De Laatste Omega van de Thunderclap Pack
Auteur
Sarah Tribus
Lezers
19.3K
Hoofdstukken
44
“Raak haar nog één keer aan en ik breek je pols.” Davina hoort dat in haar eigen hotellobby en smelt bijna. Bijna.
Voordat wolven haar leven binnendringen, is ze een pas wees geworden meisje dat een 'menselijke' armband omklemt en probeert in te checken in het hotel dat letterlijk haar eigendom is. Dan probeert de roedel van Alpha Julian haar bij elke deur tegen te houden, alsof intimidatie een karaktereigenschap is. Ze zou hem moeten haten — ze háát hem ook — maar het is heerlijk om te zien hoe zij drie leugenaars ontslaat terwijl de camera's draaien. En wanneer Julian haar vast wil grijpen, komt er een vreemdeling tussenbeide. Liroy Lockwood. Lang. Kalm. Gevaarlijk op die stille manier die je brein kortsluiting laat maken. Hij begeleidt haar naar de lift alsof het niets is, alsof ze niet staat te trillen, alsof zijn blik haar niet uitkleedt met één trage knipper. Je kent dat moment waarop je tegen jezelf zegt "niet naar voren leunen"? Ze leunt naar voren.
De lift gaat open. Davina wankelt. Liroy vangt haar op. Iedereen kijkt toe. Eindigt ze in zijn armen... of onder zijn controle? 😈🔥
Hoofdstuk 1
DAVINA
Ik rook het al voordat ik de deurklink aanraakte. Bloed.
Mijn wolf, Donner, schreeuwde in mijn hoofd. Kijk uit!
Ik zag een vuist op mijn gezicht afkomen, maar ik was te laat om weg te duiken. Er explodeerde een pijnscheut in mijn wang.
Door de harde klap sloeg mijn hoofd tegen het harde hout van de deur. Ik zag alles wazig.
Een hand greep de kraag van mijn shirt vast. Ik werd tegen de muur gegooid alsof ik niets woog. Een nieuwe golf van pijn overspoelde me.
Daarna werd alles zwart.
Het laatste wat ik hoorde, was de zwakke, smekende stem van mijn moeder. „Alsjeblieft! Laat haar gaan! Dit heeft niets met haar te maken!“
***
Toen ik wakker werd, voelde het alsof ik was overreden door een vrachtwagen. Alles deed verdomd veel pijn.
Ik probeerde een hand naar mijn bonzende hoofd te brengen, maar mijn armen wilden niet bewegen. Ik was vastgebonden.
Het was moeilijk om mijn ogen open te houden. De kille stem van een vreemde man sneed door de waas in mijn hoofd. „Oh, Alice, dacht je nou echt dat je aan mij kon ontsnappen? En toen kreeg je ook nog eens een kind met iemand anders? Hier ga je voor boeten.“
Een doffe dreun klonk door de kamer. Daarna hoorde ik mijn moeder zachtjes kreunen.
„Mam!“ riep ik.
Ik kon eindelijk weer scherp zien en zag haar liggen. Ze lag op de vloer en er boog een man over haar heen met zijn vuist in de lucht.
Hij bevroor vlak voordat hij kon slaan. Er klonk een diepe grom uit zijn borstkas. Een krachtige alfa-aura vulde de kamer. De aura was zo sterk dat er een kreetje uit mijn keel ontsnapte.
Mijn omega-natuur hoorde verborgen te blijven. Maar ik kon deze reactie niet tegenhouden. Niet bij een aura die zo sterk was.
„Kijk eens aan. Je hebt een zwakkeling op de wereld gezet,“ gromde de man.
Hij draaide zich naar me toe. Ik zag zijn gezicht voor de eerste keer. Het was vreselijk verminkt.
Hij leek ongeveer net zo oud als mijn moeder. Hij had kort haar en een slordige baard. Maar de krassen trokken mijn aandacht.
Rode, bloedende lijnen liepen kriskras over zijn huid. Mijn moeder had flink van zich afgebeten.
Maar hij was een wolf, een alfa-wolf. Alleen dat al zorgde voor een golf van pure paniek in mijn lichaam.
En zijn ogen... zijn donkerbruine ogen zaten vol met haat toen hij naar me keek. Als ik niet vastgebonden zat aan deze stoel, zou ik schreeuwen en wegrennen voor mijn leven.
Mijn moeder had me wel getraind, maar ik was niet sterk genoeg tegen een gespierde, agressieve alfa. Dat besef maakte de angst alleen maar erger.
Hij liep naar me toe en zijn ogen brandden van woede. Mijn hart klopte hard in mijn borstkas. Ik was nog nooit in mijn leven zo bang geweest voor iemand.
Zijn ruwe hand sloeg tegen mijn wang. „Ze ziet er niet slecht uit, dat moet ik je nageven, Alice.“
De manier waarop hij de naam van mijn moeder uitsprak, klonk alsof hij de hele wereld wilde vernietigen.
„Blijf met je handen van haar af,“ smeekte mijn moeder. „Je wilt mij hebben, niet haar. Laat haar gaan, dan ga ik vrijwillig met je mee.“
Hij lachte alleen maar. Het was een wreed, hard geluid dat de kamer vulde. Ik verstijfde en kon geen centimeter bewegen.
Deze man was een monster. De aura die om hem heen hing, liet me trillen. Ik kon niet meer helder nadenken of praten.
Zelfs Donner, mijn wolf, jankte hard in mijn hoofd. Ze was totaal geïntimideerd.
„Zelfs als je haar ware aard op de een of andere manier hebt verborgen, kan een blind paard nog zien dat ze een omega is,“ zei de man. Er verscheen een enge grijns op zijn gezicht.
Zijn kille, hebberige blik gleed over mijn lichaam. Tot mijn grote schrik voegde hij eraan toe: „Je moeder heeft je vast niet geleerd dat een omega naar beneden moet kijken als er een alfa voor haar staat. Maar maak je geen zorgen. Ik zal je wel leren hoe je je in mijn buurt moet gedragen.“
Elk woord dat hij sprak, maakte hem nog enger.
Voordat ik kon bevatten wat er gebeurde, had hij zijn hand om mijn keel geslagen. Hij kneep zo hard dat ik geen adem meer kreeg.
„NEE! LAAT HAAR LOS!“ schreeuwde mijn moeder.
Zijn greep werd alleen maar strakker. Er sprongen tranen in mijn ogen.
Met zijn vrije hand scheurde hij mijn blouse open. Hij pakte mijn borst vast en zijn vingers groeven zich pijnlijk in mijn huid. Een wrede glimlach verscheen op zijn lippen. „Alice, ik hoef jou niet meer. Dit kleine meisje is veel meer waard dan jij. Zij gaat met mij mee. Zij zal me geven wat jij me niet wilde geven!“
Mijn borstkas trok samen en de randen van mijn blikveld werden zwart. Door de duisternis heen zag ik mijn moeder opstaan. Ze veranderde in haar wolf en viel hem aan.
Ze beet hard in zijn arm. Met een schreeuw liet hij mijn nek los. Door de harde klap viel de stoel waar ik aan vastgebonden zat om.
Een nieuwe pijnscheut schoot door mijn lichaam toen ik de grond raakte. De wereld draaide om me heen.
Ik zag alleen wazige beelden van hun gevecht. Ik zag schaduwen bewegen en flitsen van hun aanvallen.
Toen slaakte de man uit het niets een oorverdovende schreeuw. Ik hoorde iets zwaars op de grond vallen.
Dat geluid klonk nog een keer. En toen... helemaal niets.
De stilte was nog veel enger dan het gevecht.
„Mam?“ fluisterde ik. Mijn stem was zwak, maar vol wanhopige hoop.
Niemand gaf antwoord.
Mijn zicht werd wazig door de tranen. Toen ik weer scherp kon zien, werd de gruwelijke werkelijkheid duidelijk.
Ze lagen allebei op de vloer. Ze lagen in grote plassen van hun eigen bloed.
„Mam, alsjeblieft,“ bracht ik stotterend uit. De woorden bleven steken in mijn keel.
Toen zag ik een kleine beweging. Ze bewoog en kroop langzaam en pijnlijk naar me toe. Haar vingers klungelden met mijn touwen totdat ik los was. Daarna zakte ze in elkaar.
Mijn eigen lichaam protesteerde hevig, maar ik negeerde de pijn. Ik ging rechtop zitten en trok haar in mijn armen. Ze kreunde, waarna ik haar meteen iets losser vasthield.
Toen zag ik het pas. De enorme wond in haar buik.
„Mam, alsjeblieft, hou vol. Ik bel een dokter,“ smeekte ik. Ik keek snel de kamer rond op zoek naar een telefoon. Maar haar hand raakte mijn wang aan en ze hield me tegen.
„Lieverd, een dokter kan me niet meer helpen,“ fluisterde ze. Er verscheen een zwakke glimlach op haar lippen, maar toen kreeg ze een heftige hoestbui. „Je moet sterk zijn. Je moet me laten gaan.“
„Mam, nee...“ begon ik, maar ze liet me niet uitpraten.
„Je kunt dit,“ fluisterde ze dwingend. „Ik wil dat je je spullen pakt, het huis in brand steekt en naar je tante Isolde gaat. Niemand mag onze lichamen vinden. Beloof het me.“
Ik snoof en knikte. Ik kon niets meer doen om haar te redden, maar mijn hart schreeuwde het uit van ongeloof.
„Brave meid.“ Haar stem werd zwakker. „Ik heb haar twee brieven gestuurd. Eén voor Isolde en één voor jou. Die zullen alles uitleggen.“ Ze haalde trillend adem. „Ik wil nog zo veel zeggen, maar daar is geen tijd meer voor. Zorg goed voor jezelf. Laat je door niemand naar beneden halen.
„Je bent sterk, mijn lieverd. Je zult het ver schoppen. Laat dit verdriet je niet opvreten. Geniet van je leven.“ Haar stem was nu amper meer dan een gefluister. Ze sloot haar ogen. Haar hart stopte met kloppen. En ik stortte volledig in.
Ik schreeuwde. Ik huilde. Ik jankte totdat er niets anders in me overbleef dan een lege, holle pijn.
Ik wist niet hoelang ik haar had vastgehouden. Mijn adoptiemoeder, Alice.
De zon was ondergegaan en de duisternis vulde de kamer. Toch kon ik niet bewegen. Het voelde alsof mijn borstkas werd ingedrukt. Ik had zojuist de enige persoon verloren van wie ik ooit echt had gehouden.
Het schuldgevoel werkte als vergif. Het verspreidde zich met elke seconde die voorbijging. Ik was te zwak. Ik kon haar niet redden. Ik was maar een omega. Dat was alles wat ik was. Het maakte niet uit dat mijn moeder altijd zei dat ik sterk en bijzonder was.
Waarom ben ik zo zwak?
Mijn tranen waren allang opgedroogd. Maar de wolf in mij huilde nog steeds van verdriet. Ik wist precies hoe ze zich voelde.
Uiteindelijk vond ik de kracht om op te staan. Ik moest een belofte nakomen. Ik pakte mijn vluchttas en begon er spullen in te stoppen. Ik keek niet eens naar wat ik inpakte.
Een snelle douche spoelde het bloed weg. Maar de herinnering eraan bleef.
Nadat ik me had aangekleed, keek ik nog één keer rond in het huis. Dit was het dan. Voor altijd vaarwel. Ik pakte de aansteker. Ik liep naar het raam, naar de gordijnen waar mijn moeder zo van hield, en stak ze in brand. Het vuur zou doen wat ik niet over mijn hart kon verkrijgen. Het zou het lichaam van mijn moeder en dat van de alfa in as veranderen, voordat iemand ze kon vinden.
De gordijnen vlogen in brand.
