Gehaat door mijn partner: De ongewenste luna
Auteur
Nathalie Hooker
Lezers
🔥45.7M
Hoofdstukken
36
Alfa Wolfgang. Hij had het lichaam van een god, maar de ziel van de duivel.
Ik zou het kunnen weten. Ik werkte op zijn verjaardagsfeest op de avond dat ik mijn partner voor het eerst voelde.
Ik was gasten aan het bedienen toen plotseling mijn huid tintelde. Mijn hart bonsde en op de een of andere manier wist ik het…
Mijn voorbestemde partner was hier. Ik draaide me om om hem te zoeken. Maar toen onze ogen elkaar ontmoetten, stopte mijn hart.
Hij was het. Alfa. Fucking. Wolfgang. En hij zag er woedend uit.
Hij pakte mijn gezicht ruw vast, haat stond in zijn ijskoude ogen.
'Alsjeblieft, ik weet dat je me wilt afwijzen,' beefde ik. "Maak je geen zorgen. Ik verlaat de roedel.'
'Je hebt gelijk,' zei hij, terwijl hij zijn stevige lichaam tegen het mijne drukte. "Ik wil je niet..."
"...maar waarom denk je dat ik je zomaar laat vertrekken?"
Leeftijdsclassificatie: 18+ (moord)
Hoofdstuk een
Aurora
Paren...
Merken...
Wederhelft...
Ware liefde...
Al opgroeiend in de wolvengemeenschap, hoorde ik deze woorden veel in ons dorp. Het was het enige waar iedereen over sprak. Mensen droomden van het moment waarop de Maangodin hen naar hun voorbestemde liefde zou leiden. Wanneer ze in de ogen van hun partner zouden kijken en een band zouden voelen die dieper was dan welke oceaan dan ook, sterker dan welke storm dan ook en zo weerbaar als de bergen.
Ik dagdroomde er zelf ook over. Hoe zou ik dat ook niet kunnen? Wie zou niet zo'n pure liefde willen, gezegend door het zilveren licht van de maan?
Maar net als de maan heeft de paringsband een duistere kant.
De lust.
De begeerte.
Het oncontroleerbare verlangen dat als een uitgehongerd beest aan je ziel knaagt. Het gaat niet alleen om de fysieke verbinding, het is een mentale band die aan je bestaan trekt, die al je gedachten opslokt.
Het is mooi en verschrikkelijk.
Goddelijk en monsterlijk.
De paringsband brengt je de hoogste pieken en de laagste dalen. Het zal je tegelijkertijd maken en breken. Het is zowel een zegen als een vloek. Het is de zoetste vorm van kwelling, een die je laat verlangen naar meer, maar ook laat smeken om te stoppen.
Geloof je me niet? Denk je dat zoiets prachtigs als de paringsband zo verwrongen kan zijn? Ik spreek uit persoonlijke ervaring. Ik weet uit ervaring hoe woede en liefde, lust en pijn samen kunnen komenin een duizelingwekkende storm die je hulpeloos achterlaat.
Want ik heb mijn partner gevonden.
En hij haatte me absoluut.
***
“Je deed wat?” vroeg ik, mijn mond hing open terwijl ik naar mijn stiefmoeder staarde.
“Ik heb een baan voor je geregeld,” herhaalde ze, alsof haar beslissing over wat ik met mijn leven moest doen niets bijzonders was. “Als dienstmeisje, om precies te zijn. In het huis van de leider.”
“Waarom zou je dat in hemelsnaam doen?”
“Omdat, Aurora, je te veel tijd doorbrengt met je hoofd in de wolken. Je wordt bijna achttien. Binnenkort ben je een volwaardige she-wolf.” Mijn stiefmoeder pakte het half opgegeten bord pasta dat voor me stond en liep naar het aanrecht. “Bovendien gaat het pensioen van je vader niet eeuwig mee.”
Ik zuchtte en stond op om haar te helpen de tafel af te ruimen. We waren nog maar met z'n tweeën. Sinds mijn vader stierf in de laatste grote oorlog, waren we met z'n tweeën.
“Had je het me niet eerst kunnen vragen, op zijn minst?”
“Zodat je een excuus kon verzinnen? Ik dacht het niet.”
Ik fronste, want dat was precies wat ik ging doen. Montana kende me te goed. Nadat mijn echte moeder tijdens mijn geboorte was gestorven, was ze er altijd geweest, zelfs voordat mijn vader officieel een relatie met haar kreeg.
“Nu, als je klaar bent met het binnenhalen van de was, moet je je meteen melden bij het huis van de leider. Er komt een gala en jullie gaan helpen met de voorbereidingen.”
“Een gala?” Mijn gedachten waren gevuld met chique feestjes en mooie jurken. “Waarvoor?”
“Wie weet?” zei Montana. “Maar het is een kans voor je om er eens op uit te gaan. Misschien vind je zelfs je partner,” zei ze enthousiast.
Ik rolde met mijn ogen. “Natuurlijk, alsof dat zal gebeuren.” Naast de roguedreiging en de menselijke jagers had de roedel het al moeilijk genoeg om te overleven, laat staan om een partner te vinden.
“Zeg nooit nooit, Aurora. Ga nu maar.”
Ik zuchtte en deed wat me gezegd werd, liep naar buiten en verzamelde de droge kleren van de waslijn. Het was nog steeds zonnig buiten, wat zeldzaam was voor deze tijd van het jaar in Alaska. Waarom de Bloedmaanroedel besloten had om zich op deze donkere, koude plek te vestigen was mij een raadsel, maar Alaska was mijn thuis.
Mijn telefoon trilde in mijn broekzak en ik glimlachte, omdat ik al wist dat de berichten van mijn beste vriendin Emma zouden zijn.
Emma
OMG heb je het gehoord?
Aurora
nee
Aurora
maar ik weet zeker dat je het me gaat vertellen
Emma
Alfa Wolfgang komt terug van zijn scoutingreis!
Emma
alle meisjes waren bang dat hij zijn partner zou vinden terwijl hij weg was.
Emma
maar nee! Hij komt terug als single en even sexy als altijd.
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen terwijl ik de kleren in de wasmand opvouwde. Emma was geobsedeerd door alfaWolfgang, net als alle andere meisjes in onze roedel.
Ik bedoel, natuurlijk, hij was prachtig. Dodelijk sexy zelfs. Maar iedereen wist dat hij niet beschikbaar was. Hij toonde niet de minste interesse in het vinden van een partner, altijd zo geobsedeerd door het bestrijden van de rogues en het veilig houden van onze roedel.
Ik wist meer dan de meesten over hoe gevaarlijk de rogues waren. Mijn vader was de gamma voor de vorige alfa van onze roedel. Ze hadden hun leven gegeven om ons te beschermen.
Iemand als alfa Wolfgang was volledig verboden terrein voor normale wolven zoals wij.
Aurora
laat het gaan, meid
Aurora
Wolfgang en zijn soort types zijn gereserveerd voor de prachtige vrouwen van de koninklijke roedel
Emma
als hij een van hen wilde zou hij ze al hebben
Emma
en jij wordt morgen 18...
Ik glimlachte en schudde mijn hoofd naar mezelf. Kon ik maar zo zorgeloos zijn als Emma. Ik vond het vervelend dat Montana een baan voor me had gevonden, maar het was waar dat we het geld nodig hadden. Ik had geen tijd om me zorgen te maken over het vinden van mijn partner als we misschien binnenkort dakloos zouden zijn.
Aurora
goed, genoeg fanfictie van jou
Aurora
ik moet verslag uitbrengen bij de leider
Aurora
Montana heeft me achter mijn rug om ingeschreven voor een baan als dienstmeisje
Emma
OMG?!?!?!?
Emma
WAT?
Emma
JE WORDT WOLFGANGS DIENSTMEID EN JULLIE ZIJN BEIDEN SINGLE
Emma
DE FANFIC SCHRIJFT ZELF!
Aurora
LOL ok, spaz, zeker. Ttyl meid
Ik brachtde wasmand naar binnen en begon aan de lange wandeling door het dorp en richting het roedelhuis waar roedelleider woonde. Na een snelle check-in bij een bewaker kreeg ik te horen dat ik in de grote hal moest wachten.
Ik keek bewonderend rond naar de grootsheid van het herenhuis. Het was totaal anders dan het kleine huis aan de rand van het dorp waar Montana en ik in woonden.
Precies op dat moment klonk er een luide klap bij de ingang en het geluid van schreeuwende mannen bereikte mijn oren.
“De rogue is ontsnapt!” schreeuwde iemand. “Laat hem niet ontsnappen!”
Een rogue kwam de hoek om strompelen. Hij zag er afschuwelijk uit, gekleed in haveloze en gescheurde kleren. Zijn haar was lang en doordrenkt van het vet. Er zaten grote wonden op zijn borst en om zijn polsen zaten ijzeren boeien, waarvan de ketting die ze met elkaar moest verbinden gebroken was.
De rogue zag me en gromde, hij sprintte recht op me af. Zijn klauwen en hoektanden waren ontbloot terwijl hij begon te lopen.
Ik bevroor, compleet verrast. Alle training die mijn vader en Montana me hadden gegeven vloog het raam uit toen ik daar stond als een hert dat in de koplampen van een auto keek.
Doe iets, Aurora! schreeuwde ik naar mezelf.
Ik bukte net op tijd, voordat de klauwen van de rogue naar mijn keel konden grijpen. Ik krabbelde van hem weg, wetende dat ik op geen enkele manier tegen een rogue kon vechten. Tenminste niet tot morgen, op mijn achttiende verjaardag, wanneer ik mijn wolf voor het eerst zou ontmoeten.
Tot die tijd was ik zo zwak en broos als een mens.
De rogue draaide zich om, klauwen stompten in de houten vloerplanken terwijl hij op me afrende, een gemakkelijke prooi voelend.
Ik kon niet op tijd wegkomen. Ik deinsde terug en sloot mijn ogen toen de rogue op me af kwam...
Er klonk een harde knal en een brul van pijn. Sterke armen omringden me en beschermden me tegen de vreselijke geluiden van pijn achter me.
Ik opende mijn ogen en keek op om de meest verrassende felblauwe ogen te zien die op me neerkeken.
Het was alfa Wolfgang.
En hij droeg me, in bruidsstijl, in zijn armen.
