Flirten met moord
Auteur
SJ Wilke
Lezers
102K
Hoofdstukken
48
Hoofdstuk 1
Banter voelde dat haar pistool stevig tegen haar rug gebonden zat. Het bewoog niet eens toen ze een laatste radslag maakte. Ze had de afstand goed ingeschat en ze landde precies naast de picknicktafel.
Na twee diepe ademhalingen om op adem te komen, ging ze met haar voeten op de zitting bovenop de tafel zitten. Drie ademhalingen later stopte de lange zwarte auto langs de kant van de weg. Ze had erop gewacht.
'Ik mag je niet,' zei Banter.
Omdat ze wist dat ze moest wachten, strekte ze haar rechterschouder terwijl ze naar het park keek. Dit was haar favoriete plek om haar parkourbewegingen te doen. Ze vond het fijn dat er verschillende bankjes waren.
Een paar lage muurtjes markeerden een stukje tuin en er stonden drie picknicktafels. Ze waren allemaal mooi verspreid, zodat ze eromheen kon bewegen.
Het park had nog steeds de ouderwetse metalen schommels met het A-frame onderstel. Ze vond het leuk om ertegenop te rennen en over de bovenkant te lopen, alsof ze op een evenwichtsbalk liep. Dit was haar manier om te trainen, in vorm te blijven en snel te blijven.
Banter wreef haar handen tegen elkaar voor wat warmte en om wat van haar woede kwijt te raken. Ze vond het fijn dat haar dunne zwarte handschoenen haar handen warm hielden.
Ze hielpen haar ook om dingen te voelen als ze een slot moest openmaken of iemands zakken moest rollen. Wat nog belangrijker was, ze zorgden ervoor dat ze geen vingerafdrukken achterliet.
'Geef me een kans. Ik zit je al weken achterna. Ik word hier moe van. Ik moet dit pistool gebruiken en het achter de rug hebben.'
Ze trok haar zwarte hoodie recht, in de hoop dat die een beetje van de warmte van de zon zou opvangen, maar de late middagzon stond al te laag aan de hemel om echt te helpen.
'Ik wacht en je kunt me niet zien. Waag een kans.'
Banter wist niet waarom, maar iemand die helemaal in het zwart gekleed was, trok geen aandacht, alsof ze onzichtbaar was. Ze had zelfs het logo op haar schoenen met een permanente stift zwart gemaakt om zichzelf zo onopvallend mogelijk te houden.
'We hebben gezelschap,' zei ze zachtjes, alsof ze het tegen haar pistool zei.
Een jong meisje, dat volgens Banter ongeveer vijf jaar oud was, rende naar de schommelset waar Banter eerder in was geklommen. Het kind viel op, ze was in een felrode en gele jas gekleed.
Een vrouw waarvan Banter wist dat ze een hoer was en waarschijnlijk de moeder van het meisje, liep over het trottoir waar de lange auto was gestopt. Ze zag er een beetje koud uit, ze was alleen in een strakke rode rok en een witte blouse gekleed die een flink decolleté toonde.
'Precies op tijd vandaag,' zei Banter, terwijl ze haar hoodie lager over haar gezicht trok. 'De auto hangt lager dan normaal, vind je niet? Wedden dat hij gezelschap heeft meegebracht. Dus, wat denk jij?'
Haar ene vreemde gewoonte, omdat ze alleen werkte, was tegen haar pistool praten.
'Ik wed dat hij twee of drie vrienden heeft meegebracht. Het kunnen er niet meer dan drie zijn. Dan zou het te druk zijn en zouden ze geen ruimte meer hebben voor de hoer.'
Het raam ging naar beneden toen de hoer dichterbij kwam.
Banter kon het zachte geluid van stemmen horen, maar ze kon geen woorden verstaan. Toen ging het raam dicht en de deur open. Er reikte een hand naar buiten en hij trok de hoer de auto in. De deur sloot snel achter haar.
'Ik denk niet dat je weet in welke problemen je vandaag terechtkomt, meid,' zei Banter zachtjes, wetend dat ze geduldig moest zijn en moest wachten.
Ze was geïrriteerd dat de auto kogelvrij glas en sterke deuren had. Maar met veel mensen achterin en één hoer, wedde ze erop dat ze onvoorzichtig zouden worden.
De auto bewoog een beetje heen en weer.
'Iemand heeft een beetje te veel lol. Ik zei toch dat die auto problemen zou geven, meid. Wedden dat ze je slaan en een beetje ruw doen. Dat zijn geen aardige mensen.'
Banter telde tien minuten af.
'Het is bijna showtime.' Ze stapte van de picknicktafel.
'Mama? Mama?'
Banter zag dat het kind er een beetje bang uitzag, omdat haar moeder uit het zicht was. Het kind draaide zich om om naar haar te kijken, omdat zij de enige persoon was die ze kon zien.
'Heb je mijn mama gezien?' Het kind rende naar haar toe.
Het verbaasde Banter niet dat het kind haar zag. Kinderen leken alles te zien. Maar ze vond dat het kind, vooral gezien het werk van haar moeder, een beetje te vertrouwend was. Ze besloot het te gebruiken.
'Ja, ze zit in die auto en heeft seks.' Banter dacht dat het kind een goede dekking zou zijn. 'Laten we gaan kijken hoe het met haar gaat.'
Banter liep langzaam terwijl ze het park overstak. Ze hoorde het kind vlak achter haar lopen. Het liet haar glimlachen om het kind als dekking voor een moordenaar in beweging te gebruiken.
Banter trok het pistool uit haar holster. Terwijl ze het onder haar hoodie verborgen hield, haalde ze haar geluiddemper uit een andere zak en draaide ze hem op het pistool.
Het was een klein probleem dat het pistool met de geluiddemper erop niet in de holster paste. Ze moest ze gescheiden houden.
Toen ze binnen vijftien meter van de auto kwam, ging de deur open. De hoer vloog bijna uit de deur, alsof de mannen haar eruit hadden gegooid. Ze landde met haar gezicht op het beton.
Haar blote kont was zichtbaar, omdat haar rok omhoog was getrokken. Er zat een perfect rode bijtafdruk op een bil. Eén van haar schoenen was uit.
Haar gespreide benen hielden de deur tegen om te sluiten.
Er kwamen stemmen en hard, ruw gelach uit de auto. Dat liet Banter weten, dat de mannen niet opletten op wat er buiten de ramen gebeurde.
Ze maakte haar zet, klaar voor de slechtste situatie: vier mannen achterin, een chauffeur en een man voorin.
Dichterbij komend, wisselde ze soepel het pistool naar haar linkerhand, kreeg de juiste hoek en bewoog haar lichaam uit de baan van de lege hulzen.
Ze schoot twee keer door de open deur: één hoofdschot op haar doelwit en één schot op borsthoogte. Toen bewoog ze snel het pistool naar haar rechterhand en veranderde ze van hoek.
Ze schoot nog twee keer, hopend dat ze degene raakte die achter de voorstoel zat.
Het portier van de chauffeur ging open, maar Banter, die nog steeds in beweging was, had dit verwacht en ze vuurde één schot op de chauffeur af. Hij viel over het stuur terwijl ze zich naar de voorkant van de auto bleef bewegen.
De man die voorin zat, leek er niet snel genoeg uit te kunnen komen. Hij had zijn deur al ver genoeg open en zijn pistool hing naar buiten in de hoop dat hij haar kon laten stoppen.
Banter wist dat de voorruit haar beschermde en ze wist dat hij niet ver genoeg uit de deur was gekomen om goed te richten. Ze bleef zich bewegen en vuurde een schot af op zijn hand, waarbij ze een vinger eraf schoot.
Door zijn ontbrekende vinger verloor hij zijn greep op het pistool. Hij struikelde toen hij probeerde om zijn evenwicht te vinden. Het pistool, nu nat van het bloed, verhinderde zijn poging om hem opnieuw vast te houden.
Het hielp ook niet dat hij probeerde bij te houden waar ze was.
Met een tweede schot raakte ze de man in het hoofd, tussen de ogen. Het was een zuiver schot en hij viel als een baksteen, uit het zicht.
Ze hoorde het misselijkmakende geluid van zijn hoofd dat de grond raakte.
Banter draaide zich om en ging terug naar haar oorspronkelijke positie. Er gingen geen deuren meer open. Er gingen geen ramen meer naar beneden.
Banter wist dat de chauffeur en de man voorin dood waren. Ze wist dat haar hoofddoelwit dood was, omdat hij de eerste was die ze had neergeschoten. Met dat hoofdschot was hij zeker dood.
'Ah... rot op, trut,' zei Banter, met een lage stem en een beetje een accent. Ze praatte opzettelijk stoer tegen de hoer.
De hoer was nog niet van haar landing op het trottoir opgestaan. Ze leek bang te zijn om zich te bewegen, omdat ze dacht dat zij de volgende was. Haar kind huilde naast haar en ze trok aan de arm van haar moeder.
Banters stoere gepraat zorgde ervoor dat de vrouw zichzelf onder controle kreeg en opstond. Ze trok haar rok naar beneden en pakte de hand van haar kind.
Haar neus was geschaafd en bloedde.
De vrouw keek niet naar Banter, omdat ze wist dat dat niet slim was. Ze liep hinkend met haar kind achter haar aan weg.
Banter keek snel in de omgeving rond, voordat ze naar haar picknicktafel terugging. Ze haalde de geluiddemper eraf en stopte het pistool terug in haar holster op haar rug en stopte toen de geluiddemper in haar zak.
Er was geen enkel persoon in de buurt en ze wist dat het veilig was om te wachten. Ze wilde weten hoeveel mensen er in de auto zaten zonder het risico te nemen haar hoofd naar binnen te steken om erachter te komen.
'Verdomme. Ik had het aan de hoer moeten vragen. Waarom heb je me er niet aan herinnerd om het aan de hoer te vragen?'
Ze keek in de richting waar de hoer naartoe was gegaan, maar ze was niet meer te zien.
'Ach ja. Het is hier in ieder geval behoorlijk rustig. Ver genoeg van gebouwen vandaan. Veel bomen om ons te verbergen. Ik zou zeggen dat ze die auto op de perfecte plek hebben geparkeerd. Ver genoeg van die vervelende verkeerscamera's die iedereen in de gaten houden.'
Ze keek opnieuw in het park rond.
'Ja, je hebt gelijk. Een perfecte plek. Geen getuigen. Nou ja, er is de hoer, maar die zal het aan niemand vertellen. Ze zal bang zijn voor wraak gericht op haar kind. Ja, kind, vandaag was de geluksdag van je moeder.'
Het kind was de enige reden dat Banter de hoer niet in de aanslag had meegenomen.
'Verbazingwekkend wat een man voor seks doet. Ik wed dat hij ook veel geld heeft uitgegeven. Denk je niet?'
Ze bewoog haar schouders, alsof ze het pistool aanstootte voor een reactie.
'Dit is niet de gebruikelijke plek om een hoer op te pikken. Te mooie buurt. Ja, ik zou het met je eens zijn. Seks was zijn verslaving. Elke dag hier een andere hoer. Vooruit gepland, zeker.'
Er landde een vogel op de schommelset en die vloog toen weer weg.
'Denk je dat hij korting kreeg als hij er meer koopt?'
Ze lachte bij de gedachte.
'De geneugten van snelle seks. In minuten naar binnen en naar buiten. Gaf ons nooit een kans. Tot vandaag. Vrienden meenemen gaf me de tijd voor mijn aanpak. Ja, ik zou zeggen dat hij onvoorzichtig was geworden. Wedden dat ze haar hebben gegangbangd en haar niet eens hebben betaald.'
Ze hoorde een sirene, maar die stierf in de verte weg. Een ander voertuig trok echter haar aandacht.
