De geheime engel Book 2
Auteur
Melanie Gomez
Lezers
15,9K
Hoofdstukken
29
De eerste schooldag van Jocelyn Maxwell op de middelbare school is allesbehalve gewoon. Haar familie is diep verankerd in een gevaarlijke onderwereld, waardoor haar leven een constante balans is tussen normale tienerervaringen en de dreigende gevaren die haar omringen. Terwijl ze nieuwe vriendschappen sluit en een mysterieuze bewonderaar ontmoet, wordt haar beschermende familie steeds achterdochtiger over de gevaren die in de schaduwen loeren. Wanneer een sinistere figuur uit hun verleden weer opduikt, raakt Jocelyns wereld verstrikt in een web van intriges, gevaar en onverwachte bondgenootschappen.
Hoofdstuk 1: Jocelyn
JOCELYN
Eindelijk is het zover! Mijn eerste jaar op de middelbare school! Ik begin op een nieuwe school en ik ben behoorlijk zenuwachtig.
Ik sta op en neem snel een douche met mijn aardbeienshampoo. Ik bind mijn haar op zodat ik het later kan stylen.
Ik ben niet zo lang, ongeveer 1 meter 63. Door de zware training die mijn oom Frankie en vader me deze zomer lieten doen ben ik slank geworden, maar ik heb nog steeds wat rondingen.
Ik heb groene ogen net als mijn oma Gracie, lang bruin krullend haar en een licht getinte huid.
Ik trek een skinny jeans aan, een schattig roze topje, een spijkerjasje en enkellaarsjes. Ik doe wat make-up op - alleen mascara en lipgloss. Ik steek de helft van mijn haar op en spuit wat parfum.
Ik pak mijn rugzak en ga naar beneden voor het ontbijt. Er zijn wat mannen die voor mijn vader en broer werken omdat ze vandaag een belangrijke levering hebben.
Ze verzamelen hier eerst, gaan dan naar een ander groot huis en daarna naar het oude werkgebouw om de rest van de jongens op te halen.
Als ik beneden kom, stoppen veel van de jongere jongens met praten en kijken naar me. Dat komt omdat ik de enige dochter van de baas ben en de zus van de toekomstige baas, dus ze willen in de smaak vallen.
Ze zien er leuk uit, maar ik mag pas daten als ik achttien ben. Als het aan mijn vader en oom Frankie lag, zou ik nooit een vriendje krijgen.
Voor de zekerheid hebben ze me al vanaf jonge leeftijd geleerd hoe ik moet vechten. Ze lieten me altijd trainen zodat ik mezelf kon verdedigen. Ik sta daar als mijn vader en Frankie roepen:
„Hé! Opletten!“
„Waar kijken jullie allemaal naar?“
Ze kijken allemaal snel weg en ik moet er in stilte om lachen. Ik loop naar de keuken, pak een muffin en sinaasappelsap en ga aan tafel zitten.
Als ik ga zitten, zie ik wat bewakers naar me kijken en fluisteren. Sommigen zien er best leuk uit, maar ik zeg er niks over. Ik weet hoe Frankie en mijn vader te werk gaan. Misschien zie ik deze bewakers de ene dag wel en de andere dag niet meer.
Ik eet mijn muffin en kijk op mijn telefoon als de vergadering afloopt en mensen de keuken binnenkomen voor het ontbijt.
Bewakers proberen naast me te gaan zitten en een praatje te maken, maar mijn vader en Frankie sturen ze weg zodat zij in plaats daarvan naast me kunnen zitten. Iedereen anders verlaat de tafel.
Oom Frankie zegt: „Praat niet met jongens! Niet in dit huis!“
„Of waar dan ook,“ voeg ik toe.
„Jocelyn Gracie Maxwell, wees niet brutaal tegen je oom!“
„Pap, kom op! Jullie hebben me geleerd hoe ik moet vechten, doden en schieten. Mag ik niet eens met een jongen praten?“
„NEE!“
Ik rol met mijn ogen en dan zie ik Jessie. Hij is een van de jongere bewakers van mijn vader. Hij is 19 en erg gespierd. Hij is ook de beste vriend van mijn broer. Hij is hier opgegroeid nadat zijn ouders overleden.
Hij is bijna net zo lang als mijn vader en oom Frankie, met veel spieren. Hij heeft tatoeages over zijn hele lichaam. Ik zie alleen degene op zijn armen en nek buiten zijn shirt.
Ik zou wel eens onder dat shirt willen kijken en misschien nog lager... Ik staar naar hem en Frankie en mijn vader hebben het in de gaten.
Jessie ziet me kijken en knipoogt. Ik kijk snel naar beneden naar mijn muffin, met een rood hoofd.
Tank komt binnen en wijst op zijn horloge. We moeten gaan! Ik sta snel op, pak mijn rugzak en loop naar de voorkant van het huis.
Mijn vader loopt voor me en mijn oom achter me als we langs Jessie lopen. Hij kijkt naar beneden naar mij en ik glimlach en knipoog. Hij knipoogt terug en mijn oom grijpt hem bij zijn shirt en duwt hem tegen de muur.
„Denk er niet eens aan!“
„Oom Frankie, hou op! Hij heeft niks verkeerd gedaan!“ zeg ik.
„Luister, Jocelyn, je mag niet naar hem kijken. Hij is negentien.“
„Jeetje, ik doe niks met hem.“
Waarom moeten ze zo zijn! Ze halen knappe jongens in huis, maar ik weet dat ik er met mijn vingers vanaf moet blijven. Maar ik denk dat flirten wel door de beugel kan.
We lopen langzaam naar voren en ik zie mijn broer Nate ook klaar om te vertrekken. Hij werkt voor onze vader op het kantoor in de stad.
We wonen buiten de stad in een enorm huis met veel familie en de belangrijkste bewakers van mijn vader en hun gezinnen. Het is een moeilijk jaar geweest omdat we mijn oma Gracie hebben verloren, naar wie ik vernoemd ben.
Ze viel in slaap naast mijn opa Fernando en werd nooit meer wakker. Nu houdt hij zich bezig met papierwerk voor mijn vader en Nate in het hoofdhuis.
We kregen dit grote huis door een rivaal uit te schakelen. Mijn moeder was toen zwanger van mij en deed het zelf. Mijn moeder is een echte bikkel.
Het huis is enorm met drie verdiepingen. Het heeft lichtgrijze marmeren vloeren en crèmekleurige muren. De begane grond heeft de keuken en eetruimte (we hebben veel monden te voeden), een grote vergaderruimte en een grote ruimte voor ontspanning.
De tweede verdieping is waar alle bewakers en hun gezinnen wonen, en de derde verdieping is onze verdieping. We hebben een zwembad achter, met aparte huizen voor mijn opa en de ouders van Tank.
Ik ren en omhels Nate terwijl Tank en Frankie langs me lopen om de auto te starten.
„Veel plezier op school, kleintje!“
„Dat zal ik! Tot later!“
Ik ren snel door de deur en spring in de grote auto, dan rijden we de lange oprit af naar de middelbare school. Deze rit lijkt een eeuwigheid te duren! Ik kijk alleen maar uit het raam, hopend dat het stil zal blijven.
„Tank, man, ons meisje keek naar Jessie!“
Nou, nu weet ik dat het niet stil zal blijven. Ik rol met mijn ogen omdat ik weet dat het luid gaat worden.
„Jocelyn, wat moet dat nou? Die jongen!“
„Man, ze knipoogden zelfs naar elkaar!“
„Jocelyn, ik zweer het je! Niemand mag naar ons meisje kijken!“
„Oh mijn god, jullie twee! Jullie doen dit al sinds de basisschool. Jezus Christus, hou op. Jullie weten toch dat ik ooit achttien word, toch?“
„Zelfs dan kijk je niet naar jongens! Toch, Tank?“
Ik rol met mijn ogen. Ik zie de middelbare school in zicht komen en ik ben blij dat ik dit drama kan verlaten. Als we voor de school stoppen, parkeert Tank en springen hij en Frankie eruit om mijn deur te openen.
Alle mensen voor de school stoppen en staren omdat deze twee eruit zien alsof ze bij de maffia horen - ze hebben zelfs oortjes in. Terwijl ik langzaam uitstap, zie ik meisjes me boze blikken geven en jongens naar me kijken.
Ik kan voelen dat Tank en oom Frankie boos worden op alle jongens die kijken. Ik kan zien dat ze boze blikken terugwerpen naar iedereen. Als zij konden kiezen, zou ik thuis les krijgen.
Ik lach in mezelf terwijl ik de school binnenloop en naar mijn kluisje ga. Niemand lijkt met me te willen praten omdat ze of bang zijn of denken dat ze morgen misschien verdwenen zijn als ze het wel doen.
Ik kom bij mijn kluisje, open het en begin dingen te verplaatsen als twee meisjes naar me toe komen. Ik ben verrast - misschien valt het toch mee.
„Hé, dat was een beetje eng, hè?“ zeg ik.
„Ik kan me niet voorstellen dat elke dag mee te maken. Ik voel met je mee!“
„Nou, ze wonen bij onze familie en een is een oom, dus ze zijn altijd om me heen.“
„Wow! Trouwens, ik ben Kerri en dit is Mary.“
„Hoi, meiden. Eerste jaar?“
„Jep, en ik denk dat Mary en ik bij jou blijven. Het maakt het jaar misschien sneller voorbij gaan.“
„Oké, klinkt goed. Ik denk dat niet veel mensen met me zullen praten.“
We lachen allemaal. Ik sluit mijn kluisje en we gaan naar onze lessen. De ochtend lijkt lang, maar al snel is het lunchtijd. Ik ga naar de kantine, haal mijn lunch en zie Mary en Kerri aan een tafel.
Ze staan op en zwaaien dat ik bij hen moet komen zitten. Ze beginnen te praten over een jongen genaamd Ricardo in Mary's kunstles.
Mary blijft zeggen hoe knap hij is, en groot. Hij zit in de derde klas, en als hij binnenloopt, houden alle meisjes hun adem in.
„Ik hoorde van anderen dat meisjes altijd proberen zijn aandacht te trekken maar hij let nooit op hen. Een meisje uit de derde klas in de les zei dat hij wacht op één speciaal meisje en alleen op haar zou wachten.“
„Dat lijkt vreemd. Zit hij al hier buiten, Mary?“
„Nee, nog niet. Ik zie hem niet.“
We halen allemaal onze schouders op en beginnen te praten over onze andere lessen. We horen de bel gaan, wat het einde van de lunch aangeeft en ons vertelt terug naar de les te gaan. We staan snel op, brengen onze dienbladen terug en haasten ons naar onze lessen zodat we niet te laat komen.
De dag gaat snel voorbij en al snel is het voorbij. Ik ren naar mijn kluisje, haal al mijn spullen en ga naar de voorkant van de school.
Ik zie Tank en Frankie daar staan, natuurlijk, er boos uitziend. Ik loop naar hen toe en Frankie kijkt naar me en begint te praten.
„Hoe was je dag?“
„Het was oké. Ik heb wat vrienden gemaakt.“
„Wat voor vrienden?“
„Maak je geen zorgen. Het zijn meisjes!“
We staan daar te praten over mijn vrienden als ze allebei stoppen en langs me staren. Ik stop en draai me om en zie deze enorme, gespierde stoere jongen. Hij ziet eruit als die slechte jongen die problemen veroorzaakt.
Donker haar, donkerbruine ogen en een donkere huid... wow! Hij ziet me naar hem kijken en terwijl hij langs loopt, knipoogt hij naar me.
We kijken hem na terwijl hij langs ons loopt en naar zijn vervoer gaat. Er zijn twee mannen in pak die de grote auto voor hem openen om in te stappen. We staren allemaal als Frankie me grijpt, me in onze auto zet en de deur dichtslaat.
Ik zie hem en Tank zachtjes met elkaar praten, kijkend naar de andere auto, dan pakken ze hun telefoons. Ze praten snel en stappen dan beiden in onze auto, en we rijden naar huis zonder te praten.
Als we stoppen en parkeren, staat mijn vader al in de deuropening. Zodra we naar boven lopen, stopt mijn vader om met me te praten.
„Jocelyn, wie is die jongen?“
„Ik weet niet wie hij is. Ik denk dat hij in de derde zit.“
„Baas, je denkt toch niet dat het is wie we denken dat het is, of wel?“
„Ik weet het niet. De leeftijd klopt.“
„Weet je zijn naam, Jocelyn?“
„Als het is wie ik denk dat het is, zei Mary dat zijn naam zoiets als Richard is.“
„We zullen dit zeker moeten onderzoeken. Hoe dan ook, hoe was je dag, lieverd?“
„Het was oké.“
Ik ga naar boven en nu vraag ik me af wie deze jongen is waar ze het steeds over hebben. Waarom werden ze zo zenuwachtig en bezorgd? Heeft het te maken met iets uit het verleden?
Oh jee, hij is wel knap zoals Mary zei! Ik kan me zijn naam niet helemaal herinneren, maar ik vraag me af wie het meisje is waar hij op wacht.
