De achtervolging van de omega Boek 3
Auteur
Jessica Edwards
Lezers
17.1K
Hoofdstukken
20
Alices leven wordt op zijn kop gezet wanneer haar vervreemde vader, Mark, opnieuw opduikt en ze duistere geheimen ontdekt over haar familie en vrienden. Terwijl ze haar ingewikkelde relaties met Ryder, Max en anderen probeert te navigeren, moet Alice een onheilspellende figuur uit haar verleden onder ogen zien: meneer Edmund. Met de hulp van haar nieuwe bondgenoten bereidt Alice zich voor op een laatste confrontatie die haar kracht en vastberadenheid op de proef zal stellen. Zal ze de waarheid ontdekken en haar dierbaren beschermen, of zullen de schaduwen van haar verleden haar verzwelgen?
Hoofdstuk 1.
Boek Drie:Chasing the Alpha
ALICE
Here's the adapted Dutch version, maintaining the tone and style of a novel while making it sound more natural to native Dutch speakers:
'Alice?'
Niemand zegt iets.
Het klaslokaal is muisstil.
Je zou een speld kunnen horen vallen.
De stilte hangt zwaar in de lucht, alsof er iets op het punt staat te gebeuren.
Het stilste moment is het meest beangstigend.
Het is lastig te weten wat je in zo'n situatie moet zeggen.
Nooit had ik gedacht dat ik hier zou belanden. Tot nu.
Iedereen in het lokaal, inclusief meneer Edmund, weet welk effect deze man op me heeft, maar hij staat daar, zichtbaar tevreden.
Ik kan mijn ogen niet van de man voor me afhouden.
Hij kijkt alsof hij de hoofdprijs heeft gewonnen.
Ik heb geen idee wat hij gewonnen zou kunnen hebben.
Hoe langer hij me aankijkt, hoe meer ik hem wil toeschreeuwen dat hij moet ophoepelen, maar iets houdt me tegen. Ik blijf maar denken aan dat ene woord dat hij uitsprak.
Alice.
Hij noemde me bij die naam. Mijn naam. De naam die ik bij mijn geboorte kreeg.
Mijn moeder koos die naam waarschijnlijk samen met de man die voor me staat. De man die mij en mijn moeder in de steek liet, zonder enige verklaring.
Hij liet geen briefje, brief of e-mail achter voor mijn moeder. Hij vertrok toen ik nog maar een baby was, en liet mijn moeder achter om in haar eentje voor mij te zorgen.
Wat voor vader laat zijn vrouw en kind zomaar in de steek?
Hij verpestte mijn jeugd door er niet voor mij en mijn moeder te zijn. Hij had bij zijn gezin moeten blijven, maar in plaats daarvan ging hij er vandoor met een andere vrouw die al een kind had.
Een zoon. Mijn vader voedde iemand anders' zoon op die nu bloedend in mijn armen ligt.
'Ben jij het echt?' Hij neemt me langzaam op.
Ik sta op om hem beter te kunnen zien. Het is moeilijk om zijn gezicht goed te onderscheiden, maar ik weet zeker dat hij mijn vader is.
Nu ik weet dat hij het is, word ik woedend.
Ik zou hem nooit vader noemen, niet in zijn gezicht. Hij verdient het niet om iets anders genoemd te worden dan zijn naam.
Mark.
Hij zet een stap in mijn richting, waardoor ik een stap achteruit doe. Ik laat hem niet dichterbij komen.
Hij heeft achttien jaar de tijd gehad om een band met me op te bouwen, maar hij heeft het nooit geprobeerd. Niet één keer.
'Jij bent het echt!' Hij zucht opgelucht en glimlacht van oor tot oor.
Waarom is hij zo blij me te zien na mijn hele leven afwezig te zijn geweest?
Hij buigt zich voorover om me beter te bekijken, en schudt dan zijn hoofd.
'Ik kan niet geloven dat jij het bent. Je hebt geen idee hoe blij ik ben je te zien.'
Meent hij dit nou echt?
Ik kan niet zeggen of hij liegt of niet.
Heeft hij geleerd te liegen na zo lang weg te zijn geweest?
Ik kijk naar beneden naar Max, die voor zich uit staart. Ik volg zijn blik - hij staart naar Mark of meneer Edmund.
Ik vraag me af wat er in Max' hoofd omgaat. Ik snap hoe hij zich voelt. We zitten in hetzelfde schuitje - geen van ons weet wat we moeten doen.
Vanavond ontdekte Max wie zijn echte vader was, en ik vond de mijne, maar in tegenstelling tot Max, was ik niet het kind van een moordenaar. Nee, ik had gewoon geen vader.
Terwijl Mark me geïnteresseerd aankijkt, kijkt meneer Edmund glimlachend naar Max. Ik kijk naar Max en zie dat hij er walgend uitziet. Als ik Max was, zou ik er net zo uitzien.
Als ik net had ontdekt dat mijn vader onschuldige mensen in de stad vermoordde, zou ik me ook misselijk voelen.
Ik geef Max niet de schuld van de daden van mijn vader. Het is Max' schuld niet dat hij werd opgevoed door iemand anders' vader. Het was de keuze van mijn vader om mij en mijn moeder te verlaten, en dat deed hij.
Ik denk niet dat ik hem dat ooit kan vergeven.
'Alice?' Ik kijk naar Mark en zie hem smekend naar me kijken, maar ik heb hem niets te zeggen.
Het was een vergissing om hier te komen.
'Waarom praat je niet met me?' vraagt hij zachtjes.
Ik kantel mijn hoofd en staar hem gevoelloos aan.
Waarom verwachtte hij dat ik met hem zou praten, terwijl ik hem niet eens kende?
Voor mij is hij een vreemde, en iemand bij wie ik niet in de buurt wil zijn.
Hoe eerder ik het lokaal verlaat, hoe beter, maar iemands gelach trekt onze aandacht.
Ook die van mij.
'Ik denk dat ze verrast is haar vader voor het eerst in jaren te zien,' zegt meneer Edmund met een gemene grijns.
'Waarom grijns je zo?' Mark kijkt naar de leraar, die zijn kleren recht trekt nadat Max hem eerder duwde.
'Ik heb me altijd afgevraagd hoe je je dochter zou ontmoeten, Mark,' lachte meneer Edmund. 'En dit was niet wat ik had verwacht. Nee, dit is veel beter.'
'Ik wil niet weten wat je had verwacht.'
Ik wou dat hij ophield me zijn dochter te noemen.
Oliver loopt naar zijn bureau en pakt zijn tas, terwijl hij zegt: 'Laten we zeggen dat ik niet had verwacht dat er een lijk zou zijn.'
Mark kijkt naar het lichaam aan de andere kant van het lokaal, en dan terug naar meneer Edmund. 'Wie is dat, en waarom is ze dood?'
Meneer Edmund haalt zijn schouders op en kijkt op zijn horloge. 'Dat kom je later wel te weten. Nu moet je bedenken hoe je je dochter aan de praat krijgt.'
Net als meneer Edmund de deur bereikt, houdt een stem hem tegen.
'Denk maar niet dat je mijn vader bent, want dat ben je niet.'
Max staat langzaam op, zijn lichaam herstelt zich langzaam van het gevecht met Silver.
Meneer Edmund draait zich om en kijkt naar Max met dezelfde glimlach. 'Of je het nu leuk vindt of niet, ik ben je vader. Ik heb je verwekt, en nu ik weet wie je bent, kan ik niet stoppen met denken aan het inhalen van verloren tijd.'
Max wijst naar meneer Edmund. 'Ik wil niets met je te maken hebben, want wat je hebt gedaan maakt me misselijk. Die mensen waren onschuldig, en diep vanbinnen weet je dat.'
Meneer Edmund haalde gewoon zijn schouders op. 'Je hebt gelijk. Ze waren onschuldig, maar ik heb gekregen wat ik wilde. Kom me opzoeken als je vader-zoon tijd wilt.'
'Ik heb je niets te zeggen.' Max gromt. 'Blijf bij me uit de buurt.'
Meneer Edmund grijnsde. 'Of wat, zoon?'
Max gromde. 'Of ik vermoord je, vader of niet.'
Meneer Edmund nam Max lang op, grijnsde, en vertrok toen.
Het klaslokaal is weer stil, maar deze keer maakt de stilte me ongemakkelijk. Nu meneer Edmund weg is, voelt het alsof ik de enige persoon in het lokaal ben met Mark, en het geeft me zin om weg te rennen.
'Bent u Mark Smith, Alice's vader?' vraagt een zachte stem.
Mijn lichaam trekt zich terug bij dat ene woord uit Kellan's mond.
'Ja, ik ben Alice's vader.'
Kellan staat naast me, zijn vingers raken de mijne lichtjes aan.
'Ik ben Kellan. Mijn vader was degene die u belde.'
'De agent?'
'Ja.'
Mark knikt. 'Je vader zei dat hij met me wilde praten over iets, maar hij zei niet waarover.'
Vanuit mijn ooghoek zie ik Kellan naar me kijken.
Waarom kijkt hij naar me?
'Wat is er aan de hand?' vraagt Mark.
Nog een pauze.
Kellan schraapt zijn keel. 'Meneer Smith, u werd gebeld omdat de politie met u wil praten over iets dat een paar dagen geleden is gebeurd.'
Mark fronst. 'Waarom zou ik betrokken zijn bij iets dat een paar dagen geleden is gebeurd? Ik woon al jaren niet meer in deze stad, dus wat heeft het met mij te maken?'
Kellan antwoordt hem niet meteen. In plaats daarvan haalt hij diep adem en ademt dan uit. 'U werd opgeroepen voor verhoor vanwege Alice's moeder-'
Voor hij kan afmaken, pak ik zijn hand, draai mijn gezicht naar hem toe, en kijk in zijn ogen. Ik schud mijn hoofd, en hij knikt om te laten zien dat hij het begrijpt.
Ik kijk terug naar Mark en zie hem verward tussen ons beiden kijken.
Ik laat Kellan's hand los en loop naar de man die deel van mijn leven had moeten uitmaken.
Zijn ogen worden groter met elke stap die ik zet, maar ik let er niet op.
Dit was de enige keer dat ik mezelf zou toestaan zo dicht bij hem te komen. Hij zal nooit meer zo dicht bij me staan.
Op het moment dat ik voor hem sta, neem ik zijn uiterlijk in me op. Zijn gezicht is bleek, zijn ogen zijn uitdrukkingsloos. Zijn grijs-zwarte haar is netjes geknipt rond zijn gezicht.
Zijn gezichtsvorm is hetzelfde als de mijne, en zijn ogen zijn een donkerdere kleur dan de mijne, maar het is zijn neus die me overtuigt. We hebben precies dezelfde neus. Ik ben echt zijn dochter.
'Je bent zo mooi, Alice.'
Hem dat horen zeggen voelde als een klap in mijn maag.
Hij steekt zijn hand uit, maar als hij ziet dat ik ernaar kijk, laat hij hem meteen weer zakken.
'Waarom praat je niet met me?'
Ik blijf hem negeren en blijf naar hem kijken.
Mark kijkt achter me. 'Wat is er met haar aan de hand?'
'Ze heeft het moeilijk gehad de laatste paar dagen,' antwoordt Kellan.
Mark kijkt bezorgd terug naar mij. 'Waarom? Wat is er gebeurd?'
Zou je dat niet graag willen weten?
Hij heeft geen idee wat ik de afgelopen weken heb doorgemaakt, en hij zal het nooit weten.
Hij verdient het niet te weten wat er met haar is gebeurd. Het is zijn schuld dat ze uit deze wereld is weggenomen. Ik zie dit als zijn straf voor het feit dat hij er niet was om haar te redden.
Zonder nog een woord te zeggen, neem ik een laatste blik op hem, doe een stap achteruit, en verlaat het klaslokaal.
Op weg naar buiten kijk ik het lokaal rond en zie dat Kellan niet bewogen heeft. Max leunt tegen een bureau. Wat me verbaast is dat ik Bane en Ryder over Silver's lichaam zie staan, hun gezichten zonder emotie.
Ik schud het ongemakkelijke gevoel dat in me groeit van me af, en kijk niet meer om.
