Vluchten voor de Mate Bond Boek 2: Emma
Auteur
Eleanor Moon
Lezers
65,0K
Hoofdstukken
40
De Terugkeer
EMMA
„Emma!“
De geïrriteerde stem van mijn moeder weerkonk op het moment dat ik een voet in het roedelhuis zette. Ze stond in het midden van de drukke keuken, met meel op haar schort en een houten lepel in haar hand als een wapen.
Ik trok een pijnlijk gezicht en klemde een klein mandje vol grote, sappige bramen tegen mijn borst.
„Je bent laat, Emma,“ mopperde mijn moeder met haar handen in haar zij.
Ik keek naar de half afgesmeerde taart waar ze aan werkte. „Sorry. Ik was de tijd vergeten…“
Ze zuchtte en schudde haar hoofd. „Je weet dat ik vandaag heel veel moet doen.“
Ik zette het mandje op het aanrecht. „Maar kijk eens hoe mooi ze zijn. Alleen het beste voor jou, mam.“
Ze keek me streng aan, maar ze kon een kleine glimlach niet verbergen. „Mooie praatjes redden je niet, jongedame. Was je handen en begin met snijden.“
Ik grijnsde, waste snel mijn handen en pakte toen een mes.
Vandaag kwam Jayden, de alfabeoogde van onze roedel, thuis na vier jaar universiteit, klaar om de roedel over te nemen, en Luna Marilyn had het hele roedelhuis aan het werk gezet om een groot feest voor zijn terugkeer voor te bereiden.
„Papa, neee!“
Vanuit mijn ooghoeken zag ik een flits van blonde krullen.
Neah, de zesjarige dochter van Alfa Aron en Luna Marilyn, schoot door de keuken, op zoek naar een verstopplek. Ze was de onverwachte vreugde van de roedel—een late verrassing voor onze alfa en luna.
Alfa Aron, lang en breedgeschouderd, kwam vlak achter haar de keuken in met een ondeugende grijns op zijn gezicht. Van zijn gewoonlijk zo autoritaire houding was niets te bekennen toen hij vooroverboog en zijn dochter moeiteloos in zijn armen schepte.
„Hebbes, kleine raddraaier!“ grinnikte hij, terwijl hij haar als een zak aardappelen over zijn schouder gooide.
Neah giechelde het uit en trapte met haar benen uit protest. „Zet me neer, papa!“
„Geen sprake van,“ plaagde hij, terwijl hij op haar rug klopte. „Je moet je nog wassen en klaarmaken voordat je broer thuiskomt. We kunnen hem niet laten denken dat zijn kleine zusje in een wilde welp is veranderd toen hij weg was.“
Ik snoof van het lachen en wisselde een blik met mijn moeder, die met een geamuseerde glimlach haar hoofd schudde terwijl Neah zich giechelend gewonnen gaf.
Zodra ze weg waren, kwam mijn vader binnen, gaf mijn moeder snel een kus op haar wang en pakte een handvol bessen uit het mandje die hij in zijn mond stopte.
„Heb je nog ergens hulp bij nodig, Esme?“ vroeg hij, met enigszins gedempte stem omdat hij aan het kauwen was.
Mijn moeder wees hem direct terecht en sloeg zijn hand weg toen hij er meer wilde pakken. „Houd je vieze handen van mijn aanrecht af,“ snauwde ze.
Hij grijnsde alleen maar en trok haar bij haar middel naar zich toe, tot ze tegen zijn borst stond. „Maar je houdt van mijn grote, vieze handen,“ antwoordde hij met een knipoog.
Ze bloosde en duwde hem weg. „Moet jij niet wat tafels verplaatsen of zoiets?“
Ik keek naar hun gesprekje met een lichte glimlach.
„Eruit,“ beval mijn moeder, terwijl ze zonder succes streng probeerde te kijken.
„Goed, goed,“ mompelde mijn vader, en hij gaf haar een snelle kus op de mond voordat hij wegliep.
Ik zag hoe hij in de grote hal verdween.
Opgewondenheid hing in de lucht terwijl wolven rondliepen om versieringen op te hangen en tafels recht te zetten. Gelach en geklets vulden de ruimte—de energie in het roedelhuis was aanstekelijk—maar mijn gedachten dwaalden elders af.
Morgen was mijn achttiende verjaardag.
Niet dat het veel uitmaakte. Ook al wist ik dat mijn ouders en vrienden het met me zouden vieren, het was naar de achtergrond verdwenen en werd volledig overschaduwd door Jaydens terugkeer.
Iedereen behandelde zijn thuiskomst als een koninklijke gebeurtenis, wat het in zekere zin ook was. Hij was de toekomstige alfa, sterk, slim en verwoestend knap—de trots van de roedel.
Vroeger was ik enorm verliefd op hem, maar hij keurde me nooit een blik waardig.
Jayden was vier jaar ouder en vertrok naar de universiteit toen ik nog een kind was. Hoewel we onder hetzelfde dak woonden, kruisten onze wegen elkaar nauwelijks. Als hij in de zomer thuiskwam, was ik meestal weg voor academische kampen of schoolprogramma's.
Ik deed het goed op school.
Goed genoeg om te worden gekozen voor de prestigieuze wiskundeclub van de school, wat mijn ontsnapping betekende, wedstrijd na wedstrijd. Ik hield van die zomers in de mensenwereld waar rangen niet telden, en ik droomde ervan om naar de universiteit te gaan.
Ik had beurzen gekregen voor een paar van de beste scholen, maar mijn ouders stonden niet toe dat ik ging. Ze waren te bang dat ik van hen zou vervreemden en nooit meer terug zou komen.
Bang dat ik een dwaalwolf zou worden.
En ik wilde daar geen ruzie over maken.
Ik haalde diep adem en schoof de gedachten opzij. Ik ging niet naar de universiteit. Dat was een feit. Maar ik zou ook niet nutteloos zijn, want Helga, de genezeres van de roedel, had beloofd me te trainen.
Het was niet officieel—er bestonden geen scholen voor weerwolvengeneeskunde—maar ze zou me lesgeven in de kleine roedelkliniek, waar de zieken en in tijden van strijd ook de gewonde krijgers werden behandeld.
Niet dat we veel conflicten hadden. Ons territorium was vredig, maar de krijgers trainden nog steeds en we moesten wel voorbereid zijn.
Zo zou ik in ieder geval een taak hebben. Totdat ik natuurlijk mijn zielsverwant vond. Zo werkte dat toch?
Ik was diep in gedachten verzonken en veegde afwezig het aanrecht schoon, totdat de stem van mijn moeder me terugbracht naar de werkelijkheid.
„Emma, kun je naar boven gaan om de kamer van Jayden klaar te maken? Ik heb er geen tijd voor.“
Ik knipperde met mijn ogen en keek haar aan. „Ik?“
Ze gunde me nauwelijks een blik, omdat ze zich concentreerde op het snijden van de groenten voor zich. „Ja, jij. Ik heb hier beneden te veel te doen.“
Ik twijfelde.
Mijn moeder had me nog nooit naar boven laten gaan, want dat was haar domein en haar verantwoordelijkheid. Van mij werd altijd verwacht dat ik in de keuken hielp. Het idee om naar de bovenverdieping te gaan, waar de wolven met een rang woonden, voelde bijna onwerkelijk.
Toch stond ik niet bepaald te springen om deze taak. Ik hield van de keuken. Ik hield van het idee om met Helga te trainen, ook al was het slechts als reserveassistent in een amper gebruikte kliniek.
Misschien hield ik mezelf wel voor de gek en deed ik alsof het belangrijk was om genezeres te zijn, terwijl er nauwelijks behoefte was aan een.
Ik zuchtte en deed mijn schort af. „Oké, ik doe het wel.“
Ik pakte schoon beddengoed en liep de grote trap op.
De bovenverdieping voelde anders aan. Stiller en verfijnder. In tegenstelling tot de levendige, drukke benedenverdieping, was deze ruimte strak en privé.
Jaydens kamer bevond zich aan het einde van de gang, met de deur op een kier. Ik duwde hem open en nam even de tijd om de ruimte in me op te nemen.
De kamer was… groot. Netjes. Mannelijk.
Een kingsize bed domineerde de ruimte, voorzien van donkergrijze lakens. Aan de muren hingen sportmemorabilia—ingelijste shirts en een paar trofeeën. Tegen de achterste muur stond een strak houten bureau, leeg op een enkel notitieblok en een pen na.
Ik haalde het oude beddengoed af en verving het door het schone linnengoed dat ik had meegebracht, terwijl ik zachtjes neuriede tijdens het schoonmaken.
Toen ik klaar was, deed ik een stap naar achteren en bekeek mijn werk. De kamer was brandschoon, het bed netjes opgemaakt en ik had zelfs de aangrenzende badkamer van Jayden aangepakt.
Mijn moeder zou trots zijn.
Toen ik weer naar beneden ging, had de roedel zich al verzameld op de binnenplaats, waarbij de spanning met de minuut toenam terwijl ze op hun toekomstige alfa wachtten.
Toen reed er een strakke zwarte SUV de oprit op. Om mij heen gingen de wolven instinctief rechtop staan, hun aandacht direct gefocust terwijl de leden met een rang naar voren stapten om hem te ontvangen.
Iedere blik was strak op het voertuig gericht, en de lucht trilde van verwachting toen de deur openging.
Even leek het alsof het hele roedelhuis de adem inhield terwijl Jayden uitstapte.
Hij was langer dan ik me herinnerde, en zijn aanwezigheid eiste meteen de aandacht op zonder dat hij er moeite voor deed.
Zijn brede schouders spanden tegen de stof van zijn shirt en zijn spieren bewogen eronder toen hij bewoog. Zijn kaaklijn was gladgeschoren, strak en gedefinieerd, zijn huid glad en zongebruind, waardoor de kleur van zijn ogen nog meer opviel.
Een diep, stormachtig blauw, zoals de lucht voor een zomerstorm.
Intens. Doordringend.
Het soort ogen dat recht door je heen kon kijken.
Zijn donkere haar, dik en warrig, gaf hem een moeiteloos stoere uitstraling, terwijl de plukken op een manier over zijn voorhoofd vielen die bijna te perfect was.
Elke centimeter van hem straalde macht uit, elke centimeter was alfa.
Glimlachend keek hij rond naar de leden van zijn roedel, maar voordat hij ook maar een stap naar voren kon zetten, schoot er een blonde waas op hem af.
„Jayden!“
Luna Marilyn wierp zich op haar zoon en sloeg haar armen om hem heen in een stevige knuffel.
Hij slaakte een diepe zucht. „Mam, laat los,“ mompelde hij met een zachte, beschaamde stem.
Ze negeerde hem volkomen. „Kijk nou naar je! Mijn knappe jongen is afgestudeerd en eindelijk weer thuis. Ik heb je zo gemist!“
Hij kreunde.
„Mam—echt waar.“
Alfa Aron stond met gekruiste armen en liet een bulderende lach horen. „Marilyn, de jongen is nu een alfa. Je kunt hem niet als een puppy bemoederen in het bijzijn van zijn roedel.“
Luna Marilyn snoof, maar liet Jayden eindelijk los en streek zijn shirt glad. „Goed, goed,“ mompelde ze. „Maar je zult altijd mijn baby blijven.“
Jayden trok een gek gezicht. Hij wreef over de achterkant van zijn nek.
„Welkom thuis, zoon,“ zei Alfa Aron, terwijl hij een zware hand op de schouder van zijn zoon legde. „Je roedel heeft op je gewacht.“
De roedel begon te juichen toen Jayden naar voren stapte. Zijn toekomstige bèta, Carl, was de eerste die hem groette.
„Eindelijk, man,“ zei Carl, grijnzend terwijl hij Jayden in een korte omhelzing trok. „Ik begon al te denken dat je voor altijd in de mensenwereld zou blijven.“
Jayden grijnsde. „Dat zou je wel willen,“ grinnikte hij hoofdschuddend, terwijl meer van zijn vrienden en wolven met een rang hem omringden om hem thuis te verwelkomen met handdrukken, schouderklopjes en gelach.
Ik stond op de achtergrond en keek toe. Net als het andere personeel van het roedelhuis boog ik beleefd toen Jayden langsliep.
Hij glimlachte beleefd naar ons, maar zijn aandacht was volledig op zijn vrienden gericht. Het was duidelijk dat hij belangrijkere mensen moest begroeten.
Het feest verplaatste zich naar binnen, waar een lange bankettafel was gedekt voor het diner. Alle roedelleden namen hun vaste plaatsen in, gerangschikt naar rang zoals de traditie dat voorschreef.
De familie van de alfa zat aan het hoofd van de tafel, de wolven met een rang naast hen, de krijgers en andere roedelleden verderop, en tot slot het personeel aan het uiteinde, vlak bij de keuken.
Het was niet oneerlijk. Zo werkte een roedel simpelweg. In de kern waren we immers wolven, en rangen deden er wel degelijk toe in onze wereld.
Het feestmaal begon, en toen de taart werd binnengebracht, ademde Luna Marilyn theatraal in en klapte in haar handen.
„Oh, hij ziet er perfect uit!“ straalde ze, en ze gaf mijn moeder een dankbaar en goedkeurend knikje.
Het personeel droeg de grote taart voorzichtig naar het hoofd van de tafel.
Jayden trok een wenkbrauw op. „Hadden we echt een taart nodig?“
„Natuurlijk!“ riep Luna Marilyn. „Je studeert maar één keer af!“
De roedel juichte en de ruimte vulde zich met gelach en het geklink van glazen. Het was een mooi moment. Toch nestelde de uitputting zich diep in mijn botten; de lange dag eiste eindelijk zijn tol.
Ik leunde naar mijn moeder toe. „Mam, ik denk dat ik naar beneden ga. Mag ik weggaan?“
Ze keek me begrijpend aan en knikte. „Natuurlijk, lieverd. Rust maar wat uit.“
Ik schoof mijn stoel naar achteren en stond op. Op het moment dat ik me oprichtte, veranderde de sfeer—subtiel, maar onmiskenbaar.
Instinctief hief ik mijn hoofd op en mijn blik werd door de kamer getrokken alsof ik aan een onzichtbaar touwtje werd getrokken. Jaydens hoofd schoot omhoog en zijn ogen boorden zich in de mijne. Zijn blik sneed dwars door me heen en een plotselinge hittegolf spoelde over mijn huid—
Zijn blauwe ogen werden donkerder—iets onleesbaars flitste over zijn gezicht.
Ik hapte zachtjes naar adem en mijn wangen kleurden rood, terwijl de rest van de roedel naar de achtergrond leek te vervagen. Gedurende één enkele, stilstaande hartslag was alleen hij er nog.
Zijn greep om het mes verstrakte en zijn ogen bleven op de mijne gericht met een intensiteit die me de adem benam, terwijl de roedel om ons heen bleef juichen en hem aanspoorde de taart aan te snijden.
Mijn borstkas trok samen en mijn hele lichaam stond als aan de grond genageld—niet in staat om me te bewegen, niet in staat om weg te kijken terwijl zijn doordringende blauwe ogen me op mijn plek hielden…
