Het onzichtbare meisje
Auteur
Talissa O'Shrigar
Lezers
352K
Hoofdstukken
39
Summer is vastbesloten om onopgemerkt door haar laatste jaar te glijden en haar leven geordend, rustig en dramavrij te houden. Nieuwe school, nieuwe regels, geen afleidingen. Makkelijk... totdat ze botst tegen Jake, de sterspeler van het ijshockeyteam die een perfecte mix is van charme en chaos. Hun eerste ontmoeting is rommelig, hun plagerijen zijn scherper dan ze verwacht had, en zijn aanwezigheid is onmogelijk te negeren. Langzaam beginnen haar zorgvuldige plannen scheurtjes te vertonen wanneer ze wordt meegezogen in een wereld van late avonden, hechte vriendschappen en gevoelens waar ze nooit om had gevraagd. Hoe meer ze zich verzet, hoe dichterbij hij komt. Kan ze wel echt onzichtbaar blijven als iemand haar zo duidelijk ziet?
Hoofdstuk 1
SUMMER
Ik keek in de spiegel en was tevreden met wat ik zag. Wijde jeans, een veel te grote grijze capuchontrui, een simpel T-shirt eronder, geen make-up. Mijn lange, golvende, bijna krullende bruine haar zat in een paardenstaart. Alles om maar onzichtbaar te blijven.
Vandaag begon mijn laatste jaar op alweer een nieuwe school, en ik had geen zin om vrienden te maken. Ik hoefde alleen maar een paar maanden te overleven, en dan kon ik eindelijk naar de universiteit.
Ik zuchtte. Was Chris maar hier om me hierdoorheen te slepen.
Pap was bij zonsopgang al naar zijn werk vertrokken. Omdat hij dokter was, werkte hij vaak in ploegendiensten. Ons appartement was niet groot, maar het was ruim genoeg voor ons tweeën.
In plaats van een huis hadden we gekozen voor een plek met een dakterras in een goede buurt, inclusief een portier. Ik at snel een ontbijtje, stapte in mijn oude, versleten auto en reed naar school.
Ik had mijn rooster en kluisje al, dus ik hoefde niet in de gang te blijven hangen. De school leek precies op mijn oude school. Kluisjes stonden langs de gang, studenten praatten met elkaar en stelletjes stonden dicht tegen elkaar aan. Met nog maar een paar minuten voordat de les begon, vond ik mijn lokaal.
Bij de ingang leunde een jongen met donker haar tegen de muur. Hij was aan het zoenen met een meisje. Ik liep langs hen heen het klaslokaal in, waar een handjevol leerlingen al was gaan zitten.
Wiskunde. Als ik vooraan of in het midden zou zitten, zou ik te veel opvallen. Daarom probeerde ik een onopvallende plek te vinden. Mijn oog viel op een stoel in de achterste hoek.
Er lag geen tas op, alleen op de stoel ernaast, dus ik glipte de achterste rij in. Ik pakte een boek en glimlachte om het verhaal, maar opeens stopte er iemand naast me.
„Normaal zit er niemand in de hoek,“ zei een zware stem.
Ik keek op. Een lange jongen met zwart haar, een spijkerbroek en een donkerblauwe capuchontrui keek me aan. Hij ergerde zich duidelijk aan mijn aanwezigheid. Zijn amandelvormige ogen wezen op een Aziatische afkomst.
„Ehm…,“ stotterde ik. „Er lag geen tas op de stoel.“ Ik wilde echt geen ruzie maken op mijn eerste dag.
„Nieuw hier?“ vroeg hij. Hij nam me in zich op voordat hij zijn rugzak op de grond liet vallen en naast me ging zitten.
„Ja,“ zei ik snel. „Ik kan wel verhuizen.“ Ik probeerde op te staan, maar hij verroerde zich niet en blokkeerde de weg.
„Er zijn verder geen plekken meer over,“ merkte hij op, terwijl hij zijn oortjes in deed.
Dus bleef ik zitten. Ik probeerde mezelf zo klein mogelijk te maken, vastbesloten om niemand tot last te zijn. De trui was echter te warm, dus ik trok hem voorzichtig uit. Hij keek kort naar me, maar draaide zich toen naar de leraar, die net was binnengekomen.
Een lange, kalende man legde een map op het bureau en liep tussen de rijen door. „Laten we geen tijd verspillen,“ begon hij, terwijl hij blaadjes op elk bureau legde. „Er is niets beter dan een toets om te zien hoeveel jullie deze zomer zijn vergeten.“ Hij grinnikte om zijn eigen grapje.
Er klonk gekreun in het lokaal. Ik pakte mijn pen en wachtte op mijn papier. Toen de leraar me in de hoek zag zitten, nam hij me van top tot teen op en keek toen naar de jongen naast me.
„Eindelijk rustig, meneer Thompson?“ grapte hij, terwijl hij de toetsen voor ons beiden neerlegde.
Thompson. Nu wist ik tenminste zijn naam.
De toets was makkelijk genoeg. Basis algebra, niets wat ik niet eerder had gezien. Ik was in twintig minuten klaar en las de rest van de les in mijn boek. Ik probeerde te negeren hoe Thompson steeds naar me bleef kijken.
Toen de bel ging, pakte ik snel mijn spullen. Ik hoopte weg te glippen voordat iemand me kon lastigvallen. Maar Thompson was sneller.
„Jij komt niet hier uit de buurt,“ zei hij, terwijl hij naast me kwam lopen toen we het lokaal verlieten.
„Nee,“ antwoordde ik, terwijl ik vooruit bleef kijken. „Ik ben net verhuisd.“
„Waar vandaan?“
Ik twijfelde. Hoe minder mensen over me wisten, hoe beter. „Oostkust.“
Hij knikte alsof dat alles verklaarde. „Nou, welkom in de hel.“
Ondanks mezelf moest ik bijna glimlachen. Bijna.
Tijdens mijn tussenuur verstopte ik me in de bibliotheek, wachtend tot de lunchpauze begon. Ik had mijn eigen eten meegenomen, maar een plek vinden om te zitten was niet makkelijk. Vroeg komen hielp niet. Groepjes hadden hun plekken al geclaimd, en bij de verkeerde groep zitten betekende meer aandacht dan alleen eten.
Gelukkig vond ik achterin een lege lange tafel met bankjes aan beide kanten. Ik ging op het randje zitten. Ik vond het raar dat er niemand zat, maar ik dacht dat ik eindelijk een keer geluk had.
Ik had het mis.
Ik had net mijn eten uitgepakt toen een luidruchtige groep jongens de kantine binnenstormde, samen met twee meiden. Toen ze me zagen, stopten ze plotseling en keken elkaar aan. Twee van hen liepen direct op me af en gingen aan weerszijden van me staan.
„En wie ben jij precies?“ eiste er een. De hele kantine viel stil.
„Ehm…“ mompelde ik, terwijl ik mijn lunch bij elkaar raapte.
„Mark, Connor, laat haar met rust,“ klonk een stem vanuit de deuropening. Thompson. Natuurlijk. Hij kwam op zijn gemak aanlopen. „Miss Ehm… is de nieuwe leerling.“ Hij lachte.
„Maar ze zit aan onze tafel,“ protesteerde een van de jongens.
„Er zit toch nooit iemand aan die kant.“ Thompson wuifde het weg en ging zitten. „Kom op, we hebben dingen te doen.“
De twee jongens schoven met tegenzin naar de andere kant van de tafel. Ik zuchtte en at verder. Uit hun gesprek werd duidelijk dat dit de tafel van het ijshockeyteam was.
Ik had op mijn oude school ook ijshockey gespeeld. Maar meidenteams kregen nooit dezelfde waardering. Dus ik luisterde alleen maar in stilte.
In de middag vroeg ik in de lerarenkamer naar de wiskundeclub. Deze was echter jaren geleden al opgeheven omdat er te weinig leden waren. Geweldig. Ik was beland op een school vol idioten.
De volgende les bracht geen verrassingen. Ik zat weer achterin en ontdekte dat dezelfde jongen weer naast me zat. Dit keer trok hij zijn trui uit. Daaronder droeg hij een T-shirt van het ijshockeyteam de Frosting Wolves.
Suf team. Hij nam me nog eens met tegenzin in zich op, maar zei niets.
Een jongen voor ons draaide zich om. „Hé, Jake,“ grijnsde hij. „Ik kan niet geloven dat je een of ander grietje de plek van je tas laat innemen. Al moet ik toegeven dat ze best lekker is.“
Jake, zo heette hij dus, grijnsde. „Ze ruikt beter dan mijn tas. Ze is nieuw. Gun haar tenminste één goede dag,“ zei hij, en zijn vriend snoof van het lachen.
Ik zakte onderuit in mijn stoel en wilde dat ik mijn trui weer kon aantrekken, maar het was nog steeds te warm. Gelukkig kwam de leraar binnen en begon de les Engels.
Nou, deze leerlingen zouden zeker niet de volgende generatie genieën worden. De meesten konden de simpele vragen van de leraar niet eens beantwoorden. Na een tijdje begon ik zelf maar mijn hand op te steken, gewoon zodat we eindelijk verder konden.
„Fantastisch,“ mompelde een meisje voor me. „Weer een nerd op onze school.“ Een paar leerlingen in de buurt grinnikten zachtjes, oppassend dat ze de aandacht van de leraar niet trokken.
Tot zover mijn plan om onzichtbaar te blijven.
Na school haastte ik me niet naar huis. Pap was aan het werk en ik zou toch alleen zijn. Daarom besloot ik in de bibliotheek te gaan studeren. Ik liep door de gang en hing flyers op die ik eerder had geprint om leden voor de wiskundeclub te zoeken. Toen zag ik de prijzenkasten en oude foto's van de school hangen.
Pap had ook op deze school gezeten, en hij had ijshockey gespeeld. Ik begon de foto's te scannen, op zoek naar de juiste jaren.
„Waar kijk je naar?“
Een zware stem klonk achter me en ik schrok. Het was Jake.
„Ehm, naar niets,“ zei ik, terwijl ik me omdraaide. Hij had een sporttas over zijn schouder hangen.
„Heb ik je laten schrikken?“ vroeg hij met een zelfvoldane grijns. Hij ging verder voordat ik kon antwoorden. „Wat doe je hier? Wat zijn dat voor papieren in je hand?“
„Ik ben op weg naar de bibliotheek om te studeren, en ik hang meteen flyers op. Ik hoop de wiskundeclub nieuw leven in te blazen,“ zei ik met een flauw glimlachje. Ik begon richting de bibliotheek te lopen.
„Wat valt er te studeren op je eerste dag?“ plaagde hij, terwijl hij naast me liep.
„Gewoon wat we vandaag hebben geleerd,“ antwoordde ik. „Moet jij niet ergens anders zijn?“ vroeg ik, met een blik op zijn tas.
„Ik ben klaar voor vandaag,“ zei hij. „Ik had vanochtend vroeg al training. Waarom ga jij niet naar huis?“
„Het maakt niet uit waar ik alleen ben,“ mompelde ik. Jake zag eruit alsof hij iets wilde zeggen, maar een schelle stem klonk door de gang.
„Jake!“
Het was het meisje dat me eerder een nerd had genoemd. Blijkbaar was zij zijn vriendin.
„Veel plezier,“ zei ik snel. Ik glipte de bibliotheek in, terwijl Jake op haar af liep.
