Dwaas spel
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
53,4K
Hoofdstukken
26
Hoofdstuk 1
Jessie reed met haar nieuwe vriendin Erica mee naar school, omdat haar vader de auto had meegenomen die zij normaal gebruikte. Ze keek naar Erica en kon een glimlach niet onderdrukken.
Erica had heel veel geld, maar ze voelde zich niet beter dan de rest, in tegenstelling tot de meeste rijke studenten op hun universiteit. Dat was best verrassend, aangezien ze wel met hen allemaal omging.
Maar Erica had uitgelegd dat het allemaal draaide om haar imago. Ze wilde heel graag populair zijn. Ze zei altijd dat je populaire vrienden moest hebben om zelf populair te worden. Dat was precies wat ze deed. Jessie ging gewoon met haar mee.
Wat maakte het uit dat de meeste populaire jongeren enorme snobs waren? Dat was gewoon de prijs die je betaalde voor populariteit, toch? Jessie had alleen maar haar hoofd geschud en gezegd: „Het zal wel.“ Het kon haar niet echt schelen. Zelf het populairste meisje van de school worden, stond absoluut niet op haar planning.
„Zeg Jessie, ik vroeg me af. Heb jij eigenlijk een vriendje?“ vroeg Erica, waardoor Jessie weer bij de les was.
„Nou, nee. Ik had een paar maanden een relatie met een jongen die Josh heette, maar we moesten het uitmaken toen ik hierheen verhuisde,“ zei Jessie afwezig. „We wisten allebei dat een relatie op afstand niet zou werken, dus stopten we ermee. Ik ben er eigenlijk best blij om.“
„Waarom? Vond je hem niet leuk?“ vroeg Erica, terwijl ze de parkeerplaats van de school opreed.
„Ja, maar alleen in het begin. Hij was heel aardig en lief, maar daarna werd hij heel erg bezitterig,“ legde Jessie uit. „Ik mocht niet meer met mijn vrienden op pad of doen wat ik zelf wilde. Ik kon het niet langer volhouden.“
„Waarom heb je hem dan niet gedumpt?“ vroeg Erica, terwijl ze de auto stopte en zich naar haar omdraaide.
„Ik... ik kon het niet,“ stotterde Jessie. „Josh is heel snel boos, en soms loopt het uit de hand...“
„Oh mijn god! Jessie, vertel me niet dat die klootzak je sloeg!“ Erica's stem klonk geschokt.
„Nou ja, maar een paar keer...“
„Hij had je helemaal niet mogen slaan!“
„Erica, het is nu voorbij. Ik wil het gewoon vergeten, oké?“ zei Jessie. „Beloof me dat je tegen niemand zegt wat ik je net heb verteld.“
„Maar Jessie...“
„Alsjeblieft, beloof me gewoon dat je niets zult zeggen,“ smeekte Jessie.
„Oké, ik beloof het.“ Erica viel even stil. „Maar je hebt mijn vraag niet echt beantwoord. Waarom ben je niet bij hem weggegaan?“
„Omdat hij dreigde me te vermoorden als ik dat deed.“ Jessie stapte uit de auto, en Erica wist dat het gesprek voorbij was.
„Jessie!“
Jessie draaide zich om toen ze iemand haar naam hoorde roepen.
„Oh nee,“ kreunde ze toen ze zag wie het was. Nick kwam op haar afgelopen.
„Hoi Jessie, hoi Erica!“ zei hij, toen hij merkte dat Erica naast haar stond.
„Hoi Nick!“ antwoordde Erica.
Erica kende Nick nu ongeveer twee jaar, dus ze wist wat voor iemand hij was. Ze mocht hem heel erg graag. Ze waren goede vrienden, en ze zou zelfs met hem op date zijn gegaan als ze niet al een vriendje had. Bovendien voelde ze zich niet op die manier tot Nick aangetrokken. Hij was meer als een broer voor haar.
Toen ze Jessie ontmoette, wist ze meteen hoe perfect ze samen zouden zijn. Daarom had ze hen aan elkaar voorgesteld. Dit was erg tegen de zin van Jessie. Nick had haar dezelfde dag nog mee uit gevraagd, maar Jessie wees hem af.
Erica wist destijds niet waarom Jessie hem niet leuk vond. Maar het was niet zo dat Jessie hem niet mocht. Ze wilde gewoon geen nieuwe relatie die hetzelfde zou eindigen als haar vorige.
„En Nick, waar ga jij naartoe?“ vroeg Erica. Hierdoor verplaatste hij zijn blik van Jessie naar haar. Maar zijn ogen zochten al snel weer de weg terug naar Jessie.
„Ik heb over tien minuten les. Maar ik zag Jessie en vroeg me af of ze van gedachten is veranderd om met me op date te gaan.“ Nick keek haar strak aan en wachtte op een antwoord.
Jessie bewoog zich ongemakkelijk. Verdomme! Waarom moet hij zo volhoudend zijn? Weet hij niet wat het woord 'nee' betekent?
„Ik denk het niet, Nick,“ zei Jessie. Erica gaf haar een stootje, maar Jessie negeerde het.
„Waarom niet?“ vroeg Nick met een frons.
„Omdat... omdat... ik een vriendje heb!“ zei Jessie snel.
Erica keek haar aan alsof ze gek was, maar zei niets.
„Oh.“ Nicks stem klonk zacht. „Dat had je me gewoon eerder moeten vertellen.“ Hij liep weg zonder nog achterom te kijken. Hij was niet het type dat zich op het terrein van een ander begaf.
Erica sloeg tegen haar arm. „Waarom deed je dat?“
„Au!“ riep Jessie, terwijl ze over haar arm wreef. „Erica, je weet waarom! Ik heb je toch over Josh verteld!“
„Geloof me, Jessie, Nick lijkt in de verste verte niet op Josh!“ stelde Erica.
„Dat maakt me niet uit. Ik ben nu gewoon niet klaar voor een nieuwe relatie, oké?“ zei Jessie.
„Goed dan. Maar je laat wel een heel leuke jongen lopen.“
Jessie keek hem na terwijl hij wegliep. Er brak een klein beetje iets vanbinnen bij haar. Misschien had Erica wel gelijk. Misschien liet ze wel iets moois lopen.
Maar iets moois was niet altijd genoeg, toch? Soms was het alleen maar veilig. Soms betekende het dat je genoegen nam met minder dan wat je hart eigenlijk wilde.
Jessie schudde haar hoofd en draaide zich om.
***
Na de les was ze weer thuis bij haar vader. De gang leek langer dan normaal. Elke stap weerkaatste tegen de muren. Het voelde als een herinnering aan wat ze zojuist had laten weglopen.
Binnen gooide ze haar sleutels op het aanrecht. Ze staarde naar haar spiegelbeeld in de deur van de magnetron. Haar haar zat in de war. Haar mascara was uitgelopen door eerdere tranen waarvan ze niet eens doorhad dat ze die had gehuild.
Wat ben ik aan het doen?
De vraag raakte haar harder dan ze had verwacht. Want eerlijk gezegd? Ze wist het niet meer. Ze dacht dat ze wist wat ze wilde. Maar nu ze daar in de lege keuken stond, begon ze te twijfelen. Misschien had ze zichzelf al die tijd wel voor de gek gehouden.
Haar telefoon trilde op het aanrecht. Heel even maakte haar hart een sprongetje, omdat ze dacht dat hij het misschien was. Maar het was slechts een melding van een of andere app die ze nooit gebruikte.
Ze liet zich op de bank zakken en trok een kussentje op haar schoot. De stilte was oorverdovend. Dit was waar ze voor had gekozen. Deze rust, deze ruimte, deze vrijheid om alles zelf uit te zoeken.
Waarom voelde het dan zo erg als opgeven?
***
„Oh nee! Ik ga ECHT NIET bij een studentenvereniging!“ riep Jessie. Erica pakte haar arm vast en trok haar mee naar het populairste verenigingshuis op de campus.
„Echt wel! Kom op! Het zal je goed doen!“ riep Erica uit.
„Echt niet!“ protesteerde Jessie, terwijl ze haar hakken in het trottoir probeerde te zetten.
„Zeker weten van wel. Bovendien word ik ook lid. Het zou zo leuk zijn als jij ook mee zou doen,“ zei Erica. Haar greep om Jessies arm werd strakker.
„Echt niet. Ik dacht het niet, Erica.“
„Alsjeblieft?“ pruilde Erica, terwijl ze recht voor het huis stopte. „Doe het voor mij? Ik wil dit echt niet alleen doen. Het is veel leuker met een vriendin. Bovendien maakt het de strijd alleen maar spannender!“
„Ik weet het niet...“
„Toe nou? Alsjeblieft? Je weet dat ik niet stop met zeuren totdat je ja zegt, toch?“
Jessie zuchtte diep. „Ja, dat weet ik. Oké, goed dan. Ik doe het.“
„Dank je wel!“ zei Erica, terwijl ze haar armen om haar heen sloeg.
„Op één voorwaarde!“ zei Jessie. Hierdoor stopte Erica halverwege haar knuffel.
„Wat dan?“
„Dat we hier niet elke dag hoeven te zijn.“
„Hé! Ik bepaal de regels niet hoor,“ zei Erica, terwijl ze door de voordeur naar binnen liepen.
***
„Nick, wat is er met jou aan de hand?“ vroeg zijn beste vriend, Brian. Ze zaten allebei op het bankje nadat ze hadden gebasketbald. Brian had gemerkt dat Nick er met zijn hoofd totaal niet bij was tijdens het spelen.
„Waarom denk je dat er iets mis is?“ vroeg Nick, terwijl hij een flesje water opendraaide.
„Om twee redenen. Ten eerste heb je geen enkele bal geraakt en we zijn hier nu al meer dan een uur. En ten tweede, je kijkt alsof je hond net is doodgegaan,“ zei Brian plagerig. „Wat zit je nu echt dwars?“
„Nou, weet je nog dat meisje over wie ik je vertelde?“ vroeg Nick.
„Uhm... ja. Jessie, toch?“
„Ja. Nou, ik vroeg haar mee uit en...“
„Wees ze je niet af?“ onderbrak Brian hem.
„Ja, maar ik vroeg het haar opnieuw en ze weigerde weer. Ze zei dat ze een vriendje had, maar mijn gevoel zegt me dat ze liegt.“ Nick ging met een hand door zijn haar. „Ze had dat vriendje wel genoemd toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Maar dat deed ze niet.“
„Misschien gaf je haar niet de tijd om het te zeggen,“ stelde Brian voor.
„Ik denk het niet. Bovendien zou Erica ons niet aan elkaar hebben voorgesteld als ze echt een vriendje had, toch?“
„Ik weet het niet. Erica doet soms rare dingen. Het is lastig te zeggen.“
„Ik heb haar nog nooit met iemand anders gezien dan met Erica,“ merkte Nick nogmaals op.
„Luister, Nick, laat het rusten. Je hebt haar mee uit gevraagd en ze zei nee. Leer ermee om te gaan en ga verder met je leven!“ zei Brian, terwijl hij opstond en zich naar hem omdraaide.
„Bovendien, wat weet je nu eigenlijk over dat meisje? Behalve wat Erica je heeft verteld. Namelijk: 'Ze is perfect voor je. Ze is niet zoals de andere meiden op de campus.' Ik bedoel, wat moet dat eigenlijk betekenen? Dat meisje kan wel een psychopaat zijn!“
„Uhm... Brian, ik denk dat je een beetje overdrijft.“
„Is dat zo?“
***
„Oké, we bellen jullie morgen! Dan vertellen we ieder van jullie precies wat je moet doen om binnen te komen. Iedereen bedankt voor het komen!“ riep een lange brunette vanuit het midden van de kamer. De kamer liep langzaam leeg, gevolgd door een hoop geklets.
„Ik kan niet geloven dat je me dit laat doen!“ mompelde Jessie, terwijl ze de deur uit liepen.
„Ik wil even zeggen dat dit heel goed staat op je cijferlijst, oké!“ protesteerde Erica.
Jessie dacht daar even over na. Haar hele leven had ze hard gewerkt en altijd de hoogste cijfers gehaald op de middelbare school. Ze was van plan om het op de universiteit net zo goed te doen. Ze was vastbesloten om succesvol te worden en haar vader trots te maken.
In tegenstelling tot de meeste jongeren hier, moest Jessie wel echt hard werken om de top te bereiken. Op dit moment hielp elk klein beetje.
Haar moeder was overleden toen ze heel jong was. Daarom was ze alleen met haar vader opgegroeid. Ze deed dit allemaal voor hem. Ze zou hem missen. Maar zelfs als ze in het verenigingshuis zou trekken, kon ze nog steeds in het weekend bij hem logeren.
„Oké, misschien had je wel gelijk. Misschien is deze studentenvereniging wel goed voor me.“
