zeker weten. Ik ben net bij George aangekomen," zegt hij terwijl hij voor me stopt. "Ik mis de eerste schoolweek vanwege de verhuizing, maar ik beloof dat ik er zo snel mogelijk ben!"
Jake glimlacht ook breed als hij voor me stopt en zijn gesprek beëindigt. Ik ren naar hem toe en omhels hem stevig.
"Jakey!" roep ik blij uit.
Hij hoest even omdat ik hem zo hard knuffel, lacht dan en tilt me op om me rond te draaien.
"Hoe was de vlucht?" vraag ik Jake als hij me eindelijk neerzet.
"Niet slecht. Mijn vader wilde dat ik volgende week met hem mee zou rijden in de verhuiswagen, maar ik wist dat ik je moest zien voor school begon," lacht hij.
"Was dat hem?" vraag ik, wijzend naar zijn telefoon.
"Nee, dat was Andy," zegt hij terwijl hij zijn telefoon in zijn zak stopt.
Oh, Andy, Jake's beste vriend van footballkamp. Hij zit op onze school, maar ik ken niemand op school die Andy heet.
"Ik kan niet wachten om hem te ontmoeten," glimlach ik naar Jake. "Nou, laten we niet de hele dag op straat blijven staan! Kom binnen!"
Ik open de deur van ons huis en ga voorop naar mijn kamer, terwijl we hallo zeggen tegen papa als we naar boven gaan.
Mijn familie en Jake's familie zijn altijd als één grote familie geweest, we gingen elke zomer samen op vakantie sinds Jake en ik heel klein waren.
Voordat mijn moeder overleed, was ze dikke maatjes met Jake's moeder. Helaas gaan Jake's ouders nu uit elkaar, daarom komen Jake en zijn vader naar SF.
Ik leef echt met Jakey mee dat hij zijn ouders zo verliest. Ook al moet ik morgen naar school, ik ga mijn best doen om hem vandaag op te vrolijken.
"Je weet wat er nu komt," zeg ik, terwijl ik in de ene hand een gamecontroller omhoog houd en in de andere mijn telefoon met een eetbestel-app.
Jake glimlacht breed. "IHOP en Halo?"
Ik glimlach terug en roep: "Hell yeah, IHOP en Halo!"
***
"Ik kan niet geloven dat jij pas volgende week naar school kunt. Ik moet morgen in mijn eentje die eikel AJ McGabe onder ogen komen," zeg ik zachtjes tegen Jake's borst, na vier potjes Halo.
Hij lacht en het voelt fijn tegen mijn wang.
In de afgelopen twee jaar heeft Jake het gespierde lichaam van een footballspeler gekregen, en zijn omhelzingen voelen nu alsof hij me gemakkelijk zou kunnen pletten als hij te hard knuffelt.
"Weet je, je hebt het zo vaak over die 'player AJ' dat ik begin te denken dat je hem eigenlijk wel leuk vindt," grijnst Jake naar me.
"Echt niet," zeg ik, terwijl ik hem met een kussen sla.
"Jawel," lacht Jake. "Ik bedoel, je zei dat hij in het footballteam zit, toch? Andy heeft me foto's van het team gestuurd. Iedereen daar is helemaal jouw type."
Ik voel dat ik rood word en schuif weg van Jake naar de andere kant van het bed.
"Ik zou nooit, maar dan ook nooit met die eikel daten."
Ik wil Jake slaan om de manier waarop hij naar me kijkt.
"Hoe komt Andy trouwens aan foto's van het team?" vraag ik, in een poging van onderwerp te veranderen. Foto's van het schoolfootballteam zijn zeker een vreemde bezitting.
"Oh, hij zit in het team. Heb ik je dat niet verteld?" zegt Jake, terwijl hij zich uitrekt.
Ik frons. Er zit zeker weten niemand die Andy heet in het team.
"Vreemd," zeg ik uiteindelijk, terwijl ik mijn hoofd weer op Jake's buik leg. "Blijkbaar ken ik de school niet zo goed als ik dacht."
***
De volgende ochtend word ik chagrijnig wakker.
Jake ligt nog te slapen op de grond van mijn slaapkamer als ik stilletjes uit bed kom en me aankleed voor school.
Ik ben erg stil op weg naar school. Mijn vader glimlacht naar me.
"Je hoeft niet zó enthousiast te zijn, hoor. Het is maar school."
Ik kijk mijn vader boos aan. We zijn erg close geworden sinds mijn moeder overleed, maar soms ergeren zijn 'papa-grappen' me nog steeds.
Als hij me voor school afzet, haal ik diep adem voordat ik uitstap.
Geweldig. Tijd om AJ McGabe en zijn groepje domme vrienden van het footballteam onder ogen te komen.
Zodra ik de voorste trappen op begin te lopen, hoor ik zijn irritante stem.
"Wel, wel, wel, als dat niet juffrouw Gina is," klinkt een bekende, trage stem achter me.
Ik draai me om en geef hem mijn beste boze blik. Ik erger me enorm als ik zijn spieren opmerk. Hij heeft duidelijk veel getraind deze zomer.
Zijn spieren zijn een stuk groter dan in juni. En ik moet toegeven dat ze er erg goed uitzien bij zijn verzorgde zwarte haar.
Alleen zijn speelse bruine ogen verraden wat voor rotvent hij van binnen is.
"En ik dacht nog wel dat ik een goede eerste schooldag zou hebben."
"Hoezo? Is je brein eindelijk net zo groot als je voeten?" kaats ik terug, in een poging gemeen te klinken.
"Kom op Gina, je weet dat ik betere cijfers haal dan jij in al onze lessen," zegt hij, waardoor ik frons. "Dus ik stel voor dat je weggaat en wat nieuwe yells verzint over je ster-footballspeler."
Wat een ongelooflijke klootzak.
"Kom op jongens, we gaan," zegt hij, terwijl hij zich omdraait naar zijn groepje footballidioten die achter hem aan lopen. Ik kijk boos naar zijn rug terwijl hij wegloopt, nu al niet uitkijkend naar het komende jaar.
Andrew
Verdorie. Ik kan geen twee tellen zonder haar te zien.
Die vervelende cheerleader Gina. De reden waarom ik de hele zomer met knikkende knieën aan school heb gedacht.
Dat meisje is een ware plaaggeest sinds ze hier kwam, en ik snap er niks van.
Het enige wat ik weet is dat ik dit jaar allerlei manieren moet verzinnen om haar het leven zuur te maken.
Terwijl ik de school binnenstap, ver bij haar vandaan, voel ik mijn telefoon trillen en vis hem uit mijn zak. Ik glimlach als ik de naam van mijn beste kampvriend op het scherm zie.
Hij is net met zijn vader hierheen verhuisd en begint dit jaar op mijn school.
Ik neem op en houd de telefoon tegen mijn oor.
'Hoe is het ermee, makker?' zeg ik, en alle gedachten aan Gina verdwijnen als sneeuw voor de zon.
'Fijne eerste schooldag, broer,' zegt hij aan de andere kant. Ik rol met mijn ogen. Hij is nog niet helemaal verhuisd, dus hij hoeft pas over een week te beginnen.
'Lekker is dat, man. Ik moet deze week in mijn eentje die vervelende Gina trotseren,' lach ik.
'Sterkte,' zegt hij, en ik hoor aan zijn stem dat hij grijnst.
Omdat ik niet aan haar wil denken, verander ik van onderwerp. 'Hoe was het om George weer te zien?'
Zijn beste vriend George zit op onze school. Wat vreemd is, want ik weet zeker dat er hier geen jongen is die George heet.
'Echt top, Andy. Echt top!' zegt hij. 'Kan niet wachten tot jullie elkaar ontmoeten.'
'Tuurlijk, Jake,' zeg ik, met een glimlach van oor tot oor. 'Ik kan niet wachten om...'
