Savanah: Het Verhaal van een Lycan's Koningin
Auteur
L. S. Patel
Lezers
255K
Hoofdstukken
10
Voordat Aarya Bedi de titel van Lycan-koningin kreeg, smachtte een andere vrouw naar het hart van haar koning. Savanah Willows zou alles hebben gegeven om de goddelijke koning, Adonis Dimitri Grey, te laten merken dat ze bestond, maar hij wierp nooit ook maar een blik in haar richting. Dat veranderde echter toen Savanah haar lotsverbonden partner vond op de laatste plek waar ze ooit had verwacht… de kerkers van de koning. Bradley, de gevaarlijke maar o zo sexy lycan-outcast, had tientallen jaren gewacht om zijn soulmate te vinden en de troon te stelen. Maar Savanah was verliefd op de man die hij vastbesloten was te vernietigen. Nu moet Savanah een onmogelijke keuze maken: vasthouden aan haar onbeantwoorde liefde voor de koning, of het Pack verlaten en haar lotsbestemming omarmen in de armen van de grootste schurk van de wolfskinderen…
Hoofdstuk 1
Aarya.
Fucking.
Bedi.
De nacht dat ze mijn leven binnenliep, was de nacht dat alles kapotging.
De nacht dat ik de liefde van mijn leven verloor. Mijn koning. Mijn Adonis.
Ik was al jarenlang verliefd op de koning van de lycans voordat ze überhaupt naar hem keek.
Ik zou alles doen om in haar plaats te zijn, de partner van de koning zelf...
Maar in plaats daarvan zeiden ze dat ik een slecht mens was.
Nou, fuck dat!
Is het niet tijd dat ik mijn kant van het verhaal vertel?
***
ZES MAANDEN GELEDEN
Savanah
je raadt het nooit.
Zayla
omg wat?
Savanah
mijn oom gaat vandaag naar de koning
Savanah
...en hij zei dat ik mee mocht. we zitten nu in de auto!
Zayla
nee
Zayla
fucking
Zayla
way
Zayla
!!!!!!!!
Savanah
yes way. het wordt de hele dag hij en ik en mijn oom.
Zayla
luckkkkky
Zayla
je weet dat hij zijn partner ook nog niet heeft gevonden
Savanah
zay, niet doen...
Zayla
zeg ik toch 😉
Ik voelde de opwinding in mijn borst groeien terwijl ik het bericht van mijn beste vriendin las. Zayla wist van mijn liefde voor de koning van de lycans, Adonis Dimitri Grey. Hij hield niet van mij.
Ik was al lang geleden gestopt met hopen dat we partners waren, maar Zayla was niet gestopt met hopen.
'Hoe lang nog,' vroeg ik mijn oom Mark, die achter het stuur zat. Hij gaf geen antwoord, zoals altijd.
Ik maakte hem altijd boos met alles wat ik deed. Vandaag was het omdat ik te lang deed over het kiezen van wat ik aan moest naar de koning.
Ik weet het, ik weet het. Ik gedraag me als een typisch meisje. Maar hij gaf me maar een paar minuten om me klaar te maken voordat hij wilde dat ik met hem meeging.
Ik moest elke jurk in mijn kast passen voordat ik eindelijk een gladde zwarte koos die mooi om mijn lichaam zat. Het was de stille behandeling waard.
Ik moet je waarschijnlijk iets over mezelf vertellen. Mijn naam is Savanah Willows. Ik ben twintig jaar oud. En zoals je waarschijnlijk al geraden hebt, ben ik een lycan.
Voordat je het vraagt: ik ben niet een van die lycans die haar krachten kreeg omdat ze een partner vond die een lycan was en langzaam veranderde van een weerwolf.
Zoals ik al zei: ik heb mijn partner nog niet gevonden. Ik heb zelfs nog nooit een jongen gekust.
Nee, ik ben het saaie type dat geboren is met een lycan-vorm. Het komt van de kant van mijn oom. Hij is lid van de Raad van alfa's, en zo heb ik de koning voor het eerst ontmoet.
Op het moment dat ik in zijn lichtbruine ogen keek, werd ik verliefd. Maar ik wist dat we geen partners waren. Die waarheid voelde als een stuk gebroken glas in mijn hart telkens als ik eraan dacht.
Ze zeggen dat je het kunt voelen wanneer je je partner vindt, en ik kreeg nooit dat tintelende gevoel waar mensen over praten. En hij voelde zeker nooit iets voor mij.
De paar keer dat ik hem persoonlijk kon ontmoeten, had ik geluk als hij me zelfs maar één keer aankeek.
Hij had zijn partner nog steeds niet gevonden, en ik had de mijne niet gevonden.
Ik zou liegen als ik zei dat ik er niet over had nagedacht: wat zou er gebeuren als ik het mis had, als hij mijn partner was? Maar ik wist dat het dwaas was om te dromen.
Mijn enige hoop was dat geen van ons ooit onze partners zou vinden. Het was mogelijk. Wolven stierven voordat ze hun partners konden ontmoeten – het gebeurde voortdurend. Het was gewoon een trieste realiteit van het leven als een shifter.
Ik had de hoop al opgegeven dat de mijne ergens daarbuiten was. De meeste wolven ontmoetten hun partners als ze achttien waren. Dat was twee jaar geleden, en niets.
Dus misschien zou de koning beseffen dat zijn partner dood was en ervoor kiezen om in plaats daarvan een tweede-kans-band met mij te vormen. Ik weet dat het een beetje gek klinkt, maar ik hield van hem.
Op dit punt was het mijn enige hoop. Ik hield me er stevig aan vast.
***
'Savanah, word wakker!' Het geluid van de ruwe stem van mijn oom wekte me, en ik ging rechtop zitten, knipperend met mijn ogen. Het eerste wat ik me realiseerde, was dat mijn zwarte jurk helemaal gekreukt was geraakt terwijl ik sliep. Geweldig.
Toen ik uit mijn raam keek, zag ik dat we op de oprit van het enorme koninklijke paleis stonden. Hoge torens rezen aan alle kanten op, en de buitenmuur stond voor me.
Ik voelde kippenvel op mijn arm toen ik uit de auto stapte en stilletjes mijn jurk en haar rechttrok. Ik zou mijn liefde elk moment nu zien!
Mijn oom gaf me een achterdochtige blik toen hij uit de auto stapte.
'Wat ben je van plan, Savanah?' vroeg hij op een sluwe manier. Ik rolde met mijn ogen.
Mijn oom had me als vuil behandeld sinds mijn achttiende verjaardag, toen ik mijn partner niet had gevonden. Omdat ik geen partner had, leek hij te denken dat ik niets waard was.
Ik voelde zijn hand mijn arm grijpen, en ik keek naar hem op, plotseling nerveus. Waarom keek hij me zo aan?
'Ben je niet nieuwsgierig waarom ik je naar het paleis heb uitgenodigd?' zei hij op een gemene manier, en ik voelde mijn hart zinken.
Het was dwaas van me geweest om te denken dat hij me had uitgenodigd omdat hij aardig was. Mijn oom was altijd dingen aan het plannen, en ik wist nu dat ik deel uitmaakte van zijn plannen.
'W-wat ben je van plan?' vroeg ik, terwijl ik probeerde mijn stem stabiel te houden. Ik wilde mijn oom niet boos maken.
Hij kwam dicht bij me en fluisterde in mijn oor.
'Er komen vandaag veel machtige mannen naar de Raad. Weet je wat ze allemaal gemeen hebben?'
Ik schudde mijn hoofd, mijn zenuwen tintelend.
'Ze zijn hier allemaal omdat hun partners zijn gestorven. En ze zijn allemaal erg machtig. We gaan vandaag een nieuwe band voor onze familie vormen. Begrijp je?'
Mijn maag zakte. Ik wist wat hij bedoelde.
Hij ging me uithuwelijken aan een van de mannen van koning Dimitri's raad om een nieuwe alliantie tussen onze families te maken. Hij zou me niet laten wachten op de koning zelf.
'Ik – ik... Wat als mijn partner ergens daarbuiten is?' vroeg ik zwakjes, terwijl ik probeerde tijd te rekken.
'Mooie poging,' zei mijn oom met een boze stem. 'We weten allebei dat je partner waarschijnlijk ergens dood in een greppel ligt.
'Nu ga je de mannen van de raad van de koning gedag zeggen. En je gaat niet dat lelijke geflirt doen dat je elke keer doet met Dimitri als je hem ziet.
'Hij is niet geïnteresseerd in hoeren zoals jij, en daar kun je maar beter aan wennen.'
Ik liet mijn hoofd hangen terwijl mijn oom me naar het paleis trok, zachtjes lachend. Hij hield van niets meer dan mij straffen.
Toen ik onder de schaduw van het paleis stapte, voelde ik mijn laatste hoop op Dimitri wegvallen, en ik accepteerde dat ik de gedwongen partner zou worden van welk raadslid mijn oom het meeste geld kon opleveren.
***
Ik wilde nooit meer een raadslid zien.
Het was uren later, en ik had de afgelopen vier uur rondgelopen als een vreemd circusdier, terwijl mijn oom me van mogelijke echtgenoot naar mogelijke echtgenoot trok alsof ik het beste paard op een veiling was.
Alle mannen aan wie hij me liet zien, waren gerimpeld en lelijk, de meesten weerwolven die eruitzagen alsof ze in de zestig of zeventig waren (wat waarschijnlijk betekende dat ze eigenlijk honderden jaren oud waren).
Ieder van hen keek alsof ze mijn kleren met hun ogen uittrokken.
Om het nog erger te maken, kreeg ik de koning niet eens te zien, laat staan dat ik überhaupt met hem sprak.
Ik had gehoopt dat als ik uitlegde wat mijn oom aan het doen was, hij me misschien zou kunnen helpen. Maar hij was nergens te bekennen.
Ik wilde gewoon naar huis, of in ieder geval gaan zitten en Zayla sms'en wat een verschrikkelijke dag het was geweest.
'Kom hier,' zei mijn oom met een boze stem, terwijl hij me naar een man trok die zo oud was dat hij in een rolstoel zat. 'Durf het niet om op te geven, lui kind.'
Op dat moment kwam er een heerlijke geur de kamer binnen, en ik stopte, me naar de deur draaiend.
Mijn oom probeerde me niet eens tegen te houden, en ik wist waarom. Hij had zich, net als iedereen in de kamer, naar de voorkant van de zaal gedraaid.
Ik voelde mijn gezicht warm worden toen hij de kamer binnenstapte.
Adonis Dimitri Grey, de koning van de lycans. Het maakte niet uit hoe vaak ik hem zag; ik kon nooit echt geloven dat hij echt was.
Hij was gebouwd als een Griekse god. De meeste lycans zijn gespierd, maar deze man was op een ander niveau.
Zijn perfect gestyled donkerbruin haar zat bovenop zijn hoofd beter dan welke kroon dan ook, en van onder zijn dikke haar keken heldere lichtbruine ogen over de kamer.
De hele zaal was volledig stil geworden toen hij naar voren stapte. Die prachtige ogen keken over de verzamelde raadsleden.
Een moment bleven ze op mij rusten, en ik merkte dat ik niet kon ademen. Mijn hart klopte zo snel dat ik dacht dat het uit mijn borst zou springen.
Ik had verwacht dat hij weg zou kijken, maar waarom staarde hij me nog steeds aan?
Wacht even. Kwam hij dichterbij?
Ik zou hebben gedacht dat ik het me verbeeldde als ik niet het zware geluid van zijn voetstappen hoorde terwijl hij naar me toe liep, een serieuze blik in zijn ogen.
Hij stopte voor me, en ik dwong mezelf om mijn ogen naar de grond te richten.
Wat gebeurde er in godsnaam? Hij had me nog nooit de minste interesse getoond.
Toen voelde ik een vinger onder mijn kin, en hij tilde me op om naar hem te kijken.
Ik hapte naar adem toen ik in dat prachtige gezicht staarde, hetzelfde gezicht waar ik jarenlang over had gedroomd.
'Wat doe je hier?'
Zijn stem was glad, als chocolade en karamel en al het andere goede in de wereld.
'Koning Ado – ik bedoel, Dimitri,' stotterde ik, plotseling niet meer in staat om normaal te praten. Ik was bijna vergeten dat alleen de dichtstbijzijnde vrienden van de koning hem Adonis mogen noemen.
Langzaam werd het gezicht van de koning boos. Ik zag woede flitsen in zijn ogen.
Toen richtte hij zich op en stapte bij me vandaan.
'Ik weet waarom je hier bent,' zei hij, terwijl hij me met zo'n haat aankeek dat het voelde als een fysieke klap in mijn maag.
De koning draaide zich om naar de bewakers die hij rond de zalen had gepositioneerd.
'Bewakers, neem deze rogue mee,' zei hij met een boze stem.
Rogue?! Paniek vulde mijn lichaam. De koning dacht dat ik een rogue was?
Maar voordat ik mijn mond kon openen om uit te leggen dat ik de nicht van raadslid Mark was, voelde ik een metalen knevel over mijn mond sluiten terwijl sterke handen me grepen.
Ik draaide smekende ogen naar mijn oom, maar zag in zijn blik dat ik geen sympathie van hem zou krijgen. Zijn blik was koud en berekenend.
Ik keek naar de koning, de man van wie ik jarenlang in het geheim had gehouden, en schreeuwde door de knevel. Maar hij wendde alleen zijn ogen van me af terwijl ik naar de kerkers werd gesleept.
***
Voordat ik het wist, werd ik tegen harde aarde gesmeten, en alle lucht werd uit me geslagen.
Alles om me heen was volledig zwart, en ik keek wild om me heen, mijn hart bonzend.
Ik hoorde het schrapen van metalen tralies die werden dichtgeslagen en voetstappen die weggingen.
En toen was er stilte.
Ik bleef heel lang opgerold op de rotsachtige grond liggen. Ik wist niet wat er was gebeurd. Hoe was ik van een gast op het feest van de koning naar een gevangene in zijn kerker gegaan?
Ik ging langzaam rechtop zitten en voelde om me heen. Ik realiseerde me dat ik bij een muur was. Ik schoof mijn lichaam over de vloer totdat ik ertegen kon leunen.
Knipperend merkte ik dat ik langzaam gewend raakte aan het gebrek aan licht.
Ik zat in een grotachtige ruimte. Er was een deur in een muur uitgehouwen, en die werd geblokkeerd door dikke roestige tralies. De rest van de ruimte was te donker om te zien.
Rillend trok ik mijn benen dichter tegen elkaar en ontdekte dat ik mijn mooie jurk had gescheurd.
Een traan ontsnapte uit mijn oog, en ik voelde een snik mijn mond verlaten. Het echode rond de muren als een eng spook.
'Stil, kleintje. Huil niet.'
Ik liet een schreeuw horen. Ik kon er niets aan doen. De stem kwam uit de duisternis, slechts een paar meter van me vandaan, en zeker binnen mijn cel.
'W-wie is daar?' zei ik met een bange stem, terwijl ik mijn best deed om sterk te klinken, het tegenovergestelde van wat ik voelde.
Op dat moment zag ik iets bewegen in de schaduwen voor me.
Een lange figuur stond op alsof hij zich ontvouwde uit de duisternis.
Hij stapte naar voren, en ik voelde een vreemd gevoel over mijn armen kruipen – een vreemd tintelen.
Eerst dacht ik dat het gevoel mijn lichaam was dat op het punt stond flauw te vallen van angst, maar toen begon ik warmte door mijn botten te voelen verspreiden. Hoe dichter de figuur kwam, hoe warmer ik me voelde.
Wat gebeurde er in godsnaam?
Ik rook dennengeur toen de figuur dichterbij kwam. Hij was een man. Ik kon het zien aan de bolling van zijn spieren.
'Wat – wat gebeurt er met me?' vroeg ik terwijl de warmte naar mijn kern reisde.
De man stond nu direct boven me, en ik kon zijn gespierde maar dunne lichaam zien – alles behalve zijn gezicht.
Hij haalde een hand door zijn warrige zwarte haar en lachte.
'Weet je het niet, kleintje?'
Hij hurkte neer, zijn gezicht kwam in focus voor me.
Ik hapte naar adem toen ik de verschrikkelijke klauwsporen op zijn gezicht zag. Ik voelde een vreemde drang om degene te vermoorden die ze daar had gezet.
'Het lijkt erop dat we elkaar hebben gevonden,' zei hij, zijn stem glad en gevaarlijk.
Mijn ogen dreven omhoog langs zijn dunne lippen en geschramde neus –
En toen landden mijn ogen op zijn elektrisch groene ogen, en ik voelde alsof er net een bliksemschicht me had geraakt.
Hij hoefde de volgende woorden niet eens te zeggen. Ik wist wat dat geladen gevoel moest betekenen.
Maar het woord uit zijn mond horen, was krachtiger dan ik me kon voorstellen.
'Partner,' zei hij, zijn stem echode op een enge manier van de muren.
Het duurde enkele seconden voordat zijn woorden volledig doordrongen.
Dit kon niet gebeuren.
Ik had een heel plan om de tweede kans van koning Ado – Dimitri te zijn.
Geen enkel deel van mijn plan hield in dat ik door mijn liefde zelf in de koninklijke kerkers werd gegooid en deze vreemde, dodelijk uitziende gevangene vond die wachtte om me op te eisen.
Maar ik kon het gevoel dat door mijn aderen stroomde niet ontkennen, dat zich verzamelde bij mijn geslacht.
Ik had me nog nooit zo gevoeld voor de koning.
Maar ik wilde dit niet.
Toch?
