AAN DE IJSBAAN
Auteur
Lulu Waters
Lezers
326K
Hoofdstukken
34
Dahlia Grant trekt in bij een huis vol ijshockeyers van de universiteit nadat een fout in de huisvesting haar dakloos heeft gemaakt. Samenwonen met haar beste vriend Luke zou veilig moeten voelen – totdat zijn oudere broer Mason Hayes ten tonele verschijnt.
De zwijgzame teamcaptain heeft Dahlia jarenlang ontweken om de waarheid te verbergen: hij is al sinds hun eerste ontmoeting verliefd op haar. Dahlia gelooft echter dat Luke de ware voor haar is, en Mason weigert zijn broer te verraden. Terwijl jaloezie, verlangen en verborgen geheimen tot een uitbarsting komen, moet Dahlia beslissen van wie ze werkelijk houdt – en of het de moeite waard is om alles op het spel te zetten voor de waarheid.
Hoofdstuk 1
DAHLIA
„Denk je echt dat dit oké is, Luke?“ vraag ik aan mijn beste vriend terwijl hij mijn laatste spullen door de voordeur naar binnen brengt. Daarna schopt hij de deur achter ons dicht.
Hij rolt met zijn ogen en kijkt me aan. „Natuurlijk is het oké. Je bent net familie voor ons. Je hebt een slaapplek nodig voor dit jaar.“
Ik glimlach een beetje onzeker, maar mijn aandacht wordt naar de trap getrokken als de oudere broer van Luke met een boze blik naar beneden stampt, recht op mij gericht. Hij was niet blij toen we hem eerder deze week over dit plan vertelden.
Maar eerlijk gezegd vond hij het sowieso al niet leuk als ik in de buurt was.
Volgens hem maken meisjes alles erger.
„Kom op, Dahlia, ik laat je je kamer zien,“ roept Luke terwijl hij langs zijn boze broer de trap op loopt en diens venijnige blik volkomen negeert.
Ik loop achter hem aan en zorg ervoor dat ik Masons intimiderende blik niet kruis. Toen Luke me voor het eerst een kamer in hun enorme huis aanbood, wilde ik weigeren, maar hij bleef aandringen. Ze wonen hier al sinds hun tweede jaar, en een van de jongens is vorig jaar afgestudeerd, waardoor er boven een extra slaapkamer vrijkwam.
„Laat je spullen hier niet zomaar slingeren,“ moppert Mason terwijl hij vanuit de hal naar ons omkijkt. „En houd je shit uit mijn badkamer.“
„Doe niet zo lullig, man,“ reageert Luke op zijn broer, en ze staren elkaar aan zoals altijd, de spanning tussen hen om te snijden. Als ze beginnen te vechten, zal er bloed vloeien, en dan ben ik weer degene die Lukes kapotte lip moet verzorgen, net als altijd.
„Het is geen probleem,“ zeg ik snel. Ik slik even als ik Masons boze blik kruis. Hij maakt me ongelooflijk zenuwachtig. „Ik zal mijn best doen om je niet in de weg te lopen.“
Mason rolt met zijn ogen en loopt duidelijk geïrriteerd de keuken in. Luke mompelt iets binnensmonds terwijl hij verder de trap op loopt. Ik loop achter hem aan en hoop dat mijn aanwezigheid hun relatie niet verder onder druk zet, maar ik ben er vrij zeker van dat dit wel zo zal zijn.
Aan het einde van de gang opent Luke een deur. Daarachter is een kleine trap die naar een andere deur leidt. „Dit is de beste kamer in het huis,“ zegt hij, en hij kijkt achterom naar mij. „Het heeft een eigen badkamer. Daarom zei Mason dat je jouw spullen uit de zijne moest houden—“ Hij wijst naar de overkant van de gang. „—die daar is.“
Ik kijk over mijn schouder en zie een open deur naar een kleine badkamer met wit betegelde muren en een turkooizen badkuip met een douchegordijn waarop het hockeylogo van de school staat: een zwart-witte wolf.
Terwijl ik door de gang loop, zwaait er een andere deur open en vullen luide stemmen de gang. Ik kijk snel op en zie twee jongens naar buiten lopen, gevolgd door een groepje dat rond een tv naar een hockeywedstrijd zit te kijken. Als ze mij opmerken, veranderen hun vrolijke gezichten in een verraste blik.
„Is dit het nieuwe meisje dat hier komt wonen?“ vraagt de jongen aan de rechterkant, terwijl zijn donkere ogen over mijn lichaam glijden met een vleugje lust in zijn grijns. „Ik ben Adam,“ stelt hij zich voor.
„Ik ben Dahlia,“ antwoord ik kortaf.
„Eén regel, fuckers—jullie blijven allemaal met je verdomde poten van Dahlia af,“ onderbreekt Luke hen. Zijn blik is hard terwijl hij de jongens streng aankijkt.
Adam steekt verdedigend zijn handen op en grinnikt. „Maak je geen zorgen, bro, ik ben al bezet.“
„Ha!“ spot zijn maat naast hem met een luide lach. „Door wie? Het smaakje van de week?“ Zijn vriend snuift van het lachen, waarna ze allemaal beginnen te grinniken.
Ze lopen langs ons heen en negeren hoe ik afkeurend mijn hoofd schud. Fantastisch. Ik zit opgesloten in een huis vol geile studenten. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig?
Ik loop achter Luke aan en ga mijn kamer binnen, verbaasd over hoe groot die is. En daar, aan de achterste muur, is een deur naar mijn eigen badkamer. Godzijdank, want het delen van een badkamer met een stel hockeyspelers zou een nachtmerrie zijn geweest.
Ik kijk de kamer rond en zie een ruim tweepersoonsbed zonder dekens of lakens. De ladekast heeft genoeg ruimte voor mijn spullen, en de kledingkast is ook groot. Het ziet er nu nog wat kaal uit, maar ik kan me hier snel genoeg thuis voelen.
„Ik zit onderaan de trap, D. De eerste deur aan je rechterkant. Daar kun je me vinden als je iets nodig hebt,“ voegt Luke eraan toe.
Ik draai me om en zie hoe hij mijn koffers op het onopgemaakte bed gooit voordat hij me weer aankijkt. „Denk je dat het hier niet veilig voor mij is?“
Hij lacht zenuwachtig en gaat wat rechter op staan. „Het komt wel goed. De meeste van deze jongens zijn aardig. Als ik jou was, zou ik alleen Adam en Mason een beetje in de gaten houden.“
Mijn interesse is gewekt als hij zijn broer noemt, dus vraag ik: „Waarom Mason?“ Je ziet hem bijna nooit met een meisje, dus ik had nooit gedacht dat hij een versierder was. Aan de andere kant weet ik bijna niets over hem. Hij houdt altijd afstand van mij en ik heb geen flauw idee waarom. Toen we elkaar net ontmoetten, konden we het goed met elkaar vinden, maar nu doet hij alsof we vijanden zijn.
Hij pakt de doos rustig uit mijn armen en zet hem op de lege ladekast. „Hij heeft het gewoon nogal hoog in zijn bol, dat is alles. Ik wil niet dat je voor zijn charmes valt en je hart breekt als hij niet hetzelfde voelt,“ zegt hij terwijl hij zijn schouders ophaalt.
Ik lach even zenuwachtig. „Luke, ik ken jou en je broer nu al vier jaar. Ik weet zeker dat Mason me niet eens ziet staan.“ En het is waar. Naast het feit dat hij een hekel aan me heeft, is Mason Hayes ook de aanvoerder van het hockeyteam. Dat is passend, want hij is de belangrijkste speler op het ijs én in het leven.
„Ik wil gewoon niet dat hij je pijn doet, oké? Je betekent veel voor me.“ De manier waarop hij dat zegt, laat mijn hart sneller kloppen. Het is geen geheim dat ik in ons eerste jaar verliefd was op Luke, maar toen ik hem wilde kussen, wees hij me af met een heel verhaal over het behouden van onze vriendschap. Dat was een flinke klap voor mijn zelfvertrouwen, en sindsdien heb ik niet meer geprobeerd om met iemand te daten.
„Waarom pak je later niet verder uit? Ik heb pizza besteld voor iedereen. We kunnen gezellig samen zitten. Dan zal ik ook een paar huisregels uitleggen.“ Hij grinnikt even voordat hij de kamer verlaat.
Ik loop achter hem aan en merk het slot op de deur op. Deze kleine veiligheidsmaatregel stelt me een beetje gerust, want het is fijn om te weten dat ik mijn kamer 's nachts op slot kan doen. Eerst dacht ik er niet zo over na, maar nu Luke het erover had, vraag ik me af of ik hier constant op mijn hoede moet zijn.
Maandagochtend ga ik flink klagen bij het huisvestingskantoor. Mijn aanmelding is op de een of andere manier kwijtgeraakt. Nu zijn alle studentenkamers bezet. Dat is weer typisch mijn geluk.
Als ik onderaan de trap kom en naar de woonkamer draai, blijf ik stilstaan. Mijn borstkas trekt samen en mijn adem versnelt als ik Mason op de bank zie zitten, zijn strakke kaaklijn verlicht door het zachte middagzonlicht dat door het raam naar binnen valt.
Zijn ijsblauwe ogen, doordringend en intens, lijken geheimen te verbergen die hij nooit met iemand zal delen. Een lichte stoppelbaard bedekt zijn kaak, wat hem op een moeiteloze manier ontzettend knap maakt. Zijn donkere petje zit laag op zijn hoofd en omlijst zijn warrige donkere haar, dat er net genoeg onderuit steekt om te laten zien hoe wild het van nature is.
Mijn ogen glijden over hem heen en ik zie hoe zijn grijze trui strak om zijn biceps zit. Alles aan hem, van zijn zelfverzekerde glimlach tot de ontspannen houding van zijn gespierde lichaam, schreeuwt het soort charme dat meisjes twee keer laat kijken—om er vervolgens spijt van te krijgen als ze beseffen hoe onbereikbaar hij eigenlijk is.
Omdat ik niet meteen beweeg, laat hij zijn arm zakken en gaat rechtop zitten. „Heeft niemand je ooit geleerd dat staren onbeleefd is?“
Ik knipper een paar keer met mijn ogen en schud mijn hoofd. „J-ja, sorry daarvoor.“
Hij rolt met zijn ogen en staat op. Hij loopt om de bank heen en gaat richting de keuken. „Ze is hier pas vijf minuten en ik heb nu al spijt,“ mompelt hij binnensmonds. Toch hoor ik het luid en duidelijk.
„Hé, dit was ook niet mijn eerste keuze, klootzak,“ zeg ik botweg, en daarmee trek ik zijn aandacht.
Hij blijft abrupt stilstaan en draait zich om in de deuropening om me aan te kijken, een verbaasde blik op zijn knappe gezicht. „Klootzak?“ vraagt hij, terwijl hij een wenkbrauw optrekt.
„Het spijt me,“ zeg ik snel. Ik strijk mijn dunne bruine haar achter mijn oor. „Ik bedoelde niet—“
„Nee, nee, het is oké. Jij vindt mij een klootzak, en ik vind jou een kakkerlak. We vinden nu al raakvlakken,“ grinnikt hij, terwijl hij met zijn hoofd richting de keuken knikt. „Het ruikt ernaar dat de pizza er is.“
Hij verdwijnt de keuken in en de klapdeur zwaait achter hem dicht. Ik neem een paar seconden de tijd om mijn zenuwen tot rust te laten komen en diep adem te halen. Ik zal zijn opmerking over de kakkerlak voor nu negeren, maar daar kom ik later nog wel op terug.
Als ik de keuken inloop, ben ik verrast om te zien dat de helft van het hockeyteam aan het vechten is om de open pizzadozen op tafel. Er klinkt een luide fluittoon door de kamer, waardoor iedereen kreunt en zijn oren bedekt. Daarna richten alle ogen zich op Luke, die in mijn richting knikt.
„Dit is Dahlia Grant. Als je haar lastigvalt, dan krijg je met mij te maken. Begrepen?“ Alle jongens lijken te snappen wat hij bedoelt. Ze knikken instemmend en draaien zich dan weer om naar de pizza's.
„Dames gaan voor,“ snauwt Mason terwijl hij Adam een klap op zijn achterhoofd geeft.
De jongens mopperen en grommen terwijl ze met tegenzin voor me aan de kant gaan. Ik loop twijfelend naar de tafel en merk op dat er geen borden te zien zijn, maar Luke schiet me te hulp met een papieren bordje en wat servetten.
Ik pak een paar stukken pizza met van alles erop. Daarna doe ik een stap opzij. Vol verbazing kijk ik hoe de jongens vechten om wat er nog over is. Ze slaan en duwen elkaar letterlijk voor een stuk pizza. Het is echt bizar!
Ik verlaat de keuken en loop door de grote woonkamer. Ondertussen neem ik happen van mijn pizza. Het huis is een prachtig historisch gebouw van drie verdiepingen, gebouwd rond 1900. Het originele houtwerk en de schitterende glas-in-loodramen zijn nog steeds intact.
Het huis is meer dan honderd jaar oud. Er woont ook al drie jaar een groep studenten. Toch heeft de huisbaas het best goed onderhouden. Ik mag dus eigenlijk niet klagen over de staat van het huis.
Ik ben klaar met rondkijken op de begane grond. Daarna ren ik de trap op. Ik gluur even naar binnen in elke slaapkamer die open is. Ik wil gewoon heel graag een glimp opvangen van mijn toekomstige huisgenoten. Kan je me dat kwalijk nemen?
Maar dan kom ik bij een gesloten deur en mijn hart bonst als ik mijn hand uitsteek naar de klink. Mijn hand trilt terwijl ik hem naar beneden druk, maar de deur blijkt op slot te zitten.
„Wat ben jij in godsnaam aan het doen?“ dondert een diepe stem achter me.
Ik spring op en slaak een bange kreet terwijl mijn stuk pizza op de houten vloer valt. Mason stormt op me af, zijn brede schouders torenen boven me uit terwijl hij zijn borst opzet van woede.
„H-het spijt me. Ik wilde alleen maar—“ stamel ik, maar hij onderbreekt me met een blik vol dreiging.
Met een harde grom drijft hij me tegen de muur en schudt zijn hoofd. „Ik zeg het nog één keer: blijf uit mijn buurt.“
Ik grinnik zenuwachtig. Mijn ogen glijden snel over zijn intense gezichtsuitdrukking. „Misschien kunnen we een rooster maken, zodat we elkaar niet tegenkomen?“
Hij spant zijn kaken aan. Hij staart me boos aan voor wat als een eeuwigheid voelt. Daarna krullen zijn lippen in een speelse grijns. „Ze is grappig…“
Ik slik en haal zo nonchalant mogelijk mijn schouders op. „Nou, ik ben geen Amy Schumer, maar ik sta best mijn mannetje.“
Hij grinnikt en doet een stap bij me vandaan, waarbij hij weer afstand tussen ons creëert zoals hij altijd doet. Daarbij botst hij tegen de reling achter hem en schrikt even op.
Hij is ongelooflijk zenuwachtig, maar waarom?
Hij krabt verlegen aan zijn nek, en ik kan mijn ogen niet afhouden van de aderen die op zijn gespierde onderarmen staan. „Ik denk niet dat roosters nodig zijn, maar dat is mijn kamer. Blijf er verdomme uit.“
Met een langzaam knikje buk ik me om mijn gevallen stuk pizza en het verspreide beleg van de vloer te rapen. Als ik weer overeind kom, is Mason verdwenen. Verward kijk ik om me heen en vraag me af of hij er überhaupt wel was geweest.
