Zijn gouden roos
Auteur
Arayne Haaser
Lezers
197K
Hoofdstukken
16
Rosamund is een arme boerin in het Europa van de 16e eeuw. Ze is tevreden met haar lot in het leven - zorgen voor haar zus en vader terwijl ze op het land werkt. Geen van de lokale mannen lijkt haar aandacht te trekken, en Rosamund is ervan overtuigd dat ware liefde niet voor haar is bestemd - totdat Max in het dorp arriveert. Deze mysterieuze vreemdeling vangt Rosamund's oog... maar wie is hij eigenlijk?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
I
Mensen hebben iets nodig waardoor anderen hen aardig vinden. Voor de meesten is dat geld.
'Laat me je helpen,' zei hij zachtjes. Hij hoopte dat ze niet een van die vrouwen was die weg zouden lopen omdat hij er armoedig uitzag.
Elke vrouw droomt van een prins of ridder die haar redt, niet van een arme sloeber die eruit ziet alsof hij om een aalmoes vraagt.
Maar het deed er niet toe - hij was eraan gewend dat mensen hem met afschuw bekeken of hem negeerden. Hij wapende zich tegen het ergste. Als ze zijn hulp niet wilde, dan was dat maar zo.
Laten we eens kijken naar een verhaal uit vroeger tijden met een vleugje romantiek. Wie weet wordt het nog leuk!
***
^Heilige Roomse Rijk, 1556^
'Rosamund?'
Een vrouw met licht rossig haar bewoog op een ongemakkelijk stromatras. Haar hand raakte een jonger meisje aan dat naast haar sliep.
'Mmm?' mompelde ze, met gesloten ogen. Ze was doodop, en de tijd hielp niet. Die hielp niemand.
Het jongere meisje keek naar de vrouw. De helderblauwe ogen van het meisje waren allesbehalve slaperig.
Ze kon de slaap niet vatten zonder het verhaal dat haar zus haar altijd vertelde. Haar gedachten konden niet tot rust komen zonder.
'Kun je me een verhaaltje vertellen?'
Rosamund probeerde geen geluid te maken. Ze vertelde graag verhalen aan haar zusje, maar ze was die dag uitgeput. Ze was zo slaperig. 'Morgen, Anne.'
Anne streek door haar blonde lokken en trok een pruillip. 'Ach toe, je weet dat ik niet kan slapen zonder eentje.' Anne porde haar zus zachtjes, terwijl ze Rosamunds kleren vasthield. 'Alsjeblieft...'
Er viel een stilte.
Anne knipperde met haar ogen. 'Rosamund!'
Rosamund zuchtte diep en opende haar ogen, waardoor grote blauwe kijkers zichtbaar werden. Ze keek naar haar kleine zusje en glimlachte.
'Goed dan. Hmm... Wat voor verhaal wil je horen?'
'Maakt niet uit,' zei Anne.
'Wat dacht je van een griezelverhaal?' vroeg ze, glimlachend en haar wenkbrauwen grappig bewegend.
Anne's ogen werden groot. 'Nee, nee...' Ze schudde haar hoofd. 'Vandaag niet!'
'Ach, Anne... Ik heb vandaag geen romantische verhalen in petto.'
'Alsjeblieeeft,' smeekte het meisje.
Rosamund zuchtte. 'Nou vooruit.' Haar hand streelde langzaam het blonde haar van haar zusje, dat ze eerder had gevlochten, en maakte voorzichtig de losse plukjes vast. 'Er was eens in een klein dorpje een meisje - een ongelukkig meisje.'
'Ongelukkig? Hoezo?'
'Omdat ze eenzaam was. Ze had geen vrienden en ze had die ene niet...'
'Ene?'
'Laat je me uitpraten?' zei Rosamund speels, en Anne haalde alleen haar schouders op. Haar ogen keken nieuwsgierig.
Rosamund zuchtte. 'Nou ja, inderdaad. Kijk, er komt een tijd in ons leven dat we iets beginnen te verlangen dat maar één persoon kan geven. Die heel speciale persoon.'
Anne keek verward. 'Eh, waarom had ze geen vrienden?'
'Omdat ze arm was.'
'Oh... dat snap ik,' zei Anne zachtjes.
'Nou, ze had vroeger een beter leven. Ze was niet rijk maar had genoeg. Maar toen had ze dat niet meer. Ze werd zoals wij en haar vrienden hielden op met haar te praten. Ze hoorde niet meer bij hun groepje.'
Anne knikte een beetje.
'Haar nieuwe leven was niet makkelijk, maar ze moest eraan wennen. Haar vader was erg ziek. Hij kon niet veel helpen, en ze moesten werken voor hun eten en om belasting te betalen.
Dus werkte ze overdag en keek ze 's nachts naar de mooie sterren als ze niet kon slapen. En dat gebeurde vaak.'
'Vond ze niemand leuk?' vroeg Anne. 'Ik bedoel... ze wilde toch een speciale iemand, toch?'
'Nee. Nog niemand had haar interesse gewekt. Maar sommigen probeerden het wel. Het maakte haar boos omdat het ervoor zorgde dat sommige meisjes haar niet mochten.'
'Waarom? Wat voor speciale iemand wilde ze dan? Der Reichsgraf misschien?' zei Anne zachtjes.
'Nee, geen graaf. Ze dacht niet aan zulke mensen. Die zouden toch niet bij arme mensen zoals wij passen.'
'Hmm...' Anne keek peinzend naar haar zus.
'Ze vond niet dat rijk zijn iemand speciaal maakte. Ze wilde gewoon iemand die haar begreep. Ze had iemand nodig die haar zou accepteren, waarderen en respecteren om wie ze is. Ze wilde iets dieps... bijzonders.
En zijn ogen - ze zou het gewoon weten door ernaar te kijken.' Rosamund zei het met een afwezige blik en een kleine glimlach op haar mooie gezicht.
'Zomaar? Zijn ogen?' Anne trok haar wenkbrauwen op.
'Ja.' Rosamund keek Anne even aan voordat ze verder ging. 'Toen ze klein was, vertelde haar moeder haar altijd dat je iemands ziel kunt zien door hun ogen. Ze herinnerde zich die woorden. Je zou verbaasd zijn hoeveel je kunt leren door gewoon te kijken hoe mensen zich gedragen en naar hun ogen te kijken.'
'Waren de mensen die haar leuk vonden niet zo?'
Rosamund schudde haar hoofd. 'Er was iets aan hun ogen waardoor ze hen niet mocht. Ze vonden haar allemaal leuk omdat ze mooi was. Dat is geen liefde.'
'Hoe wist ze dat?' vroeg Anne.
'Ze zag hoe haar vader naar haar moeder keek. Zo wist ze het.'
Ze waren een paar minuten stil, beiden in gedachten verzonken.
'Dat is een triest verhaal, Rosamund. Er is geen gelukkig einde. Het meisje is niet eens gelukkig,' zei Anne.
'Huh? Denk je dat?'
Ze knikte.
Rosamund glimlachte, 'Niet echt.' Ze stopte even, kijkend naar haar zusje dat een triest gezicht trok. 'Luister, lieverd, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. En dat is de les in het verhaal.'
Rosamund hoestte voordat ze verder ging. 'Zoek iets goeds in alles en probeer de slechte dingen niet te zien als het moet; ik beloof je, je zou de wereld op een veel betere manier zien dan de meeste mensen doen.
Of iemand nu arm of rijk is, er is altijd iets in hun leven dat geweldig is. Als je eenmaal weet wat dat van jou is, houd het dan vast.
Wees altijd dankbaar voor wat je hebt - want als je het verliest, dan pas zul je echt weten hoe belangrijk het is.'
Ze boog haar hoofd en kuste het voorhoofd van haar zusje. 'Voor mij ben ik gelukkig dat ik jou en vader heb. Hoe moeilijk het leven ook is, jullie twee hebben is een groot geluk. Het is een zegen,' zei Rosamund, terwijl ze haar zusje stevig vasthield.
Anne glimlachte. 'En het meisje dan? Wat heeft zij dat haar gelukkig houdt?'
'Hoop. Ze hoopt dat ze op een dag liefde zal vinden.' Rosamund keek glimlachend in de verte.
'Welterusten, zus,' zei ze slaperig.
'Slaap lekker.' Rosamund kuste Anne's voorhoofd nogmaals en keek stilletjes toe hoe ze in slaap viel.
Ze glimlachte naar het mooie meisje in haar armen. Het voelde voor Rosamund alsof het gisteren was dat ze Anne op haar schoot liet stuiteren, lachend om haar schattige glimlach met vier tandjes.
Het is jammer dat Anne opgroeide zonder hun moeder te kennen, maar het was fijn dat Anne precies op hun moeder leek.
Anne.
Het laatste geschenk van hun moeder aan Rosamund. Hun vader zag het misschien niet zo, maar Rosamund beschouwde haar echt als een geschenk - een prachtig geschenk. En daarom had ze haar vernoemd naar haar moeder. Anne.
Minuten werden uren terwijl ze stil lag, kijkend naar haar slapende zusje.
Alles was rustig en vredig totdat ze een geluid bij de deur hoorde dat haar uit haar gedachten haalde. Zware voetstappen strompelden hun huis binnen.
Ze draaide snel haar hoofd naar de deur en zag een donkerharige, man van middelbare leeftijd wankelend binnenkomen, zijn ogen rood, vuil bedekte het grootste deel van zijn gezicht.
Rosamund maakte zich voorzichtig los van haar zusje en stond langzaam op voordat ze naar de man liep, die nu op een bed zoals het hunne aan de andere kant van de kamer zat.
Ze boog zich voor hem, kijkend naar hoe smerig hij was. Het was maar goed dat ze morgen niet naar de velden hoefde - zijn hemd was vies en had een goede wasbeurt nodig.
Ze reikte stilletjes naar zijn schouders en duwde hem zachtjes om te gaan liggen. Zijn donkere, ingevallen ogen keken haar eindelijk aan, en zijn lippen gingen open.
'Rosamund...'
Ze glimlachte triest. 'Ja, vader?' Ze week niet terug voor de vieze geur van goedkope bier. Ze was eraan gewend.
'Ben je... niet moe?' zei hij langzaam en onduidelijk.
Ze schudde haar hoofd terwijl haar handen zijn oude laarzen en sokken uittrokken.
'Ik ben moe.'
'Ga dan slapen. Ik blijf hier bij je,' zei ze zachtjes terwijl ze voorzichtig zijn stijve voeten masseerde.
Hij knikte zwakjes met een diepe zucht, langzaam in slaap vallend. Ze bleef nog een tijdje bij hem voordat ze eindelijk weer opstond en naar de deur liep.
De koele lucht ontmoette haar toen ze naar buiten stapte. Rosamund was praktisch in haar ondergoed, vanwege de dunne stof van haar knielengte hemd, maar er liepen op dat tijdstip bijna geen mensen rond.
De straten waren leeg en stil. Het was laat, en bijna iedereen was moe van het werk van die dag.
Ze zuchtte en ging zitten op een klein bankje net buiten hun huis. Ze leunde met haar rug tegen de houten muur.
Hun kleine straat had bijna twintig identieke huizen tegenover elkaar.
Het was overal groen aan beide kanten - elk huis stond ofwel in het midden of naast een stuk land dat de bewoners bebouwden als ze niet op de velden werkten.
De weg ertussen leidde naar verschillende plekken, afhankelijk van waar iemand naartoe wilde.
Maar als iemand besloot rechtdoor naar het noorden te gaan, wat aan Rosamunds linkerkant was, zouden ze het prachtige Bodenmeer zien - Rosamunds favoriete plek.
Ze keek naar de rechterkant van de weg die naar de waterput leidde en herinnerde zich een van haar verdrietigste momenten.
Een paar mensen in de straat waren snel opzij gegaan voor een dertienjarige Rosamund, die naar de put rende en stopte toen haar handen de gebogen muren raakten. Verse tranen waren uit haar rode ogen gekomen en op het ruwe oppervlak gevallen.
'Ik wil dood! Ik wil dood!' had ze gehuild terwijl ze haar knie optilde. Ze klom over de muur, proberend erin te springen.
'IEMAND MOET DAT MEISJE TEGENHOUDEN!' Een van de dorpelingen had geschreeuwd terwijl ze snel sprong, maar sterke handen vingen haar net op tijd.
Ze schudde haar hoofd om de trieste herinnering te verdrijven. Daar was ze, acht jaar later - gezonder en sterker.
Ze had zich door al die jaren heen geslagen en werk gedaan dat voor oudere mensen was. Ze had het voor hen en zichzelf gedaan, en ze was er trots op.
Ze zeggen dat geld je sterk maakt, maar dat was voor haar niet waar.
Geld maakt je misschien sterk, maar liefde maakt je nog sterker.
