Het geheim van de keeper
Auteur
Naomi
Lezers
363K
Hoofdstukken
79
Terugkeren naar huis was nooit onderdeel van Anahí’s plan. Maar nu haar vader er niet meer is en haar moeder het moeilijk heeft, heeft ze geen andere keuze dan terug te stappen in een leven dat ze probeerde te ontvluchten. Ze voedt haar broertjes op en probeert het hoofd net boven water te houden. De laatste persoon die ze verwacht tegen te komen is Koen, de golden boy van de middelbare school, inmiddels een gepensioneerde NHL-ster en alleenstaande vader. Wanneer hij haar een baan aanbiedt als oppas voor zijn dochter, worden oude wonden opengereten, ontbrandt het verlangen en dreigen begraven geheimen hen beiden te vernietigen.
Bonjour
ANAHÍ
Hockey. De grote Canadese sport.
Denk nu niet dat elke Canadees van hockey houdt. Dat is helemaal niet waar, hoewel in de stad waar ik vandaan kom het cliché wel echt klopt.
Deze stad is altijd bezig met hockey. Als ouders schaatsen aan de voeten van hun baby's konden binden, zouden ze dat zeker doen.
Helaas voor mij, als Latina van de eerste generatie, waren mijn ouders helemaal nieuw in de schaats- en hockeywereld. Ik was er laat bij, zowel letterlijk als figuurlijk, maar uiteindelijk werd ik toch verliefd op deze mooie ijssport.
We verhuisden van Ontario naar deze provincie toen ik acht was, dus het was niet alleen een hele nieuwe ervaring voor me, maar ik moest ook Frans leren.
Nu, op zesentwintigjarige leeftijd, zit ik hier dan, heel vroeg in de ochtend, bij de hockeytraining van mijn tweelingbroers.
Hier op de ijsbaan zitten voelt alsof ik in een vriezer zit. Oké, misschien overdrijf ik een beetje.
De ijskoude lucht raakt me meteen hard, alsof hij zegt: „Word wakker, bitch.“ Kon koffie maar zo snel werken, dat zou een zegen zijn.
Natuurlijk voel je de kou minder als je beweegt, maar als je gewoon stilzit en niets doet? IJskoud en genadeloos.
Helaas heb ik mijn lesje niet geleerd en besloot ik vandaag een spijkerbroek met gaten te dragen. De gaten helpen mijn situatie absoluut niet.
De kou trekt door mijn kleding heen en koelt me af tot op het bot, terwijl ik de grote, open ruimte voor me in me opneem.
De ijsbaan zelf is enorm groot, een glad, glanzend oppervlak dat eindeloos lijkt door te gaan, met het geluid van de ritmische bewegingen van kinderen die hun oefeningen doen.
De kinderen schieten over het ijs, hun schaatsen snijden er precies doorheen, terwijl anderen struikelen en proberen snel weer hun balans te vinden.
Het zachte geluid van hun spel vormt de achtergrond. Soms wordt dit onderbroken door een harde botsing of het schrille fluitje van een coach.
Ouders staan langs de randen van de baan. Sommigen zijn verdiept in hun telefoon en scrollen door weet ik veel wat, terwijl anderen in kleine groepjes staan en zachtjes praten en lachen.
Ondanks alle drukte om me heen, voelt de ruimte toch een beetje leeg, een uitgestrektheid die bijna eenzaam voelt. Maar dat roep ik over mezelf af.
Ik klaag niet. Ik probeer mezelf ertegen te beschermen door in mijn eigen kleine bubbel te kruipen.
Ik doe mijn AirPods in en laat de muziek me helemaal vullen, waardoor ik een veilige plek creëer, ver weg van de drukte om me heen.
Het is niet dat ik asociaal ben. Als het moet, kan ik mijn „klantenservice“-gezicht opzetten en doen alsof ik mensen leuk vind. Maar negenennegentig komma negen procent van de tijd? Dan heb ik daar geen zin in en word ik liever met rust gelaten.
Oké, misschien ben ik wel asociaal.
Maar hier ben ik dan, in mijn rol als grote zus. Ik hou van mijn broers en ik zou hemel en aarde bewegen om ze op alle mogelijke manieren te steunen.
Dat gezegd hebbende... soms kunnen ze echt een beetje te veel zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn broers, maar een tienjarige tweeling is een handvol.
Helaas zijn we niet samen opgegroeid, hoewel ik probeer ze zo vaak mogelijk te bezoeken. Maar ik woon niet echt om de hoek.
Waar zijn mijn ouders? Dat vraag je je misschien af.
Tja, mijn vader is een jaar geleden tragisch overleden bij een vreselijk auto-ongeluk, wat mijn moeder achterliet met veel medische problemen die opeenvolgende operaties en intensieve fysiotherapie vereisen.
Ik ben uit dit kleine stadje in Quebec verhuisd toen ik achttien was.
Oh, dat was ik vergeten te vertellen. Ja, Quebec is de enige provincie in Canada waar ze vooral Frans praten.
Dus ja, dat maakt mij drietalig.
Het is een klein dorpje met een naam die heel moeilijk uit te spreken is. Als je hier niet vandaan komt, spreek je het waarschijnlijk helemaal verkeerd uit.
Hoe hou ik mijn Engels bij als ze in Quebec alleen Frans praten? Simpel. Ik was een van die gelukkige kinderen die het voorrecht had naar een volledig Engelstalige school te gaan, omdat een van mijn ouders een echte Canadees is.
Maar wacht even, je zei net: „Ze zijn allebei Latino.“
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: de ouders van mijn vader woonden hier, maar ze besloten na zijn geboorte naar Guatemala te verhuizen en lieten hun Canadese leven achter zich.
Daar groeide mijn vader op, ondergedompeld in de Latino-cultuur. Ook al was hij niet volledig Latino, hij voelde zich meer Latino dan welke andere cultuur dan ook.
Dus toen hij besloot met mijn moeder terug te verhuizen, begonnen ze natuurlijk in Ontario. Maar mijn vader, die half Frans was, wilde terug naar Quebec.
Daarom had hij bepaalde privileges voor zijn kinderen, zoals ze naar een volledig Engelstalige school sturen. Nu hebben mijn broers dat privilege ook.
Daarnaast zitten zij ook nog in een heel zwaar hockeyprogramma. Dat betekent vroege trainingen en constant heen en weer rennen van punt A naar punt B.
Zelfs tijdens schooltijd worden ze uit de les gehaald om te trainen. En nog eens te trainen.
Waarom ik dan uit dit kleine stadje vertrok? Simpel. Ik moest daar weg en de wereld van de grote stad ontdekken.
Maar die grote stad, oftewel Toronto, is heel erg duur.
Natuurlijk wilde ik graag naar de universiteit, maar helaas kon ik niet gaan. Toen ik eenmaal uit huis was, volgde ik daarom wat online bedrijfskundige cursussen en verhuisde van stad naar stad, totdat ik een plek vond om te settelen.
Dat was een kleine stad genaamd London. Er waren nog veel andere redenen waarom ik vertrok.
Een andere reden dat ik verhuisde, was dat er geen cultuur in dat stadje te vinden was. Het kleine stadje was vooral Frans en wit.
En dat ben ik, nou ja, niet.
Ik heb de mooie karamelkleurige huid en bruine ogen van mijn moeder. Mijn broers hebben de lichte huid en lichte ogen van mijn vader.
Toen mijn vader nog leefde en mensen ons samen zagen, vroegen ze hem vaak of ik geadopteerd was.
Fluitje.
„Daar gaan we,“ mompel ik zachtjes.
