Wanneer de nacht valt: Madame Miele
Auteur
Nureyluna
Lezers
44,0K
Hoofdstukken
11
De smaak van botercrème danste over mijn tong.
“Vind je dat lekker?” Zijn hese stem deed me sidderen.
Mijn handen gleden over zijn brede schouders voor me. Het enige wat ik kon doen, was knikken.
“Open je mond,” gromde hij.
Ik opende mijn mond en voelde hoe hij iets op het puntje van mijn tong legde.
Door de luchtige textuur wist ik meteen wat het was. Cake. Mijn favoriet.
“Neem een hapje,” fluisterde hij.
Uit het ‘When The Night Falls’-universum. In de nadagen van het Franse rijk valt koningin Marie Antoinette voor een knappe bakker, ondanks haar wrede echtgenoot, de koning. Kunnen ze hun liefdesaffaire geheimhouden terwijl de maatschappij om hen heen instort? Of kost het ze de kop?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1
Betoverd: heel erg geïnteresseerd zijn in iets, zo erg dat je niet weg kunt kijken of je aandacht ervan los kunt maken.
MARIE ANTOINETTE
Kleine, strenge handen pakten mijn schouders vast. Ze werden met verbazende kracht naar achteren getrokken. De kou trok in de blote huid van mijn rug. Ik onderdrukte een huivering.
„Opnieuw!“ De korte stem van gravin Von Brandeis klonk even afkeurend als altijd in mijn oren. Met een diepe zucht ging ik rechtop zitten. Ik begon opnieuw aan het lied.
De melodie was vervelend bekend. Onrustig liet ik mijn blik naar buiten dwalen, door de grote ramen van de muziekkamer.
De tuinen van het Oostenrijkse paleis lagen net achter de opvallende gordijnen. Ik wilde er heel graag overheen rennen. Ik wilde heel graag een stap zetten zonder dat de scherpe ogen van mijn lerares me volgden.
Ik wilde voor één keer heel graag een eigen beslissing maken.
„Gravin?“ Mijn jonge stem stopte met zingen. De oudere vrouw schrok ervan. Haar scherpe ogen keken me meteen aan. Er was al een afkeurende blik in te zien.
„Wat heb ik je verteld over onderbreken? We kunnen een theepauze houden nadat je laat zien dat je je langer dan vijf minuten kunt concentreren. En nu, opnieuw!“
Maar ik draaide me op mijn kruk om. Ik keek weg van de grote piano voor me. „Gravin“, smeekte ik nog een keer, „is er niet iets anders dat ik kan doen?“
Mijn stem werd vrolijker toen ik een idee kreeg. „Wat als ik bij een hofvergadering met vader ga zitten! Als ik op een dag koningin word, moet ik toch leren hoe ik moet regeren?“
Een hoopvolle glimlach verscheen op mijn gezicht bij dat idee. Maar hij verdween al snel. De blik van mijn lerares was een mix van medelijden en ergernis. Ik zuchtte al voordat ze de woorden uitsprak.
„Kom, kom, je weet wel beter, lieverd. Als je op een dag echt koningin Antoinette wordt, kun je maar beter leren wat belangrijk is.“
„Maar...“ Ik probeerde haar te onderbreken. Mijn frustratie groeide door de kalmerende stem van de gravin.
„Geen gemaar! Prinsessen onderbreken niet!“ Ik kromp ineen door haar koude stem. Ik hield mijn tranen van frustratie tegen. „En prinsessen hangen zeker niet onderuit“, ging ze verder. Ze trok mijn schouders met kracht naar achteren.
Ik kon een klein kreetje niet tegenhouden.
„Het is niet mijn bedoeling om streng te zijn, lieverd“, zei mijn lerares. Haar stem was dit keer zachter. „Ik wil je alleen maar voorbereiden op je toekomst.“
Haar koude handen haalden bleke krullen van mijn schouder. De beweging was vreemd genoeg liefdevol. Ik zuchtte en dwong mezelf om te luisteren.
„Je kunt het regeren beter uit je hoofd zetten. Laat het nemen van beslissingen over aan de mannen. Richt je op wat belangrijk is: je zang. En nu, opnieuw!“
Mijn blik viel op het raam. De tuinen leken veel verder weg toen ik weer begon met het bekende lied.
Knal!
Het geluid van een harde klap haalde me uit mijn slaap. Ik werd met een schok wakker. De laatste stukjes van mijn droom kwamen terug. Ik duwde ze met een ongemakkelijk gevoel weg.
„Wat is er aan de hand?“ Mijn stem klonk slaperig terwijl ik probeerde wakker te worden. Ik zag de vorm van een mannenrug. Hij trok ruw een mooi linnen hemd aan en stopte het in zijn fluwelen broek.
Ik was een paar seconden in de war, totdat de slaap wegtrok. „Waar ga je heen?“ probeerde ik opnieuw. Ik smeekte mijn man om antwoord te geven. Een snuivend geluid was het enige teken dat hij me had gehoord.
Toen leek hij pas te merken dat ik er was. Hij sprak eindelijk. „Je hebt me vannacht wakker gemaakt.“
„Oh ja, het spijt me. Ik had een glas water nodig en de kan naast het bed was...“ begon ik als antwoord. Maar hij wuifde mijn excuses weg. Zijn rug was nog steeds naar me toe gedraaid terwijl hij zich aankleedde.
„Blijf de volgende keer dan maar dorst hebben. Niemand kan verwachten dat ik een land regeer op maar vier uurtjes slaap.“
Hij trok een paarse jas met prachtig kant aan. Hij liep de deur uit zonder zelfs maar te zwaaien. De deur sloeg hard achter hem dicht.
Met een zucht liet ik me terugvallen op het enorme bed onder me. Mijn ogen zochten uit gewoonte de bovenkant van het bed op. Het was versierd met een prachtig geweven doek met veel details. Ik keek daar veel te vaak met bewondering naar.
Sinds ik een paar jaar geleden in Versailles aankwam, kon ik bijna nooit goed slapen. Ik merkte dat ik behoefte had aan mijn eigen ruimte. Daarom sliep ik vaak op de bank.
Als ik niet hoefde te slapen met het gedraai van Louis...
„Marie...“ mopperde ik op mezelf. Ik haalde mijn vermoeide benen onder de zachte dekens vandaan. „Hij is je man. Jouw taak als koningin is om hem te steunen, met al zijn streken.“
Hij heeft dat niet bepaald makkelijk gemaakt... Maar ik zette de gedachte snel uit mijn hoofd. Ik was tenslotte de koningin. Mijn plek was aan de zijde van de koning.
Of ik het nu leuk vond of niet, ik was getrouwd met koning Louis de Zestiende van Frankrijk. Het huwelijk was niet perfect. Maar dat betekende niet dat ik medelijden met mezelf zou hebben over onze liefdeloze relatie.
„Vandaag is een nieuwe dag!“ zei ik. Ik dwong mezelf om vrolijk te klinken. Ik rekte mijn dunne armen boven mijn hoofd uit. Ik wandelde mijn privékamer in en gooide een grote kledingkast open.
Mijn grijns werd een echte glimlach. Ik keek naar de berg mooie stoffen die erop wachtten om gedragen te worden. Ze voelden zacht aan.
„Oh ja, hier kan ik wel iets mee.“
***
Mijn hoopvolle gevoel was van korte duur.
„Ze gaan je niet naar buiten laten. Bevel van de koning.“
De arrogante stem van Analene volgde me terwijl ik naar de paleisdeuren liep. Mijn hofdame zat me op de hielen. Ik kon haar gemene glimlach in mijn rug voelen branden.
„Oh... nou, misschien kan ik kijken of de koning het bevel wil weghalen. Ik weet zeker dat hij het zal begrijpen!“ Zal hij dat doen? vroeg een klein stemmetje in mijn hoofd. Ik hield de vraag voor mezelf. Ik was te bang om het antwoord te weten.
„De koning kan doen wat hij wil“, antwoordde Analene. Ze deed niet eens moeite om haar minachting te verbergen. „Bovendien is hij vandaag aan het hof. Hij mag niet worden gestoord voor jouw simpele verveling.“
Ik klemde mijn kaken op elkaar om een grof antwoord in te slikken. Ik wilde me niet verlagen tot het niveau van de andere vrouw. Ze was al boos op me sinds ik in het land was aangekomen. Ze was heel ver verwijderd van de vriendin waarop ik had gehoopt.
De vriendin die ik zo hard nodig had toen ik in het nieuwe land aankwam. Zonder vrienden en bang.
Maar dat was oud nieuws. Ik wilde mijn humeur niet door haar laten verpesten. Ik was vastbesloten om een goede dag te hebben.
Ik was wakker geworden met veel zin in zoetigheid. Ik had er zin in om de vele bakkerijen van Parijs te bezoeken.
Tenminste, als ik buiten de paleismuren kon komen.
Ik liep langzamer toen ik bij de streng kijkende bewakers kwam. Ik gaf ze mijn allerliefste glimlach. Ik dwong mezelf om zelfverzekerd te klinken en sprak: „Goedemorgen, ik ga nu vertrekken!“
Maar ze schudden hun hoofd, precies zoals Analene had voorspeld. De langste bewaker antwoordde met een vlakke stem.
Zijn blik bleef gericht op de muur achter mij. „Mijn excuses, hoogheid, maar dat kunnen we niet toestaan. Bevel van de koning.“
Ik slikte mijn ergernis weg terwijl Analene achter me lachte. „Ik zei toch dat ze je niet naar buiten zouden laten. Weet je, je zou naar mij moeten luisteren...“
Ze stopte met praten toen ik haar streng aankeek. Ze stapte naar achteren en boog haar hoofd in nepserespect. Ik zuchtte vermoeid.
„Ik wil alleen maar de stad zien. Misschien even bij een paar bakkerijen langsgaan, dat is alles“, probeerde ik opnieuw. „Ik neem zelfs bewakers mee!“
Maar dezelfde bewaker schudde zijn hoofd. Hij was erg stellig. Er was geen doorkomen aan.
Ik draaide me om om weg te gaan. De schaamte brandde op mijn wangen. Toen stopte een stem me.
„Zo, zo, zo, wat is hier aan de hand?“
Er verscheen een brede glimlach op mijn gezicht. Ik hoorde de stem van mijn enige vriendin.
„Wiggy!“ Ik keek op en zag haar aan komen lopen. Ze had een frons die niet paste bij haar normaal zo vrolijke gezicht.
Ze gaf me een knipoog. Daarna richtte ze zich op de bewaker voor me. Hij slikte hoorbaar door haar scherpe blik.
„Wat hoor ik daar? Mogen we onze koningin niet in HAAR eigen stad laten?“ Ik probeerde niet te lachen toen de twee bewakers elkaar onzeker aankeken.
Ze kenden de sterke wil van de vrouw duidelijk erg goed.
Zij is de prinses van Schleswig-Holstein. Als koningin stond ik ver boven haar in rang. Maar dat maakte de bewakers niets uit.
Niet als het om mijn trotse vriendin ging.
Het was precies deze trots voor haar thuisland die haar de bijnaam Wiggy had opgeleverd. Ze vond de naam vanaf het begin geweldig. De naam was sindsdien altijd gebleven.
„Prinses Marie-Louise, als u het niet erg vindt...“ klonk de neuzige stem van Analene.
„Ik vind het eigenlijk wel erg“, onderbrak Wiggy haar. Ze keek de kortere vrouw boos aan. „En ik kan me niet herinneren dat ik tegen jou sprak. Dit is een zaak tussen de koningin en mij. Of ben je het vergeten? Ze is ook jouw koningin.“
Analene kromp ineen door de scherpe blik van Wiggy. Ik kon het niet helpen dat ik me toch een beetje slecht voelde voor de vrouw.
Mijn vriendin was best wel eng als ze dat wilde. En ze had niet hetzelfde geduld als ik met mijn hofdame.
Maar toen mompelde ze zachtjes iets wat klonk als „niet mijn koningin“. Toen was mijn medelijden meteen verdwenen.
Ik richtte mijn aandacht weer op de bewakers. Ik zag dat hun zelfvertrouwen wegzakte.
„Kom op Julien, denk na met wie je hier te maken hebt...“ De belangrijkste bewaker werd bleek toen zijn naam werd genoemd. En ik nam het hem niet kwalijk.
Wiggy was privé echt een schatje. Maar aan het hof was ze... op zijn zachtst gezegd invloedrijk.
Ik had haar er wel eens naar gevraagd. Maar ze had alleen geknipoogd en gezegd: „Een meid moet doen wat ze moet doen.“
Ik kon het niet helpen, ik had er respect voor.
„Natuurlijk, prinses“, gaf de bewaker – Julien – eindelijk toe. Ik probeerde niet met open mond te kijken. Wiggy knipoogde naar me met een speelse grijns op haar gezicht.
„Nou, ga je nog?“ plaagde ze. Ik wachtte geen seconde langer. Ik verwachtte ergens dat de bewakers zich nog zouden bedenken.
Ik liep de deuren van het paleis uit. Ik ademde voor de eerste keer in maanden frisse lucht in.
We liepen de volgende uren door de kronkelende straatjes van Parijs. We aten veel te veel gebakjes.
Het was makkelijk, en zonder zorgen. Het was de leukste tijd die ik had gehad sinds ik van huis was vertrokken.
„Dank je wel, Wiggy, echt waar. Ik werd gek van het opgesloten zitten op die plek. Soms kan ik me niet voorstellen dat ik daar de rest van mijn leven moet wonen.“
Ik kneep in de hand van mijn vriendin om mijn woorden kracht bij te zetten. Maar ze rolde alleen maar met haar ogen. „Oh kom op, de plek is niet het probleem. Het zijn de mensen. Of liever gezegd, de persoon.“
„Wiggy...“ waarschuwde ik haar. Ik wilde het moment niet verpesten.
„Ik meen het, Marie, je moet tegen Louis in durven gaan. Natuurlijk is hij de koning enzo. Maar aan het einde van de dag is hij gewoon een lompe man!“
Ik zuchtte. Ik kon het gesprek nu niet meer ontwijken. „Je weet dat het lastiger is dan dat. Hij is de koning van Frankrijk en ik ben gewoon mezelf. Je weet dat ik niet tegen hem in kan gaan. Ik heb die macht niet.“
Wiggy deed haar mond open om antwoord te geven. Maar ik was sneller. Voordat ze kon praten, pakte ik haar hand. Ik trok haar door een schattig klein deurtje aan de zijkant van de straat.
Het opende naar een bakkerij die rook naar vanille, suiker en heerlijkheden. Onze bewakers kwamen achter ons aan naar binnen. Ze vulden de kleine ruimte. „Geen gepraat meer over jongens, laten we eten!“
Ik belde met een klein belletje op de balie. Ik keek de ruimte rond. Het was gezellig en licht met natuurlijk daglicht. Maar de aanblik van de gebakjes op de toonbank trok pas echt mijn aandacht.
Het water liep me in de mond.
„Kan ik u helpen?“ Een norse stem onderbrak mijn gestaar.
Ik keek op en zag een grote man achter de balie staan. Hij was stoer en knap. Hij had donkere bruine ogen, haar dat in rommelige krullen viel, en een blik vol ongeïnteresseerdheid op zijn gezicht.
Het was iets minder eng door het meel dat op zijn kaak zat. En nou ja, eigenlijk op alle andere plekken ook.
We hadden hem duidelijk midden in het bakken gestoord. Hij leek er niet erg blij mee te zijn.
Interessant... De meeste mensen haastten zich om te buigen als ze me zagen. Maar het kon deze man helemaal niets schelen.
Ik was best wel onder de indruk dat hij zo kalm bleef. Vooral omdat mijn bewakers hem vast en zeker boos aankeken over mijn schouder.
„Zo praat je niet tegen je koningin!“ gromde een van de bewakers. De woede straalde van zijn woorden af.
De bakker kromp niet eens ineen. Sterker nog, hij keek juist een beetje verveeld.
„Ik had geen idee dat er zulk koninklijk bezoek was“, antwoordde hij. Zijn woorden waren doordrenkt van sarcasme.
Mijn wenkbrauwen gingen omhoog als reactie. Ik had moeite om een geamuseerde grijns te verbergen.
Inderdaad interessant.
De bewaker was het daar blijkbaar niet mee eens. „Wat is je naam, boer?“ Hij spuugde het laatste woord uit als een belediging voordat hij verder ging. „Ik zou je alleen al kunnen vermoorden om je brutale gedrag.“
Om zijn punt duidelijk te maken, trok de bewaker zijn zwaard. Toch deinsde de bakker niet terug. Het leek wel alsof hij geen overlevingsdrang had.
„Pierre De Gouges“, zei hij op een luie toon. „En ik voel me gevleid, maar je bent niet echt mijn type.“
Ik proestte het uit voordat ik mezelf kon tegenhouden.
„Nou, Pierre, je hebt zojuist je eigen doodsvonnis getekend.“ Voordat ik kon reageren, had mijn bewaker de bakker – Pierre – bij zijn kraag. Hij hief zijn zwaard om te slaan. Als de bakker al bang was, liet hij dat niet merken.
Dat kon niet van mij worden gezegd.
„Wacht!“ Mijn stem klonk door de chaos heen. Mijn schrik was heel duidelijk. „Wat ben je aan het doen? Hij heeft niets verkeerd gedaan. Je kunt niet zomaar iedereen doden die niet voor me neervalt!“
Ik sloeg mijn handen om de uitgestoken arm van de bewaker en trok eraan. Hij wachtte een seconde te lang voordat hij zijn zwaard liet zakken. Met een boze snauw duwde hij Pierre aan zijn kraag weg. De bakker viel daardoor op de grond.
De bakker landde met een pijnlijke doffe klap. Mijn lichaam kromp ineen als reactie. Ik haastte me naar de andere kant van de toonbank en stak mijn hand naar hem uit.
Hij aarzelde even. De verbazing was van zijn knappe gezicht af te lezen. Maar ik denk niet dat hij geschrokken was door de val. Eerder verrast door mijn gebaar. Langzaam en aarzelend legde hij zijn hand in de mijne.
„Dank je wel.“
Toen hij dit keer sprak, was de stem van de bakker zachter en oprechter. Ik knikte snel. Ik probeerde de kriebels te verbergen die over mijn ruggengraat liepen toen de warmte van zijn hand in de mijne trok. Dat gevoel zorgde ervoor dat de warmte nog lang door me heen stroomde nadat hij wegging.
Wie is deze man?
