Vluchten voor de partnerband boek 4: Lilly
Auteur
Eleanor Moon
Lezers
15.6K
Hoofdstukken
40
“We moeten stoppen,” mompelde hij tegen mijn oor, zijn woorden meer tot hemzelf gericht dan tot mij.
“Jason…” Mijn stem brak, verward en smachtend. “Alsjeblieft…”
In de ravage die Ember achterliet toen ze haar Luna-ceremonie ontvluchtte, moeten Lilly, Carter en Sam hun roedel bij elkaar zien te houden. Lilly houdt zich sterk en stelt zich op als de Beta die haar roedel nodig heeft — maar vanbinnen brokkelt ze af.
Haar voorbestemde partner, Jason, wees haar niet af met woorden. Hij verdween simpelweg na één perfecte nacht, en liet haar hol en vernederd achter. Nu stormt Jason haar leven weer binnen — gebroken, opgejaagd en wanhopig om het goed te maken.
Maar vergeving komt niet zomaar wanneer het vertrouwen is verbrijzeld.
Terwijl het gevaar dichterbij komt en de waarheid achter Jasons verdwijning langzaam wordt ontrafeld, moet Lilly beslissen: kan ze de partner vergeven die haar in de steek liet toen ze hem het hardst nodig had? Of was hun band vanaf het begin al een 'mismatch'?
Mate
LILLY
DE DAG VAN EMBERS LUNA-CEREMONIE
„Wat heb jij in vredesnaam aan?“ bulderde Carter met een norse stem.
Ik merkte dat hij dit keer echt boos was. Ik plukte aan de zoom van mijn korte, diep uitgesneden bourbonkleurige jurk, degene die ik van Ember en Sam móést kiezen. Eerlijk gezegd kon ik niet geloven dat ik me had laten omlullen om deze jurk te kopen.
Ik rolde met mijn ogen naar mezelf. Waarom had ik ooit gedacht dat ik met zoiets gewaagds kon wegkomen?
Natuurlijk, Sam kon zo'n jurk dragen zonder dat Carter er ook maar iets van zou zeggen, maar zij kwam dan ook overal mee weg met die brutale humor en het moeiteloze zelfvertrouwen van een supermodel dat ze bezat.
Fuck, ik wist dat hij gelijk had. Ugh, ik haatte het dat hij gelijk had. Maar ik was niet van plan om me door mijn grote broer te laten dwingen om me om te kleden.
Ik kon dragen wat ik maar wilde naar Embers Luna-ceremonie. Bovendien had ik nu niet eens de tijd om me nog om te kleden. „In vredesnaam, Carter,“ beet ik hem toe, „we zijn al laat. Dit is niet het moment om ruzie te maken.“
Carter draaide zich theatraal om naar mijn vader en gooide zijn armen in de lucht.
Papa liet een zachte grinnik horen en trok me in een omhelzing. „Je ziet er prachtig uit, lieverd,“ zei hij, terwijl hij een zachte kus op mijn voorhoofd drukte.
„Dank je, papa,“ mompelde ik.
Carter en mijn vader leken misschien wel op elkaar. Eerlijk gezegd was papa gewoon de oudere, meer verfijnde versie van mijn broer. Maar qua persoonlijkheid konden ze niet meer van elkaar verschillen. De beroemde Bèta Lucas: altijd kalm, vriendelijk en begripvol.
En hoewel Carter inmiddels officieel de rol van bèta had overgenomen, vroeg ik me soms serieus af of er niet ergens een foutje in onze bloedlijn zat. Hij was chaotisch, luidruchtig en de helft van de tijd leek hij niet eens een plan te hebben.
„Mam! Praat alsjeblieft met je dochter! Ik laat haar niet zo het huis verlaten!“ riep Carter, klaar om te ontploffen.
Ik rolde nogmaals met mijn ogen.
Mijn moeder liep naar binnen en nam me van top tot teen op.
„Oh, lieverd, je ziet er waanzinnig uit,“ zei ze met een zachte en trotse stem.
Carter snoof luidruchtig. „Menen jullie dit nou? We kunnen haar kont bijna zien, mam. Zeg dat ze zich moet omkleden!“
Mijn moeder sloeg speels op zijn arm. „Doe niet zo belachelijk, Carter. En bemoei je met je eigen verdomde zaken. Waarom richt je je niet op je eigen mate? Waar is Sam?“
Carter wierp me nog één laatste dodelijke blik toe voordat hij zich omdraaide. „Prima. Ik ga haar wel zoeken. Doen jullie maar wat jullie willen met dit blonde tienermeisje van jullie.“
Hij mompelde iets binnensmonds en stampte de kamer uit als de enorme aansteller die hij was.
Ik keek nog één laatste keer in de spiegel.
Mijn korte gouden krullen waren opgestoken in een sierlijke knot, terwijl losse plukjes mijn gezicht op een zachte, elegante manier omlijstten. Er stonden sproeten op mijn neus. Mijn grote groene ogen fonkelden van verwachting, en mijn lippen, voorzien van een lichtroze lipgloss, stonden iets uit elkaar van ademloze opwinding.
Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat vanavond de avond was dat ik eindelijk mijn mate zou ontmoeten.
En verdomme, ik kon niet langer wachten. Ik was nu al twee jaar op zoek. Ik was pas twintig, maar toch wilde ik hebben wat iedereen om me heen had.
Mijn ouders en hun liefdevolle huwelijk. Ember en Logan, die na alles eindelijk in het huwelijksbootje stapten. Zelfs Carter had nu zijn mate gevonden. En hoewel hij en Sam onafgebroken bekvechtten, kon iedereen met ogen in zijn hoofd zien hoeveel ze van elkaar hielden.
Ik zuchtte, zo'n zucht die ergens diep vanbinnen opborrelde. Vanavond zou zomaar eens dé avond kunnen zijn, en ik kon niet wachten.
We vertrokken, mijn vader, mijn moeder en ik, en haastten ons zo snel mogelijk naar het roedelhuis. We mochten niet te laat komen, niet op een belangrijke dag als deze.
Ik snapte niet eens waarom ik nog steeds in mijn oude kamer in het huis van mijn ouders sliep. Ik zou, net als de rest, in het nieuwe roedelhuis moeten wonen. Vooral gezien het feit dat ik meer werk verzette dan Carter.
En hij had zijn eigen privéverblijf als bèta.
Toch was ik trots op mijn werk, op het nieuwe roedelhuis dat we hadden gebouwd.
Ik was er al bij betrokken sinds ik klaar was met de middelbare school. Ik droomde ervan om te gaan studeren, maar mijn ouders waren te bang geweest om me los te laten in de mensenwereld; te bang dat ik me van de roedel zou afzonderen, net als Ember.
Dus stonden ze erop dat ik online lessen zou volgen en op afstand zou studeren. En tja, ik was dus gebleven.
Ik was zo dankbaar toen Logan me de functie als zijn persoonlijke assistent aanbood. Al moeten we eerlijk zijn: het was gewoon een mooie titel voor de rol van zijn daadwerkelijke bèta. Carter had zich namelijk niet veel beziggehouden met de planning of de organisatie.
Maar nu was alles aan het veranderen.
Carter had geluk dat Sam zijn mate was, een geboren bèta uit de beroemde Crescent Moon-roedel. Zij had de laatste tijd veel steken die hij liet vallen opgevangen, en ik moest toegeven dat ze elkaar perfect in balans hielden.
Wat mij eigenlijk in een ongemakkelijke schemerzone achterliet.
Zo van: wat nu?
Logan had me meer dan eens verteld dat hij me niet uit de roedel wilde verliezen. Maar de waarheid was dat ik hier voor mezelf geen duidelijke toekomst meer zag...
En ik wilde mijn mate vinden. Om de een of andere reden voelde het alsof mijn tijd begon te dringen.
Ik zuchtte en schudde de gedachte van me af. Ik gaf de hoop nog niet op.
De ceremonie van vanavond zou gigantisch worden. Er kwamen roedels van heinde en verre om de fusie te vieren. Dit was niet zomaar een verbond; het was de grootste fusie in de geschiedenis van de weerwolven. Ember en Logan stonden op het punt om de alfa en luna te worden van een van de grootste wolvenroedels ter wereld.
Ik glimlachte bij dat idee. Het paste bij hen. Hoewel er toch iets mis leek te zijn met Ember. Ik had het de hele week al gemerkt. Misschien waren het gewoon zenuwen.
God, ik hoopte dat ze die van zich af zou schudden voor de ceremonie. We zaten er niet op te wachten dat onze luna er opeens vandoor zou gaan.
Toen we het roedelhuis binnenliepen, werd ik onmiddellijk begroet door Sam. Ze had een telefoon tegen haar oor gedrukt, gebaarde naar roedelleden dat ze iets naar de tuin moesten dragen, en wist me op de een of andere manier tegelijkertijd nog een complimentje te geven.
Ik keek naar haar op, eerlijk gezegd een beetje vol ontzag. Ze was de meest stoere bèta die je je maar kon voorstellen. Een koningin van het multitasken, en ik was oprecht blij om haar als mijn schoonzus te hebben.
Ze beëindigde het gesprek en schonk me een brede glimlach. „Verdomme, meid. Ik ben zo blij dat we voor die jurk zijn gegaan.“
Ik bloosde lichtjes, terugdenkend aan Carters kleine woede-uitbarsting.
„Zal wel,“ mompelde ik.
„Dat denk je ook? Schat, je bent om op te vreten,“ plaagde ze met een knipoog. „Zonder gekheid, kun jij de laatste voorbereidingen in de tuin controleren voordat we naar de ingang gaan om de gasten te verwelkomen?“
Ik kreunde. „Heb je me daar echt bij nodig?“
„Ja, natuurlijk heb ik je daar bij nodig. Je bent een bruidsmeisje, weet je nog?“ wees ze me erop, terwijl ze zich alweer omdraaide.
„Heb je Carter nog gezien?“ riep ze over haar schouder.
Ik rolde met mijn ogen. „Hij was naar jou op zoek.“
„Echt waar?“ Ze schudde haar hoofd en liep de trap op. „Nou, ik ben in de kamer van Ember. Als je hem ziet, zeg hem dan dat hij me tot na de ceremonie met rust moet laten.“ Ze knipoogde en verdween in de gang.
Ik grijnsde. God, ze waren zo misselijkmakend, maar op hun eigen manier ook weer schattig.
Ik liep de tuin in om de laatste regelingen te controleren. Alles zag er perfect georganiseerd uit: sfeerverlichting, bloemen, op maat gemaakte stoelen, en de geur van rozen die in de lucht hing. Het leek wel een fotoreportage uit een trouwtijdschrift.
Ik pauzeerde en nam het allemaal in me op, trots op mijn roedel, op wat we wisten neer te zetten en te vieren. Het was meer dan alleen een fusie. Het was een statement. Een feest van eenheid en kracht.
In het midden van de tuin gaf tante Ella, Logans moeder en de nicht van mijn moeder, met kalm zelfvertrouwen instructies, met een zachte zweem van vreugde in haar gezichtsuitdrukking. Zelfs nu ze op het punt stond om terug te treden, straalde ze een rustige, onwankelbare autoriteit uit die het onmogelijk maakte om haar als iets anders te zien dan onze luna.
„Lilly! Precies de persoon die ik zocht,“ zei ze, en ze trok me in een korte omhelzing. „Heb jij het ceremoniële mes gezien? Ik dacht dat ik het eerder al naar buiten had gebracht. Ik hoop niet dat het kwijt is.“
Ik schonk haar een geruststellende glimlach. „Het ligt in mijn kantoor, Luna. Ik heb ervoor gezorgd dat het veilig is opgeborgen. Ik pak het wel voor de ceremonie begint, tenzij je het nu al nodig hebt?“
„Ja, alsjeblieft.“ Ze knikte snel. „Ik wil het liever alvast vooraan hebben liggen, zodat we er straks niet naar hoeven te zoeken.“
„Ik ga het halen,“ zei ik met een geruststellende glimlach.
„Dank je, lieverd. Ik ga je ouders en Connor zoeken, zodat we de eerste gasten kunnen verwelkomen.“
Ze straalde, maar ik hoorde ook de zenuwen in haar stem. Een beetje spanning was te verwachten bij een bruiloft, vooral een van deze omvang, maar ik was er zeker van dat alles soepel zou verlopen.
Ik stapte naar binnen, nog half omgedraaid om een blik op de tuin te werpen, en botste recht tegen een muur van spieren aan.
Stevig.
Onbuigzaam.
Het bracht me volledig uit balans.
Ik hapte scherp naar adem en strekte instinctief mijn armen uit om me schrap te zetten voor de val—
Maar die kwam niet.
Twee sterke armen wikkelden zich om me heen en hielden me halverwege mijn val in evenwicht.
„Hebbes.“
Het woord klonk laag. Ruw. En het stuurde een rilling over mijn rug. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik keek omhoog. En mijn hele wereld kantelde in één klap.
Hij was lang. Met een scherpe kaaklijn, een door de zon gekuste huid, lippen die eruitzagen als een zonde, en de meest doordringende staalgrijze ogen die ik ooit had gezien, gericht op mij alsof ik het enige overgeblevene op de wereld was.
Mate.
Het woord kwam niet over mijn lippen. Het bonsde door mijn aderen en pulseerde in mijn borst.
Zijn ogen werden bijna onmerkbaar wijder.
Hij voelde het ook.
Mijn hoofd tolde, en even leek het of mijn hart was vergeten hoe het moest kloppen. „Hoi,“ fluisterde ik ademloos.
Zijn lippen trokken op in de schim van een grijns. „Hallo, schoonheid.“
Hij trok me dichter tegen zich aan en streek met zijn duim over de blote huid van mijn rug.
Er vloog een rilling door me heen. Mijn hele lichaam stond op scherp, voelde warm aan en werd geëlektrificeerd door zijn aanraking.
Ik had zo lang op dit moment gewacht... erover gedroomd. Maar niets had me kunnen voorbereiden op het onmiddellijke laaiende vuur dat in me ontbrandde zodra de mate-band zich vastklikte.
Voordat ik iets kon zeggen, voordat ik überhaupt mijn gedachten kon verzamelen, hoorde ik de stem van Luna Ella als een bel door de tuin snijden.
„Lilly! Het mes!“
Ik knipperde met mijn ogen, nog steeds duizelig van de impact van de botsing met hem, en nog altijd omgeven door de elektrische tinteling van zijn aanraking.
Mijn benen voelden wankel aan, alsof mijn hele lichaam was vergeten hoe het moest functioneren.
Mijn gedachten draaiden overuren.
God, wat was hij knap...
Shit, dit kon ik niet.
Niet nu.
Niet nu de gasten binnenstroomden en de belangrijkste dag in de geschiedenis van onze roedel zich buiten afspeelde.
Niet nu de ceremonie op het punt stond te beginnen.
Ik slikte moeilijk en dwong mezelf om me te focussen.
Eerst de ceremonie.
Daarna mijn mate.
Ik keek naar hem op met een ademloze glimlach.
Zijn ogen stonden nog steeds op mijn gezicht gericht, alsof hij ook niet helemaal kon geloven dat ik echt was.
„Sorry,“ mompelde ik, en ik deed een stap achteruit weg uit de warmte van zijn armen, hoewel mijn wolf jankte om het gemis.
„Ik moet ervandoor om het ceremoniële mes te halen.“
Zijn wenkbrauwen trokken vragend op. „Ceremoniële mes?“
Ik onderdrukte een grijns. „Ik leg het later wel uit,“ beloofde ik en ik gaf hem een speelse knipoog.
Ik draaide me om en liep naar de trap. Mijn hart klopte met elke stap sneller in mijn keel. Ik kon de afdruk van zijn handen op mijn huid nog steeds voelen. Ik kon nog steeds voelen hoe zijn stem zich als rook om me heen had gekruld.
Oh mijn god.
Mijn mate was hier.
Dit was echt aan het gebeuren.
Ik struikelde bijna over de bovenste trede, terwijl mijn hoofd tolde.
Mijn wolf huilde in mijn borst, en verlangde nu alweer naar zijn aanraking. Zijn geur hing nog steeds om me heen: warm, aards en bedwelmend.
Focus, Lilly! sprak ik mezelf streng toe.
Hij was hier voor de ceremonie. Dat betekende dat ik hem nog zou zien. Dat ik met hem zou praten. Hem zou aanraken.
Mijn wangen kleurden rood bij de gedachte, terwijl er een mix van zenuwen en duizelingwekkende vreugde in mijn borst opbloeide.
Dit was het.
Na al die tijd.
Mijn hart zwol zo hard op dat het bijna pijn deed. Ik had niet eens naar zijn naam gevraagd...
Maar dat zou ik nog wel doen.
Vanavond was het begin van alles.
En God, ik was er zo klaar voor.
