De wolvin
Auteur
Abigail Lynne
Lezers
579K
Hoofdstukken
28
Hoofdstuk Een
Boek Twee:De Wolvin
Sinds haar vader omkwam bij een jachtongeluk voelt Tally Murdo zich meer thuis bij de wolven in het opvangcentrum van haar vader dan bij mensen. Maar als ze de aantrekkelijke Alex ontmoet, slaat de vonk over en ontdekt ze iets verrassends: Tally is zelf een weerwolf!
In Alex's roedel vindt Tally eindelijk haar plekje. Het lijkt wel alsof alle puzzelstukjes op hun plek vallen. Maar dan slaat het noodlot toe: een groep jagers die het gemunt heeft op weerwolven begint leden van Tally's nieuwe familie uit te schakelen. Tally zet alles op alles om haar dierbaren te beschermen, ook al betekent dat dat ze de geheimen uit haar verleden onder ogen moet zien...
Telling
"Tally! Breng me een deken!"
Ik draaide me om en rende naar mijn vader toe. Snel haastte ik me door het donkere bos om hem te vinden.
Ik knielde neer en gaf hem de deken. Met grote ogen keek ik toe hoe hij die om het kleine lichaam voor hem wikkelde.
"Papa? Wat is er aan de hand?"
Mijn vader draaide zich naar me toe, maar in het donker kon ik zijn gezicht niet goed zien.
"Ze is geraakt door jagers." Hij schudde zijn hoofd terwijl hij weer naar de wolf keek. "Het is triest, maar we kunnen haar redden. Gelukkig hebben ze alleen haar poot geraakt."
Samen droegen we de gewonde wolf terug naar ons huis aan de rand van het bos. Mijn moeder stond ons al op te wachten; ze trok geen spier toen we de wolf op onze keukentafel legden.
Zonder aarzelen pakte mijn moeder haar spullen en ging meteen aan de slag. Ze was het gewend om gewonde dieren te helpen.
Urenlang keek ik toe hoe mijn moeder de kogel verwijderde en de poot van de wolf dichthechtte. Ze was zo geconcentreerd bezig dat ik opschrok toen ze vroeg: "Let je goed op, Tally?"
Ik knikte heftig. "Ja, mama," zei ik snel, in de hoop te laten zien hoe aandachtig ik was.
Ze keek me aan met glinsterende ogen. "Ik weet dat je nog jong bent, lieverd. Maar dit moet je leren. Op een dag zal jij dit moeten doen. Snap je dat?"
"Moet ik voor de wolven zorgen?"
Mijn moeder maakte de poot schoon en knikte, terwijl ze de wolf stevig vasthield toen die bewoog.
"Ja, er zijn mensen die hen kwaad willen doen. Het wordt jouw taak om ze te beschermen."
"De families van je vader en mij beschermen de wolven al generaties lang. Jij zult de volgende zijn om ze veilig te houden."
"Tegen jagers," zei ik, in een poging het te begrijpen.
Mijn moeder knikte geduldig. Haar handen bleven rustig terwijl ze de huid van de wolf dichthechtte.
"Tegen jagers en andere slechteriken."
"Waarom willen ze de wolven pijn doen?" Ik streelde voorzichtig de donkerbruine vacht van de wolf en fronste.
Ik snapte er niks van. Ik was opgegroeid tussen de wolven en had ze nooit zien aanvallen zonder reden.
"Ze zijn bang voor ze, lieverd. En mannen doden waar ze bang voor zijn."
Ik trok een rimpel in mijn voorhoofd. "Maar ze doen toch niemand kwaad!"
Mijn moeder zuchtte en begon haar spullen op te ruimen.
De wolf op tafel ademde zwaar, zijn lichaam ontspande door de medicijnen. Ik bleef de vacht aaien, nu al gehecht aan hem.
"Ik weet het, maar niet iedereen kent ze zoals wij. Ik woon al sinds ik klein was bij deze bossen."
"Mijn vader en zijn vader voor hem werkten allemaal met de wolven. En hoe hard we ook ons best doen om het uit te leggen, de mensen in de stad snappen het gewoon niet."
"Ik kan ze wel laten begrijpen," zei ik vol overtuiging.
Mijn moeder gaf me een kus op mijn hoofd. "Ga maar naar bed. Het is al bijna twee uur 's nachts en je moet morgen naar school."
"Maar mama, ik kan niet naar school, niet nu. De wolf heeft me nodig."
Mijn moeder keek streng. "De wolf is geen huisdier, Tally. Ze komt er ook zonder jou wel bovenop." Ze had me al vroeg geleerd over de natuur.
"Kom op, Kate. Tally was dapper vanavond. Ze rende zo het bos in met mij, ook al hoorden we net daarvoor schoten," zei mijn vader toen hij binnenkwam.
Hij deed zijn oranje pet af. "Laat haar morgen maar bij de wolf blijven."
Mijn moeder perste haar lippen op elkaar. Ze hield er niet van als mijn vader haar beslissingen probeerde te veranderen.
Uiteindelijk glimlachte ze een beetje. "Oké, maar kom niet te dicht bij haar, begrepen?"
Ik knikte en gaf mijn ouders een grote glimlach met wat ontbrekende tanden. "Begrepen!"
De wolf die we die nacht redden, noemden we Nala. Wekenlang bleef ik bij Nala terwijl ze herstelde, ook al vond mijn moeder dat niet zo'n goed idee.
En vier maanden later, toen ze klaar was om terug te keren naar de wildernis, ging ik met mijn vader mee om haar vrij te laten.
We stonden daar urenlang, maar Nala wilde me niet verlaten. Ze bleef bij me, zelfs toen ik probeerde haar weg te sturen.
Mijn vader dacht dat Nala niet wegging omdat ze jong was en geen roedel had, maar ik wist dat er meer aan de hand was.
Ik was gehecht aan haar geraakt. Ik had haar wonden verzorgd, haar gevoed, haar gewassen, ervoor gezorgd dat ze veilig was. En om me te bedanken, gaf ze me haar trouw.
***
HEDEN
"Tally!" Ik schrok op uit mijn gedachten. Ik zag hoe Avery naar me toe kwam, met haar gebruikelijke stralende lach.
"Hé, Ave," begroette ik haar. Ze verplaatste haar gewicht naar haar linkerbeen en begon met haar vingers op haar been te tikken. Ze zat vol energie.
"Weet je niet meer wat voor dag het is?"
Ik trok een wenkbrauw op. "Zou ik dat moeten weten?"
"Ja, dat zou je!" riep Avery uit. De kinderen om ons heen buiten Astoria's plaatselijke middelbare school stopten en keken naar haar. Avery was nogal luidruchtig.
Ik knipperde een paar keer en wreef in mijn vermoeide ogen. "Vertel het me dan maar." Ik keek op naar de school, niet in de stemming om de dag te beginnen. Er waren nog maar tien minuten tot de eerste bel zou gaan.
"Het is de dag van de leerlingenverkiezing. Of ben je vergeten dat ik me verkiesbaar stel als junior senator?" Avery kantelde haar hoofd opzij, wachtend op mijn reactie.
"Oh, Ave! Het spijt me zo, ik ben gewoon echt niet helemaal bij vandaag."
Ik was vergeten dat vandaag de dag was waarop we zouden stemmen voor de leerlingenraad. Sinds we eerstejaars waren, probeerde Avery in het bestuur te komen.
Vorig jaar was ze secretaris, wat betekende dat ze dingen voor mensen haalde en notities maakte.
Dit jaar stelde ze zich verkiesbaar als junior senator, wat betekende dat ze zou spreken namens de hele elfde klas.
Avery zuchtte en ging naast me zitten op de picknicktafel. Haar blonde haar waaide in de wind en raakte mijn gezicht. "Wat is er gisteravond gebeurd?"
"We hoorden veel gehuil dus renden we naar buiten, maar het was geen van onze wolven. Nala stond op; ze merkte dat er iets mis was."
"Mijn moeder en ik gingen het bos in met Nala en zochten urenlang maar vonden niets. We bleven het gehuil wel horen. Nala was de hele nacht onrustig. Er is iets vreemds aan de hand."
Avery beet op haar lip. "Misschien waren het gewoon heel luide huilen van ver weg?"
"Misschien," zei ik met een schouderophaling. Avery sprong op toen de bel ging en stuiterde bijna op en neer. Ze was al sinds het voorjaar stemmen aan het werven en was erg opgewonden voor de stemming.
"Kom op, Tally. We willen niet te laat komen!"
Ik lachte. "Natuurlijk niet, niet vandaag! We moeten onze stembiljetten gaan invullen. Mag je eigenlijk op jezelf stemmen?"
Avery glimlachte. "Ik hoop het wel."
We liepen samen de school in en werden onderweg aangesproken door veel leerlingen die Avery succes wensten.
De leerlingen op deze school hadden alleen oog voor de populaire blondines zoals Avery. Soms vroeg ik me af waarom ze bevriend met mij wilde zijn.
Natuurlijk werd ik niet helemaal genegeerd. Mensen riepen naar me, noemden me namen als "wolfmeisje" of "wolfy."
Ik was gewend aan hun pesterijen; niet alle mensen in Astoria hielden van de plaatselijke wolven. Nog minder hielden van mijn vader.
Natuurlijk lieten mensen me met rust toen hij nog leefde. Maar toen hij een paar maanden nadat we Nala hadden gevonden overleed, was ik een open doelwit.
"Dank je, Chris! Ik kan het geluk goed gebruiken," zei Avery. De jongen glimlachte en liep weg. Avery leek blij met de stem die hij had beloofd. "De mensen houden van me, Tally."
Ik grinnikte. "Dat zie ik."
De tweede bel ging en Avery draaide zich naar me toe, haar gezicht plotseling bezorgd. "Ik ben nerveus, Tally. Wat als ik niet win?"
Ik keek naar mijn vriendin, zo mooi met haar blonde haar en blauwe ogen, en begreep niet hoe ze nerveus kon zijn. Zelfs als ze zou verliezen, zou ze nog steeds geliefd zijn.
"Je gaat winnen," zei ik tegen haar. "Dat beloof ik."
Ze glimlachte en omhelsde me stevig voordat ze naar haar kluisje rende.
Ik liep naar mijn eigen kluisje en pakte mijn boeken, haastte me toen naar mijn eerste les en nam plaats.
Kort daarna kregen we onze stembiljetten. Snel zette ik een kruisje in het vakje naast Avery Scott en gaf het terug aan mijn leraar.
We moesten 's ochtends stemmen en dan zouden de resultaten aan het einde van de dag bekend worden gemaakt.
Mijn volgende lessen vlogen voorbij en plotseling stond ik in de rij in de kantine.
Ik lette niet op terwijl veel tieners om me heen bewogen, pratend en lachend. Soms voelde ik me anders dan hen, alleen.
"Hé, wolfmeisje, kun je opschuiven in de rij?" vroeg een jongen achter me.
Ik keek naar beneden en stapte vooruit zonder iets te zeggen. Ik was gewend aan de bijnaam.
"Ik hoorde gisteravond gehuil. Ik wou dat iemand al die stomme dingen gewoon zou neerschieten," zei de jongen.
"Ik weet het, toch? Zijn ze niet gevaarlijk?" voegde een meisje toe.
De jongen knikte. "Ja, mijn vader vertelde me dat ze ooit het gezicht van een wandelaar hebben opengereten."
Ik draaide me om en zag dat de jongen Lance Bay was, zoon van Harry Bay die bekend stond om zijn collectie opgezette dieren. Naast Lance stond Amber, zijn vriendin met wie hij soms uit elkaar ging.
"Ik wou dat mijn vader gewoon zou gaan en ze allemaal zou uitroeien."
"Ze zijn niet gevaarlijk," zei ik. Ik voelde me bang zodra ik besefte dat de woorden uit mijn mond waren gekomen. Ik keek toe hoe Lance's gezicht paars werd.
Rechts van me was veel gelach en gepraat, maar ik negeerde dat en hield mijn ogen op Lance gericht.
"Niet gevaarlijk? Heb je nooit het verhaal van Roodkapje gehoord?" zei Lance op een gemene toon. Hij liet zijn gele tanden zien en leunde naar voren, zijn lange blonde haar viel op zijn voorhoofd.
"Het is een verzonnen verhaal," zei ik meteen. "Een stom verhaal. Geloof jij nog steeds in sprookjes, Lance?"
"Je zou moeten weten wanneer je je mond moet houden, Roodhuid. Ken je plaats."
Ik deinsde terug bij het beledigende woord. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen. Ik was nog nooit gepest vanwege mijn afkomst.
Ik was altijd trots geweest op mijn half Native Amerikaanse achtergrond. Nooit had ik gedacht dat iemand het tegen me zou gebruiken.
"Je zou op je woorden moeten letten." Ik keek op en zag een lange jongen met warrig bruin haar en ijsblauwe ogen. Hij keek naar Lance, zijn ogen licht samengeknepen.
"Wie ben jij om mij te vertellen wat ik moet doen? Ik heb je nog nooit eerder gezien," zei Lance.
"Laten we hopen dat je me voor je eigen bestwil nooit meer ziet," zei de jongen met luide stem.
Toen besefte ik hoe angstaanjagend zijn ogen waren. Lance keek naar de jongen en leek na te denken over wat hij moest doen voordat hij uit de rij stapte en Amber met zich meetrok.
"Dank je," zei ik met schorre stem, terwijl ik naar de grond keek.
"Je zou hem niet zo tegen je moeten laten praten."
Tegen de tijd dat ik weer opkeek, was de jongen verdwenen.
***
"De nieuwe sophomore senator is Julie Grane!" klonk de stem over het oude luidsprekersysteem.
"Nu, jullie nieuwe junior senator is"—ik hield mijn adem in terwijl de stem even stopte—"Avery Scott! Gefeliciteerd!"
Ik glimlachte toen ik Avery's naam hoorde via de omroep. De rest van mijn klasgenoten begon of te fluisteren of luid te juichen.
Mijn leraar probeerde ons snel al het huiswerk te vertellen voordat de bel zou gaan, maar zelfs al praatte hij snel, hij kon niet snel genoeg spreken en werd halverwege onderbroken door de laatste bel.
We haastten ons allemaal de klas uit, en in plaats van naar mijn kluisje te gaan zoals ik gewoonlijk deed, rende ik rechtstreeks de hoofdgang door naar Avery's kluisje.
Alleen was ze er niet.
Ik keek om me heen, verward waarom ze niet op haar gebruikelijke plek was.
En toen hoorde ik wat gelach en draaide me om om haar te zien praten met Lance, Amber en de rest van hun groep.
Ik voelde een steek in mijn maag en liet mijn hoofd zakken terwijl ik wachtte tot ze klaar was met praten. Toen ze dat was, liep ze naar me toe met een stralende glimlach op haar gezicht.
"Ik heb gewonnen!" riep ze. "Ik ben junior senator!"
"Hij noemde me een roodhuid," zei ik boos.
Avery keek geschokt. "Wat?"
"Lance, hij noemde me zo vandaag tijdens de lunch, in de kantine. Je zou me ontmoeten voor de lunch en kwam nooit opdagen."
"I-ik wist het niet. Ik zal niet meer met hem praten. Sorry, Tally."
Ik haalde mijn schouders op. "Het maakt niet uit. Gefeliciteerd trouwens."
Avery glimlachte maar ik kon zien dat ze van streek was dat ik haar blijde moment had verpest. "Bedankt."
"Wil je bij mij thuis komen? Mijn moeder zal voor jouw overwinning haar beroemde gebakken brood met kaneel en suiker maken."
Toen we klein waren, aten Avery en ik het gebakken brood van mijn moeder tot onze buiken vol zaten.
"Vanavond niet, Tally. Ik heb andere plannen," zei Avery, helemaal niet teleurgesteld klinkend.
Ik fronste. "Oh, ik dacht dat we je overwinning samen zouden vieren."
Ze haalde haar schouders op. "Maak je er geen zorgen om." Ze stopte wat boeken in haar tas en hapte plotseling naar adem. "Hé, heb je al die nieuwe kinderen vandaag gezien? Tientallen, zo'n dertig of zo, zijn overgeplaatst."
Ik fronste. "Ik heb niemand nieuws gezien." Ik beet op mijn lip toen ik me de jongen herinnerde die het voor me opnam in de kantine.
"Nou, natuurlijk zou jij niemand opmerken, je let nooit op iemand," zei Avery.
"Dat is niet waar," protesteerde ik.
"Ja, tuurlijk. Hoe dan ook, ik moet gaan."
Ik slikte. "Oh, oké dan. Tot morgen, mevrouw de Senator."
Avery gaf me een snelle glimlach voordat ze vertrok.
Ik baande me een weg door de drukke gangen en kwam bij mijn kluisje waar ik mijn boeken pakte en in mijn tas stopte.
Ik vloekte toen de bodem van mijn tas het begaf, waardoor boeken, losse vellen papier en halfopgegeten pennen over de vloer vielen.
"Mooi gedaan, wolfy," zei een jongen gemeen toen hij langs liep.
Ik blies mijn haar uit mijn gezicht en begon mijn spullen op te rapen. Nu mijn tas kapot was, had ik nergens om ze in te stoppen.
Mijn moeder zou erg boos zijn dat mijn tas kapot was. Sinds mijn vader was overleden, hadden we niet veel geld. Echt heel weinig.
"Je zou echt niet op je pennen moeten kauwen," hoorde ik een stem zeggen.
Ik keek op en zag dezelfde jongen van de kantine die me wat van mijn spullen aanreikte. Ik keek naar de grond, niet in staat hem in de ogen te kijken.
"Oude gewoonte," zei ik zachtjes. De jongen pakte de tas uit mijn handen en bekeek de scheur aan de onderkant. Zonder te wachten haalde hij de tas van zijn rug en gaf die aan mij.
"Neem hem," zei hij toen ik geen aanstalten maakte om hem aan te pakken.
"Nee, dank je," zei ik.
Hij zuchtte en schudde met de zwarte tas. "Alsjeblieft, je hebt hem nodig," zei hij.
Ik keek om me heen naar al mijn spullen en besefte dat hij gelijk had. Ik nam de tas van hem aan en opende hem om te zien dat hij leeg was.
De jongen zag me kijken en zei: "Het is mijn eerste dag hier. De tas was meer voor de show dan om boeken in te dragen."
Ik glimlachte. "Dank je." Ik begon mijn spullen in de nieuwe tas te stoppen en gooide mijn oude, kapotte tas in mijn kluisje.
"Je zou mensen in de ogen moeten kijken," zei de jongen plotseling.
Ik zorgde ervoor dat mijn ogen naar beneden gericht bleven. "Ik ben niet het type dat ruzie zoekt met mensen."
"Je gedraagt je alsof je minder belangrijk bent dan iedereen. Kijk me in de ogen," zei hij langzaam.
Ik schudde mijn hoofd. "Ik moet gaan."
"Kijk me aan, alsjeblieft," zijn stem trilde alsof hij pijn had. Dit verraste me en deed me naar hem opkijken.
Toen mijn ogen de zijne ontmoetten, leek de wereld uit elkaar te vallen.
