De Fae-wolf
Auteur
Delta Winters
Lezers
607K
Hoofdstukken
43
Aurelia heeft ontdekt dat ze verbonden is aan Alastair, de Alpha Koning. Maar ze heeft geheimen, zowel in haar verleden als over wie ze werkelijk is. Kan ze de kracht van de mate bond weerstaan en haar geheime plan volbrengen? Of zal ze ontdekken dat noch de mate bond, noch haar fae-verwanten zijn wat ze lijken?
Profetie
ADALRIC
Dit is een verhaal van oud en nieuw, en alles daartussenin...
Lang geleden leefde er een wrede koning die dorpen verwoestte alsof het niets voorstelde.
Hij had zoveel macht en was zo slecht dat geen enkele andere kracht tegen hem opgewassen was.
Zijn kasteelmuren waren zo hoog dat niemand eroverheen kon klimmen. Zijn hart was net zo koud en moeilijk te bereiken.
Sommigen noemden hem een demon. Anderen behandelden hem als een god. Maar weinig mensen kenden zijn naam, en nog minder mensen spraken die hardop uit. De meesten kenden hem als de alfakoning.
Men zei dat zijn woede ondergaan erger was dan duizend keer sterven. En hij werd razend snel boos.
Diep in zijn kasteel bloedden zijn vijanden. Ze leden onder de hitte en werden bang gemaakt door de zielen die daar bleven hangen.
Dag en nacht trokken ze aan hun ketenen, hopend verlost te worden van hun eindeloze straf. Maar hij toonde hun nooit genade.
'Genade…' fluisterden de gevangenen met schorre stemmen. Het was een wanhopig gebed tot hun alfakoning, de god tegen wie ze spijt hadden dat ze hadden gevochten.
Hun koning was een man die anders was dan alle anderen. En hij was nauwelijks nog een mens.
Verhalen verspreidden zich als een lopend vuurtje over de landen. Weinig geheimen bleven verborgen. Maar de waarheid over de koning – er waren veel verschillende verhalen, en geen ervan klopte.
Het kasteel had een grote groep krijgerswolven. Ze waren gewelddadig en sterk, en er waren er meer dan duizend. En dat was alleen nog maar het koninklijke leger.
Ze vielen dorpen aan voor de lol, tussen hun missies en reizen door. Ze namen vrouwen wanneer ze maar wilden, en ze gaven niets om het geschreeuw van moeders terwijl ze hun dochters pijn deden.
Het waren monsters.
Maar ze waren niets vergeleken met hoe verschrikkelijk de koning naar verluidt was. Hij deed zulke dingen niet. Hij was meer koud en afstandelijk van zijn volk.
Hij was een ander soort monster.
De verhalen over de alfakoning die niet kon sterven waren overal bekend.
Sommige mensen dachten dat hij deels weerwolf was en deels iets onbekends. En dat hij elke dag een klein beetje zilver had gekregen, waardoor hij sterk werd tegen het enige dat hem kon doden, zoals het de meeste weerwolven doodde.
Zijn vermogen om eeuwig te leven werd alleen maar sterker naarmate hij hard werd getraind door de stille monniken die in de lege grotten van Castriel woonden.
Tegen de tijd dat hij koning werd, durfde niemand meer tegen zijn heerschappij te vechten. En zo bleef het honderden jaren lang.
Zijn troon was gemaakt door de beste metaalbewerkers, met de zeldzaamste metalen ter wereld om de machtige koning te ondersteunen.
Afgezien van de troon en een bijpassende kroon was de troonzaal leeg, kaal en angstaanjagend.
Er groeiden geen bloemen achter de kasteelmuren, er leefde geen natuur. Die was lang geleden gestorven, voordat het kasteel gevuld werd met kracht, macht en duisternis.
Op de heilige gronden van Hallerian, waar de hogepriester hun vloeken uitspraken en liederen zongen van de donkerste nachten, werd een nieuwe profetie geopenbaard.
Een profetie die kwam uit het hart van de aarde, verbonden met de tijd zelf, en voorbestemd om te gebeuren sinds het begin van de wereld.
Adalric Ethalowae, leider van de orde, vertrok met zijn meest vertrouwde mensen om het de koning te vertellen.
Hun loyaliteit ging uit naar wie de meeste macht had. Samenwerken met de alfakoning gaf hen de meeste vrijheid.
Na een paar dagen reizen vroegen ze om een ontmoeting met de koning, ook al waren ze zenuwachtig.
De hogepriesters waren enkele van de machtigste wezens op aarde, maar deze alfakoning deed hen beven van angst.
Adalric had de koning meerdere keren ontmoet, maar de scherpe blik van de koning kon hem nog steeds zenuwachtig maken.
De groep wachtte op de koning in de grote troonzaal, achtergelaten met de gefluister die door de hal bewogen.
Het gebogen plafond leek de geheimen van de ruimte vast te houden. De sfeer was ongemakkelijk.
Adalric wist dat dit een manier was voor de alfakoning om zijn macht te tonen, ook al hoefde dat niet. De hal alleen al kon elke gewone persoon doen beven.
'Kniel voor jullie koning!' riep een mannenstem, die elk deel van de ruimte vulde.
Een grote groep weerwolven marcheerde naar binnen, omringde de hogepriesters en vormde een muur tussen hen en de koning.
Toen kwam de koning zelf binnen. Alles werd stil. Zijn macht vulde de lucht en dwong iedereen te buigen.
Hij ging op zijn troon zitten, boven iedereen voor hem.
Niemand durfde naar hem te kijken. Ze bogen simpelweg hun hoofd om respect te tonen.
'Wat brengt de hogepriesters van Hallerian naar mijn hof?' dreunde de stem van de koning. Hij klonk geïrriteerd.
'Uwe genade,' begon Adalric, terwijl hij naar voren stapte.
'We brengen een nieuwe profetie. Die is sinds het begin der tijden in de sterren geschreven en is ons nu pas geopenbaard.'
'Vertel me dan. Wat zegt deze profetie dat mijn tijd waard is?' De koning leek hem niet te geloven, wat de hogepriester ongemakkelijk maakte.
'Het is een profetie over u en uw partner, uwe genade,' zei de hogepriester. Het gezicht van de koning toonde dat hij niet blij was.
Een partner kon hem sterker maken of zwakker. Een koning zo machtig als hij had geen van beide nodig. Hij had geen partner nodig.
'Wat is er met deze partner waar je over spreekt?' eiste hij.
'Uwe majesteit, de visioenen waren niet duidelijk. Maar er is een meisje – uw partner. U en zij zijn voorbestemd voor een machtig lot. Er zijn twee paden.
Eén van grootsheid voor het koninkrijk. De andere van groot kwaad en duisternis.'
'Wat betekent dit, hogepriester?' vroeg de koning, terwijl hij opstond van zijn troon en neerkeek op de man voor hem.
Hij was duidelijk geïrriteerd, maar ook trots bij het idee van een machtig lot.
Maar een lot met een partner.
Ondertussen, in een klein dorp aan de rand van het koninkrijk, woonde een meisje.
Aurelia.
Haar haar was goudkleurig, zoals haar naam suggereerde. Haar ogen waren helder blauw, vol nieuwsgierigheid en jeugd. Haar huid was licht gebruind, maar zo schoon als verse sneeuw.
Ze was werkelijk mooi. En met haar schoonheid kwam haar vreemde kracht.
Ze was een buitenbeentje in het dorp. Niet sinds het incident. Een incident dat veel mensen bang maakte en ervoor zorgde dat ze haar negeerden of volledig bij haar uit de buurt bleven.
Aurelia had altijd gewenst dat ze gewoon een gewone weerwolf kon zijn, gelukkig met een simpel leven in hun kleine dorp. Maar ze was niet normaal. Ze paste daar niet.
Haar moeder was gestorven bij haar geboorte, en dat had ervoor gezorgd dat haar zus haar altijd haatte. Het waren alleen zij tweeën.
De een werd behandeld als een laaggeplaatste omega, terwijl de ander werd behandeld als een dame, altijd verwachtend bediend te worden.
Olympia was gelukkig. Ze was geen buitenstaander. Ze werd geaccepteerd. Ze had haar plek in hun kleine wereld en dat was goed genoeg voor haar. Aurelia kon niet begrijpen hoe ze zo verschillend konden zijn.
Aurelia wilde meer dan het dorp, haar plek ergens anders vinden, maar dat had ze nog niet gedaan. Niets hield haar tegen. Haar kracht was alles wat ze nodig had.
Maar het waren niet alleen andere mensen die bang waren voor haar kracht. Het maakte haar ook bang.
Ze had het niet echt begrepen toen het voor het eerst verscheen toen ze vijf was.
Ze had het altijd gehad, maar het had zich niet getoond totdat het uit de hand begon te lopen. Ze probeerde het te beheersen, maar het was een kracht die deed wat die wilde.
Er zat een duisternis in. Hoe meer ze het gebruikte, hoe sterker en moeilijker te beheersen het werd. Al snel gebruikte het haar in plaats van andersom.
Dus hield ze het opgesloten, niet zeker wat het voor doel had in haar leven.
De verleiding was er altijd. Het kon haar beschermen tegen het constante pesten waar ze mee te maken had. Het kon het respect teruggeven dat haar zus had afgepakt.
Het kon haar schild zijn tegen alles wat haar bedreigde.
En het riep haar altijd. Dat was precies waarom ze het niet gebruikte.
Kwaad was verslavend. Toegeven was de eerste stap naar een verschrikkelijke wereld.
'Waar is je kleine zusje?' vroeg een mannenstem – een die Aurelia kende.
Ze wist wel beter dan te onderbreken. De band tussen partners schoof iedereen anders opzij. Dat had ze op de harde manier geleerd een paar manen geleden toen ze er een pak slaag voor had gekregen.
Dus stond ze daar, wachtend, luisterend.
'Ze is water halen, Lochlan. Ik wou dat ik van haar af was,' antwoordde Olympia met een diepe zucht.
'Waarom doe je dat dan niet?'
'Ze is mijn zus. Ik kan haar niet zomaar in de steek laten.'
'Je bent te goed, mijn mooie partner,' antwoordde hij. Het zachte geluid van zoenen bereikte Aurelia's oren. Dus bleef ze nog wat langer weg en liep door het bos.
Alleen liet ze de stroom over haar voeten spoelen, waardoor de pijn van haar harde werk minder werd. Diep van binnen voelde ze een storend onbehagen dat aan haar vrat als zilveren gif.
Misschien was het de kracht die ze opgesloten hield, die probeerde vrij te komen. Maar ze wist dat het iets anders was, iets duisterders, iets meer verwrongens dan ze kon begrijpen.
Ze had het de hele week gevoeld. Het werd alleen maar sterker met elke dag die voorbijging.
Een ritselend geluid van de overkant van de rivieroever trok haar aandacht. Een prachtig jong hert.
Aurelia keek naar het jonge hert, maar het rende niet weg zoals ze verwachtte. In plaats daarvan kwam het dichterbij, alsof het naar haar toe werd getrokken.
Ze wilde het aanraken, maar ze trok haar handen terug en keek weg.
Ze ging naar huis zonder om te kijken. Magie werd niet gewaardeerd in hun dorp. En ze kon zeker magie voelen bij die stroom.
Waarschijnlijk fee-bosgebied, hun oude thuis.
Toen de maan de hemel overnam en het dorp stil werd, rustte Aurelia haar hoofd op de hooibalen. Ze had lang geleden besloten dat die comfortabeler waren dan de harde betonnen vloer.
Morgen zou ze twintig worden. Misschien zou ze haar partner vinden. Ze bad tot de godin dat ze dat niet zou doen, want dat zou betekenen dat ze voor altijd in dit kleine stadje vast zou zitten.
Dus was ze van plan te vertrekken voordat dat kon gebeuren. Ze zou een avontuur hebben, op zoek naar de plek waarvan ze hoopte dat die er voor haar was.
De slaap overviel haar snel, de duisternis spoelde over haar heen en trok haar onder.
Die nacht droomde ze van hem.
Een man zo aantrekkelijk dat hij een god moest zijn. Een man zo controlerend dat hij een demon moest zijn.
Zijn ogen waren goudkleurig, vol speelsheid en kwaad, gloeiend in het kaarslicht van zijn kamer. Een gemene glimlach lag op zijn lippen, alsof hij wist dat ze er was.
Zijn shirt stond open en toonde zijn gespierde borst en buikspieren. Zijn haar was zo zwart als zijn duivelse trekken.
Toen deed hij een stap. Slechts één stap. En hij stond recht voor haar.
Zijn ruw knappe gezicht was zo dichtbij dat ze zijn adem kon voelen. Zijn neus had een lichte bult, wat zijn gezicht een mannelijk uiterlijk gaf. Stoppels bedekten zijn kaak. Zijn wenkbrauwen waren samengetrokken.
'Ik kom je halen, kleine wolf,' zei hij met een lage, slimme stem, terwijl zijn tong over zijn hoektanden gleed.
Nog een stap.
'Tot snel.'
