Het bezit van de alfa's prequel: Een alfa kiezen
Auteur
Jen Cooper
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
37
"Dat is het punt van een alfa zijn. Ik zou geen bescherming nodig moeten hebben." Maar toen ik naar alle drie keek, wist ik dat ze iedereen die mij probeerde te schaden in stukken zouden scheuren—zelfs elkaar.
Kassandra bracht vijf jaar door als gevangene van vampiers, terwijl ze haar sirene-stem verborg. Wanneer drie machtige weerwolf-alfa's haar opeisen tijdens een bloedmaan-ritueel, ontdekt ze dat haar stem de sleutel zou kunnen zijn om hen allemaal te redden. Maar het kiezen van slechts één alfa lijkt onmogelijk wanneer ze verliefd wordt op alle drie.
De Gevangene
„Laat me eruit!“ gilde ik keer op keer. Mijn stem kaatste tegen de kerkermuren, maar niemand antwoordde.
Ik wist dat vampiers geduldig waren. Na jaren als hun gevangene wist ik dat ze me niet zouden laten gaan. Maar ik was koppig, dus bleef ik schreeuwen.
Mijn keel deed pijn en mijn stem was schor, maar ik hield niet op.
De vampiers gaven ook niet op, zeker niet vanavond met de bloedmaan in aantocht.
Ik zat in een betonnen cel met een klein gat bovenin dat koude nachtlucht binnenliet. Het was altijd nacht in vampierland. Door het gat kon ik sterren zien, wat me troostte.
Maar vanavond zou alleen pijn brengen. Dat wist ik na zo lang bij de vampiers te zijn geweest.
Volle manen waren verschrikkelijk. De vampiers gebruikten me als speelbal om pijn te doen elke volle maan. Ze hoopten mijn stem te horen zoals jaren geleden. Maar ik zou hem niet meer gebruiken. Ik had mijn lesje geleerd.
Vanavond was anders. Het was de bloedmaan. De vampiers waren sterker, en ze zorgden ervoor dat ik zwakker was.
Ik had in vier dagen niet gegeten. Ze lieten me nauwelijks slapen. Ze hadden me dagenlang getreiterd over wat er komen zou. Ze wilden me zo zwak mogelijk hebben voor de bloedmaan.
Ik was doodsbang dat ze deze keer zouden slagen.
Maar ik had gezworen niet op te geven of mijn stem voor hen te gebruiken. Het was de laatste belofte die ik aan mijn moeder had gedaan. Ik was vastbesloten me eraan te houden.
Zelfs als ze me urenlang zouden martelen.
Zelfs als ik echt wilde zingen als ik bij hen in de buurt was.
Ik greep de tralies van de celdeur vast en schreeuwde opnieuw.
Een vampier die ik goed kende kwam binnen met een gemene grijns.
Hij was anders dan de anderen. Hij was door en door slecht, en ik kon het zien in zijn donkere ogen terwijl hij naar me keek.
„Stil nu, Kassandra. Spaar je mooie keel voor later,“ plaagde hij. Hij stond met zijn benen gespreid, een lange staf ertussen.
Hij was erg bleek, bijna wit. Zijn lange, sluike haar was gladgestreken. Het was witter dan sneeuw en maakte zijn donkere ogen nog angstaanjagender.
„Je krijgt alleen geschreeuw van me, of ik hier ben of daar,“ zei ik, terwijl ik achteruit deinsde in mijn cel.
Zijn ogen keken begerig naar mijn lichaam, en ik haatte hoe het me naakt deed voelen.
Sinds ik vijf jaar geleden was meegenomen, toen mijn familie werd vermoord omdat ze me beschermden, droeg ik alleen mijn menselijke jurken die nog steeds het bloed van mijn familie droegen.
Behalve bij volle maan.
Dan moest ik een klein stukje zilveren zijde dragen dat niet veel bedekte. Het was kort met bandjes over mijn schouder en over mijn rug.
Het was anders dan alle kleding die ik ooit had gezien, maar de vampiers leken moderner en kieskeuriger over wat ik droeg naar hun maandelijkse maanritueel. Ze wilden zoveel mogelijk huid zien zodat ze de schade konden zien die ze me toebrachten.
„O, je begrijpt het niet, lieverd. Ik ben van plan je keel vanavond voor iets anders te gebruiken,“ glimlachte hij.
Ik haalde diep adem en probeerde niet over te geven. Ik keek hem woedend aan, hatend wat hij suggereerde.
„Ik bijt,“ gromde ik, terwijl ik tegen de stenen muur aanschurkte, mijn lichaam trillend.
Ik werd liever gemarteld dan te doen wat hij wilde.
Silas grijnsde, een sissend geluid makend terwijl zijn tanden uitgroeiden tot scherpe punten, „Ik ook.“
Ik kon niet anders dan bang zijn. De anderen lieten me met rust, maar Silas niet. Hij plaagde me elke dag met nieuwe enge dingen.
Ik had gehoord dat hij sneller opklom in de vampierrangen dan wie dan ook ooit had gedaan.
'Indrukwekkend,' hadden ze gezegd nadat hij klaar was met het in stukken snijden van mijn familie en me terug sleepte naar het vampierkasteel terwijl ik schopte en schreeuwde.
Sindsdien had hij vijf jaar geprobeerd me het lied te laten zingen dat hij voor het eerst had gehoord.
Maar het had hem aangetrokken; het was de reden waarom hij onze stam had gevonden.
We waren weken aan het lopen geweest, op zoek naar een plek om te wonen. We waren moe en hongerig.
We hadden een vuur gemaakt in het bos om op te warmen.
Toen hadden we samen gezongen.
Mijn stem was altijd luider dan die van anderen, en als ik hem gebruikte, raakte ik er ook in verloren.
Ik raakte die nacht verloren in het zingen, niet beseffend dat mijn familie was gestopt.
Maar toen ik naar hen keek, glimlachten ze, luisterend naar mijn gezang, met het vuur knisperend in de koude nacht.
Toen vond Silas ons met een groep van zijn vampiers.
We hadden verhalen gehoord dat ze gevaarlijk waren, maar ze leken het niet. We lieten hen bij ons zitten en luisteren naar mijn lied.
Het was te laat toen ze aanvielen. We hadden hen vertrouwd, denkend dat de verhalen leugens waren.
Heel mijn stam werd gedood terwijl Silas me greep, zijn tanden tegen mijn nek, me bevelend te zingen.
Ik keek in de ogen van mijn moeder terwijl ze stierf, haar laatste woorden lieten me beloven.
Tot nu toe had ik me eraan gehouden.
En ik zou blijven vechten om het te houden. Fuck Silas, en fuck mijn stomme stem.
„Je mag me niet bijten. Ik hoorde de anderen zeggen dat de regels duidelijk waren. Je mag me niet doden of mijn bloed proeven. Het is heilig,“ zei ik tegen hem.
Ik dacht dat dat hem zou stoppen, maar hij glimlachte alleen en liep langzaam naar mijn celdeur.
Hij ontgrendelde hem, naar me kijkend terwijl hij hem opende.
Hij sloot hem achter zich, en ik kroop tegen de muur. Dat deed hem breder glimlachen, zijn scherpe tanden tonend.
„Je vergissing is te denken dat iemand me zal tegenhouden,“ zei hij voordat hij heel snel bewoog, vlak voor me verschijnend.
Ik hapte naar adem, probeerde te rennen, maar het was te laat. Hij greep mijn keel en duwde me tegen de muur.
Hij trok wat van mijn felrode haar naar zijn neus, eraan ruikend en een sissend geluid makend, „Het is zo sterk. Je sirenbloed roept me zelfs nu. Het rode haar verraadt het.“
Ik fronste, zijn pols grijpend, proberend zijn hand van mijn keel te trekken, „Sirenbloe—„
Mijn vraag werd afgekapt toen hij mijn hoofd tegen de muur sloeg, het opzij trok, en mijn nek beet met zijn hoektanden.
Ik schreeuwde het uit, mijn kreten weerklonken opnieuw door de cel.
Maar Silas had gelijk.
Niemand kwam om hem te stoppen.
Ik werd slap terwijl zijn beet me leegzoog, en ik dacht dat ik stervende was. Het voelde bijna als een opluchting.
Tot de pijn wegging en iets anders mijn gedachten vulde.
Een zwevend gevoel vertroebelde mijn gedachten, mijn lichaam voelde gewichtloos. Ik zuchtte, mijn ogen sluitend terwijl een vonk van leven in me ontwaakte.
Het vonkte overal, mijn zenuwen één voor één wakker makend met iets scherps en vol energie. Het was anders dan de kalmte in mijn hoofd.
Het was een roes, een heel goede roes waar mijn lichaam en geest aan toegaven.
„Vind je dat lekker, Rooie?“ glimlachte Silas, maar zijn stem leek ver weg. Ik glimlachte en knikte langzaam.
Silas zette me terug op mijn voeten, zijn scherpe gezicht zag er vriendelijker uit dan ik me herinnerde.
„Voelt het goed?“
Ik knikte weer. Het voelde goed. Het liet me voelen alsof er niets mis was—alsof ik warm en veilig was. Ik wist dat ik dat niet was, maar mijn lichaam wist het niet; mijn geest in conflict met wat logisch was.
„Weet je wat ook goed voelt? Zingen. Vanavond ga ik je meenemen naar mijn vrienden, en ik wil dat je voor ons zingt. Als je dat doet, kan ik je weer goed laten voelen. Hoe klinkt dat, lieverd?“ vroeg hij.
Ik voelde dat hij me probeerde te misleiden; ik wist dat dat was wat hij deed, maar ik merkte dat ik knikte. „Mmmm,“ zuchtte ik, niet zeker wat er met mijn stem was gebeurd.
Ik wilde hem vertellen op te rotten, zich te laten neuken, en hem te neuken, maar ik kon niet spreken.
Silas glimlachte en bracht me naar mijn bed, legde me erop neer voordat hij mijn rode haar uit mijn gezicht streek.
Mijn lichaam voelde zo zwaar; ik kon het niet bewegen om zijn hand weg te slaan.
Ik was niet eens zeker of ik dat wilde.
„En dit is waarom die 'niet bijten' regel gebroken moest worden. Zie je? Regels zijn er om gebroken te worden. Ze zijn er alleen om ons tegen te houden ons goed te voelen. Dus, we zullen vanavond allebei de regels breken, en dan kunnen we ons allebei goed voelen.“ Silas stond op en verliet mijn cel. „Tot vanavond, Kassandra.“
Hij vertrok, en ik probeerde niet eens te vechten tegen de roes die me overmande.
Mijn geest zweefde ergens tussen slapen en waken, en ik bewoog door de wolken in mijn hoofd, me afvragend of ik eruit wilde komen of niet.
Ik had geen honger, was niet moe of koud in mijn mentale mist.
Voordat ik veel meer kon doen dan daar liggen, veranderde de mist in mijn hoofd, in iets compleet anders.
Het veranderde in een beeld, een waarin ik was.
Ik was in het bos, in een open plek verlicht door de bloedmaan.
Maar ik was niet alleen.
Drie mannen kwamen door de bomen, en ik haalde diep adem, achteruit bewegend.
Mijn zilveren jurk bleef haken aan een boomtak, scheurend langs mijn been.
De mannen gromden, het geluid laag en echoënd terwijl mijn koude, blote voeten in het zachte gras onder hen zonken.
Ik wist niet zeker wat ze van plan waren of waarom de droom zo echt aanvoelde, maar dat deed hij. De mannen deden dat.
Hete, gespierde mannen die kracht en mysterie uitstraalden.
„Wauw,“ fluisterde ik, hen aandachtig bekijkend.
Een had blond haar dat aan de zijkanten geschoren was en bovenop in een vlecht getrokken. Hij was de grootste, maar zijn glimlach was het vriendelijkst. Zijn ogen waren blauw—zo blauw dat ze de mijne vingen.
Hij likte zijn lippen, en het was genoeg om de mijne te openen.
De middelste was lang, bijna net zo gespierd, met lang bruin haar dat aan de uiteinden krulde. Zijn ogen waren een prachtig bruin dat het licht van de bloedmaan weerkaatste, dus toen hij naar me keek, ging er een rilling van genot door me heen.
Mijn maag fladderde, en ik durfde naar de derde man te kijken. Hij was lang, gespierd, en iets dunner dan de andere twee. Zijn zwarte haar was rommelig op zijn hoofd, shaggy en vallend over zijn dikke, donkere wimpers. Zijn groene ogen aten me al op.
Ik probeerde te spreken, maar er kwam niets uit.
Maar ik was niet bang.
Ik was opgewonden.
Mijn benen trilden toen ze dichterbij kwamen. Ze staken de open plek over in een paar stappen, en toen ze me bereikten, stopten ze niet.
Ze raakten me aan, wreven over mijn huid. Het kwam omhoog tegen hen, en ik zuchtte toen ze me op de grond legden.
Ik kon nog steeds niet spreken toen de blonde mijn nek kuste. Groene ogen spreidde mijn benen, zijn mond verlagend naar mijn intieme delen. De bruinharige ontblootte mijn borsten.
Ik schreeuwde het uit toen genot mijn lichaam overnam. Het was een diep, verslavend genot dat zo verdomd echt aanvoelde.
Het was de beste droom die ik ooit had gehad.
En ik was niet van plan deze vreemde mannen te vertellen te stoppen. Zelfs niet toen mijn lichaam zijn hoogtepunt bereikte, toegevend aan hun aanraking op de meest seksuele manier mogelijk.
