Ver schot
Auteur
Ophelia Bell
Lezers
16.8K
Hoofdstukken
94
Drie harten. Twee vormen van verraad. Eén onmogelijke keuze.
Zes jaar geleden verloor DEA-psycholoog Nina Palmer de man van wie ze hield aan een undercovermissie – en ze begroef haar verdriet zo diep dat ze er bijna aan onderdoor ging. Toen Chris Longo uit de dood herrees, was niets meer hetzelfde. Niet voor haar. En niet voor de man die ze in de nasleep was gaan vertrouwen.
Wyatt Booth was nooit van plan verliefd te worden op Nina. Hij wilde niet verstrikt raken in haar verleden. Maar hij bleef toch – door de stilte heen, ondanks de littekens en de nacht die alles veranderde.
Een gezamenlijke nacht vol roekeloze, verzengende intimiteit scheurt hun fragiele driehoek volledig open. In de ochtend is Chris verdwenen. Wyatt blijft. En Nina vlucht.
Nu zit ze undercover in het hol van de leeuw – ingezet als therapeut voor twee kartelkoningen wiens alliantie een wereldwijde mensensmokkelroute zou kunnen stoppen... of de hele operatie kan laten ontploffen. Chris en Wyatt cirkelen rond dezelfde missie vanuit tegengestelde posities, maar hun ramkoers is niet alleen professioneel. Het is persoonlijk. Gewelddadig. En intiem op manieren die geen van beide mannen durft toe te geven.
Want van Nina houden betekent de waarheid onder ogen zien: ze vochten nooit alleen om háár. Ze zijn ook voor elkaar gevallen.
Meeslepend, rauw en verschroeiend intiem: Longshot is een zinderende romantische thriller over overleving, schaamte en de rauwe, angstaanjagende kracht van verbinding. Met biseksuele helden, polyamoureuze heling en een door trauma gesmede band die weigert te breken, is dit een verhaal over leren blijven – wanneer elk instinct zegt dat je moet rennen.
Hoofdstuk 1: Laatste kans om af te haken
NINA
„Als je hier te veel over nadenkt, durven we straks geen van allen meer.“
De woorden van Chris trillen tegen mijn hals terwijl hij de deur van de hotelkamer achter ons dichtschopt. Hij duwt me verder de kamer in tot ik tegen de stevige borstkas van Wyatt bots, wiens handen van achteren om mijn middel glijden terwijl Chris zich van voren tegen me aan drukt.
De champagne van de bruiloft zoemt door mijn aderen, niet genoeg om de randjes te vertroebelen, maar net genoeg om de stem tot zwijgen te brengen die probeert te voorkomen dat ik precies dit soort roekeloze, geweldige dingen doe. Het is de stem van Callie. Niet dat ik daar ooit naar luister. Trouwens, zij wordt nu vast en zeker hard geneukt door haar nieuwe man.
Ik heb dit nodig, ook al weet ik niet meer precies hoe ik hier ben beland.
Drie uur geleden hield ik een toespraak als getuige. Nu sta ik klem tussen mijn ex-vriend en de man van wie ik dacht dat hij al meer dan vijf jaar dood was, die allebei mijn jurk uittrekken alsof ze dit hebben geoefend.
„Ze denkt weer te veel na,“ fluistert Wyatt, terwijl zijn lippen zachtjes mijn oor raken. Zijn handen zijn rustig en doelbewust, een contrast met de haastige greep van Chris. „Ik voel dat je alles aan het analyseren bent, Nina.“
„Houd je mond,“ weet ik uit te brengen, terwijl ik naar achteren reik om mijn vingers door Wyatts haar te laten glijden.
Zijn mond vindt de mijne opnieuw, en voor even ben ik weer terug op de receptie... de late uurtjes nadat de taart was aangesneden en de oudere gasten naar bed waren gegaan. De bruidsjonkers en hun dates hadden stoelen aangeschoven rond een tafel vol champagneglazen, stropdassen losgemaakt en hakken uitgetrokken, en deelden verhalen met de soort roekeloze eerlijkheid die alleen na middernacht op een familiebruiloft ontstaat.
„Het beste aan drie mannen hebben?“ had Elle geroepen, hard genoeg om Marco in zijn whiskey te laten verslikken. „Ze vervullen allemaal iets anders. Drake is de stabiliteit, Ben is het avontuur, en Baz...“ Ze had ondeugend gegrijnsd. „Baz is de chaos die ik nodig heb.“
Nu trekt Chris de rits van mijn jurk omlaag en schuift de stof van mijn schouders terwijl de handen van Wyatt de daling volgen, en ik begrijp precies wat Elle bedoelde met het nodig hebben van verschillende dingen van verschillende mannen.
„Laatste kans om af te haken,“ zegt Wyatt, en zijn aanraking verraadt zijn verlangen.
„Als een van jullie nu stopt, vermoord ik jullie allebei,“ zeg ik, terwijl ik met mijn heupen wiebel zodat mijn jurk aan mijn voeten op de grond valt.
Chris grijnst tegen mijn mond. „Daar is ze.“
Ik heb geen idee wat hij ziet, want ik herken mezelf op dit moment niet, staand in een bijpassende zwarte kanten beha en slipje tussen twee mannen die allebei op verschillende momenten een stukje van mijn hart hebben vastgehouden. Maar na het zien van Maddox met zijn arm om Celeste, en de hand van Leo die losjes op haar bovenbeen lag terwijl ze over vertrouwen en grenzen praatten, viel er iets op z'n plek.
Ik snak naar adem als Wyatt zijn handen van achteren over mijn ribben laat glijden terwijl Chris voor me op zijn knieën zakt. Ze zijn zo verschillend, Wyatt methodisch en vol respect, Chris hongerig en impulsief.
Een oude angst borrelt diep in mijn buik op, maar ik weet het te onderdrukken. Ik heb dit te lang en te graag gewild. Zoveel dat het me niet uitmaakt hoe riskant het is — niet alleen emotioneel, maar tot in de diepste kern van mijn psyche.
„Ik denk hier al aan sinds we in de lift stonden,“ fluistert Chris tegen mijn buik. „Toen je ons allebei kuste.“
De deuren van de lift waren amper dicht voordat Chris me tegen de liftmuur duwde, zijn mond heet en dwingend op de mijne. Ik had me ademloos teruggetrokken en draaide me naar Wyatt, verwachtte jaloezie te zien maar vond alleen maar hitte in zijn ogen. Toen ik hem daarna kuste, verliet de hand van Chris nooit mijn middel.
„De vraag is niet of jij twee mannen aankan, Nina,“ had Sadie eerder gezegd, leunend over de tafel met die onruststoker-glinstering in haar ogen. „De vraag is of twee mannen jóú aankunnen.“
En misschien was dat wel het moment waarop de hele avond veranderde.
Nu draait Wyatt me in zijn armen, zijn ogen zoeken de mijne terwijl Chris zich een weg omhoog kust over mijn bovenbenen. Zijn tanden zinken in één bil, terwijl zijn vingers gevaarlijk dicht bij mijn kern strijken langs het randje kant dat me nog bedekt.
„Weet je het zeker?“ vraagt Wyatt, terwijl zijn vingers mijn wang strelen. Er ligt meer verborgen in zijn vraag dan wat er aan de oppervlakte is. Ons gedeelde verleden, hoe kort het ook is, en mijn veel langere verleden met Chris.
Roekeloos. Net als toen ik zestien was en tijdens een rijles rondjes draaide met de auto van Chris terwijl hij lachte en zich uit alle macht vasthield. Ik was al sinds de basisschool verliefd op hem, de onaanraakbare oudere broer van Callie, en toen hij mij eindelijk zag staan op mijn tweeëntwintigste, dacht ik dat ik alles had. Toen stierf hij.
„Ik weet het zeker,“ zeg ik, en voor de verandering denk ik niet te veel na. „Ik wil jullie allebei.“
De woorden blijven een hartslag lang in de lucht hangen voordat Wyatts zelfbeheersing breekt. Zijn kus is dieper dan die van Chris, meer ervaren. Hij heeft mijn lichaam in een paar maanden leren kennen terwijl Chris het na jaren aan het herontdekken is. Deze botsing tussen verleden en heden maakt me duizelig, maar op de beste manier. Wyatt was de eerste man in tien jaar tijd die ik wilde voor meer dan een onenightstand. De eerste die me liet beginnen te vergeten.
„Bescherming?“ fluistert Wyatt tegen mijn lippen.
„Dat is geregeld,“ verzeker ik hem. Onder normale omstandigheden zou ik naast mijn spiraaltje ook nog condooms eisen, maar vanavond wil ik niets tussen ons in, geen muren, geen grenzen, niets dat me scheidt van deze twee mannen die al zo lang verschillende kamers van mijn hart hebben bezet.
Chris komt achter me staan en ik sta weer klem tussen hen in, Wyatts vingers maken de sluiting van mijn beha los terwijl de lippen van Chris mijn schouderblad volgen.
„Vertel ons wat je wilt,“ zegt Chris, zijn stem schor van verlangen.
Wat een vraag.
Ik wil stoppen met bang zijn, stoppen met kiezen tussen hen. Begrijpen hoe Sadie met evenveel verlangen naar Marco, Katrina en Jake kan kijken, hoe Celeste vol vertrouwen tegen zowel Leo als Maddox aan kan leunen.
Maar bovenal wil ik alles voelen, elke aanraking, elke kus, elk moment van verbinding dat ik mezelf heb ontzegd met muren van analyse en angst.
„Alles,“ fluister ik. „Ik wil alles.“
En terwijl ze me op bed laten zakken, besef ik dat ik ben gestopt met nadenken over hoe ik hier ben beland.
Ik denk alleen nog maar aan het nu.
***
Zonlicht steekt door een kier in de hotelgordijnen en snijdt over mijn gezicht in een streep ongewenste helderheid. Ik kreun en rol me om, mijn hand valt op koele, lege lakens waar warme lichamen zouden moeten zijn.
Het besef dringt tot me door nog voordat ik mijn ogen open: ik ben alleen.
Mijn hoofd bonst, meer door een emotionele overload dan door de drie glazen champagne, terwijl fragmenten van vannacht achter mijn oogleden flitsen. De mond van Chris op mijn borst. De stevige handen van Wyatt op mijn heupen. De manier waarop ze met verrassende coördinatie samen bewogen, alsof ze deze samensmelting van lichamen en verledens hadden gechoreografeerd.
Ik dwing mezelf om rechtop te gaan zitten, ineenkrimpend door spieren die protesteren op plekken die bevestigen dat niets een droom was. De kamer vertelt het verhaal dat mijn geheugen moeite heeft om aan te vullen: een stropdas gedrapeerd over de bureaustoel (Wyatt), mijn jurk zorgvuldig in de kast gehangen (ook Wyatt), een waterglas van het hotel op het nachtkastje met een veeg lippenstift (definitief van mij).
Geen briefje. Geen appje. Geen enkel bewijs van Chris naast het vage gevoel van zijn stoppels tegen de binnenkant van mijn dijbeen.
Ik weet wat dit is. Jaren van training gaven me de taal voor wat ik al voelde. Chris gaat niet weg omdat het hem niets kan schelen. Hij gaat weg omdat blijven betekent dat hij het volle gewicht van wat hij voelt onder ogen moet zien. Hij zou zich zonder aarzeling voor een kogel werpen. Het is de stille, tedere nasleep die hij niet aankan.
De psychologie erachter begrijpen, maakt het lege bed er niet minder pijnlijk op.
En Wyatt, die mijn jurk in de kast hing alsof hij een herinnering instopte, is waarschijnlijk vertrokken omdat ik al vier maanden om ruimte vraag. De enige ochtend dat ik er alles voor zou hebben gegeven als hij dat verzoek had genegeerd.
„Goed gedaan, Nina,“ mompel ik, terwijl ik verward haar uit mijn gezicht duw. „Je hebt officieel alles gecompliceerd.“
Mijn telefoon zoemt ergens in de kamer. Ik volg het geluid naar mijn clutch, achtergelaten bij de deur waar ze me tussen hen in hadden geklemd terwijl Chris de rits van mijn jurk opendeed. De herinnering stuurt een verraderlijke hitte door me heen die niets te zoeken heeft naast mijn ochtendpaniek.
Callie
Gaan we nog ontbijten voordat we vertrekken? Ik moet alle roddels van de bruiloft horen voordat Mason me meesleept de zee op.
De realiteit slaat weer in. De bruiloft van mijn beste vriendin. Haar vertrek op huwelijksreis. De echte wereld buiten welke alternatieve dimensie ik vannacht ook ben binnengestapt met twee mannen van wie ik niet lijk te kunnen uitvogelen hoe ik er afzonderlijk van moet houden, laat staan tegelijkertijd.
Nina
Zie je over 30 minuten in het restaurant. Koffienoodgeval.
Onder de douche laat ik het hete water op mijn hoofd kletteren om wat helderheid te krijgen.
Professioneel DEA-psycholoog dr. Nina Palmer, die agenten begeleidt bij post-op trauma en identiteitscrises, die prat gaat op haar emotionele intelligentie, die letterlijk een ingelijst diploma heeft dat haar begrip van menselijk gedrag certificeert, dacht op de een of andere manier dat slapen met haar ex-vriend én de man om wie ze al meer dan vijf jaar had gerouwd een briljant idee was.
Erger nog, een opstandig deel van mij vraagt zich nu al af wanneer het weer zou kunnen gebeuren. Dat zou niet moeten. Het had de eerste keer al niet mogen gebeuren.
Mijn telefoon trilt opnieuw op de wastafel.
Wyatt
Alles oké?
Twee woorden die al het zware werk doen. Zorgzaamheid op een veilige afstand. Precies wat ik vroeg, en precies wat ik nu niet wil.
Mijn telefoon trilt voor een derde keer. Deze keer verwacht ik een berichtje van Chris.
In plaats daarvan is het een herinnering aan mijn vlucht terug naar Denver vanmiddag. De harde realiteit op mijn scherm.
Ik rits mijn handbagage dicht met meer kracht dan nodig is, alsof ik de herinneringen van vannacht net zo gemakkelijk kan comprimeren als mijn kleding. De kamer is bijna teruggekeerd naar zijn anonieme hotelstaat, al het bewijs van onze aanwezigheid uitgewist, behalve Wyatts donkerblauwe zijden stropdas die nog steeds beschuldigend over de bureaustoel gedrapeerd ligt.
Ik staar er een moment naar, twijfelend. Achterlaten? Meenemen om hem later terug te geven? Beide opties voelen beladen met een betekenis die ik nog niet klaar ben om onder ogen te zien.
Met een gemompelde vloek pak ik de das en prop hem in het buitenvak van mijn koffer. Ik zoek later wel uit wat ik ermee moet doen, als ik veilig terug ben in Denver met een paar duizend kilometer tussen mij en vannacht.
Terwijl ik een laatste ronde door de kamer doe, zoemt mijn telefoon weer. Nog steeds Wyatt. Nog steeds onbeantwoord.
Ik hang mijn tas over mijn schouder en stap de gang in, waarbij ik zorgvuldig vermijd om naar de plek te kijken waar het allemaal begon.
Achter me klikt de deur dicht. In mijn tas begint de telefoon weer te zoemen.
Ik loop stug door.
