Een geheim toevluchtsoord in Harmony
Auteur
Amber Westbrook
Lezers
207K
Hoofdstukken
42
Marnie rent voor haar leven, wanhopig om te ontsnappen aan een gewelddadig huwelijk en haar jonge dochter te beschermen. Omdat ze nergens anders terechtkunnen, vluchten ze naar een klein stadje in de hoop opnieuw te beginnen. Wat ze niet verwacht, is een gemeenschap van stoere cowboys die als hulpverleners dienen—of Will, een man die tot het uiterste gaat om de boerderij van zijn familie te redden. Wanneer Will Marnie op een nacht vindt, bang en op haar hoede, slaat zijn beschermingsinstinct onmiddellijk en hevig toe. Aangetrokken door haar kracht en kwetsbaarheid, is hij vastbesloten om haar veilig te houden, zelfs terwijl ze worstelt om weer te vertrouwen. Terwijl het gevaar op de loer blijft liggen en de emoties dieper worden, moet Will beslissen of hij door haar muren heen kan breken—en of Marnie kan geloven in veiligheid, liefde en een toekomst die ze nooit voor mogelijk had gehouden.
Hoofdstuk 1: Een duister verleden
MARNIE
„Marnie, waar ben je? Ik ben zo bang. Ik heb elk ziekenhuis in de buurt gebeld. Laat me alsjeblieft weten of het goed gaat met jou en Syd.“
Johns voicemail speelde in mijn oor terwijl ik door het huis rende, op zoek naar Sydney. Ik had haar gezegd dat ze zich moest verstoppen zodra we thuiskwamen.
„Het is al drie uur en je bent nog steeds niet thuis. Ik weet dat je niet zo lang aan het winkelen bent geweest. Kom nu naar huis.“
Zijn stem werd steeds luider terwijl hij sprak. Ik hing op en riep naar Sydney. We hadden gewacht en gekeken tot hij wegging, zodat we de paar spullen die we konden meenemen bij elkaar konden pakken. Dit was onze enige kans om te ontsnappen.
Ik rende naar haar kamer, maar toen ik binnenkwam, was er alleen duisternis.
„Sydney!“ riep ik. „Waar ben je, lieverd?“
Er was geen geluid, geen beweging, alleen volledige duisternis. Mijn hart bonsde in mijn borst en galmde door mijn hele lichaam terwijl de angst me in zijn greep hield. Waar was mijn kind? Was John teruggekomen en had hij haar meegenomen? O, lieve God, nee.
Een zwaar gewicht drukte op mijn schouder, onzichtbaar maar echt in de duisternis. Ik probeerde me om te draaien en mezelf te beschermen, maar het volgde me, altijd net achter me.
Oppervlakkige ademhaling streek langs mijn haar, waardoor de haartjes in mijn nek overeind gingen staan. Ik bedekte mijn mond en sloot mijn ogen toen zijn stem door de kamer sneed.
„De goddeloze zal door zijn eigen kwaad worden gedood, en wie de rechtvaardige haat, zal worden veroordeeld.“
***
Koud zweet bedekte mijn lichaam toen ik hijgend wakker werd. Weer een nachtmerrie, weer een paar uur van angst. Drie uur was vandaag het magische getal. Ik had een uur liggen woelen voordat ik eindelijk in slaap viel, maar John verdween nooit. Hij vond me altijd. Trauma is geen goede bedgenoot.
Nadat ik Sydney bij de kinderopvang had afgezet, reed ik naar het tankstation en had ik nog een paar minuten voordat ik naar binnen moest. Ik bekeek mezelf in de spiegel en zag dat de donkere kringen onder mijn ogen vandaag extra dik waren, en dat er wat roodheid rond mijn neus begon te verschijnen.
Ik moest echt snel wat slaap inhalen, anders zou ik instorten. Maar deze nachtmerries hadden me stevig in hun greep en werden alleen maar erger. Ik klapte de spiegel op mijn zonneklep dicht, zuchtte mijn frustraties weg en bad om een rustige nacht terwijl ik naar binnen ging om aan mijn dienst te beginnen.
Alleen meneer Stein was er vandaag, bezig met zijn krasloten, en Jamie stond achter de toonbank. Ze staarde naar haar telefoon alsof het de enige bron van vermaak ter wereld was, en het enige wat erop te zien was, waren herhalingen. Ik had nog nooit echte vrolijkheid bij dat meisje gezien, maar dat kwam me prima uit.
Zodra ik was ingeklokt en ze me had bijgepraat, zou ze als een haas vertrekken en kon ik het roer van dit kleine schip overnemen.
De zon was ondergegaan en ik was net klaar met het bijvullen van het toiletpapier in de wc's toen het belletje van de deur klonk. Ik bleef stokstijf staan en keek naar de grote spiegel boven me om te zien wie er binnenkwam. Ik ademde opgelucht uit toen Todds lachende gezicht me aankeek vanuit de spiegel.
„Hé, jongens. Nog wilde plannen voor de…“ Ik stopte midden in mijn zin. Ik had half gelijk gehad. Todd was er, maar dat was absoluut niet Stacie. Stacie was een slungelige roodharige geweest, terwijl deze nieuwe man het tegenovergestelde was.
Hij was ongeveer een meter vijfennegentig, met brede armen en een brede borstkas, geaccentueerd door zijn smalle taille. Zelfs de lijn van zijn kaak oogde sterk. Verzorgd en gladgeschoren, zijn door de zon gebruinde huid vormde een opvallend contrast met zijn korte, donkerbruine haar dat licht golfde, een teken van natuurlijke krullen.
Diepgroene ogen keken me aan, omlijst door donkere wimpers en sterke wenkbrauwen.
Het voelde alsof ik daar uren stond om hem te bestuderen, maar in werkelijkheid kon het niet meer dan een paar seconden zijn geweest. Ik schudde mezelf innerlijk wakker en stak mijn hand op in een klein gebaar terwijl ik naar de middelste toonbank liep. Ogen neer, Marnie. Trek geen aandacht.
„Sorry,“ mompelde ik. „Ik had verwacht dat Stacie bij je zou zijn, Todd.“
Todd was een grote Afro-Amerikaanse man van midden dertig, kaal uit eigen keuze en behoorlijk gespierd, een van de ambulancemedewerkers uit Harmony die vaak aan het einde van een dienst even langskwamen. Hij was best intimiderend geweest toen ik hem voor het eerst ontmoette, maar na meerdere avonden vol grappen en zijn ontspannen houding was ik aan hem gewend geraakt.
Het was een terugkerende grap tussen hem en Stacie dat ze eruitzagen alsof Terry Crews en een jonge Carrot Top samen een wandelingetje maakten. Hij had het lef om verlegen te kijken terwijl hij over zijn achterhoofd wreef.
„Sorry, Marnie. We hebben een dienstwissel gehad. Dit is mijn nieuwe partner, Will.“
Will bleef daar een paar tellen staan voordat hij zijn keel schraapte. „Aangenaam kennis te maken, mevrouw.“ Hij stak zijn hand uit, greep in de lucht en kneep zijn vingers samen. Ik vocht tegen de neiging van mijn lichaam om te verstijven en dwong mezelf om stil te blijven staan. Hij hield zijn hand even omhoog voordat hij hem langzaam, en nogal ongemakkelijk, weer liet zakken. Ik gaf een kort knikje.
„Aangenaam, Will.“
„Hé, Marnie. Heb je nog meer van die glutenvrije snackcakes binnengekregen?“ riep Todd terwijl hij Will naar de koelkasten loodste.
Ik probeerde mezelf bezig te houden bij de kassa en bleef achter de toonbank. „Oh, de Schar Sch'naks? Ja, we hebben vanmorgen vroeg een levering gehad. Ze moeten in het schap liggen.“
„Je bent een schat, Marnie!“
Als je naar Todd keek, zou je niet denken dat hij spijsverteringsproblemen had, maar die arme man zwol erger op dan een tienermeisje met haar maandstonden. Ik had voorgesteld om gluten uit zijn dieet te schrappen, en tot nu toe leek hij zich een stuk beter te voelen.
Hij had zelfs zijn vrouw overgehaald om ook over te stappen, en ze waren allebei twintig pond aan opgeblazen gevoel kwijtgeraakt. Zijn vrouw, Teresa, was persoonlijk langsgekomen om me te bedanken. Ze was zo'n lieve vrouw en de oogappel van Todd. Vorige maand vijf jaar getrouwd en ze gedroegen zich nog steeds als pasgetrouwden. Ik werd er bijna jaloers van.
Nu was mijn grootste probleem het feit dat zijn nieuwe partner me op mijn slechtst zag. Ik wist niet eens waarom het me kon schelen hoe ik eruitzag. Het deed er niet toe, want ik was beschadigd en had genoeg bagage bij me.
Misschien, als Sydney op de universiteit of een vakopleiding zat, zou ik de moed bij elkaar rapen om het daten opnieuw te proberen. Nee, laat maar. Wie hield ik voor de gek? Iedereen die aardig deed, probeerde gewoon beleefd te zijn tegen de heks van het tankstation.
Todd had hem waarschijnlijk gezegd dat hij aardig moest doen. Bovendien zou een man die er zo goed uitzag als hij, nooit overwegen om met een vrouw zoals ik te daten.
De mannen kwamen bij de toonbank staan en ik stortte me op het scannen van de snacks, alles om mezelf af te leiden van mijn innerlijke crisis en mijn handen bezig te houden. Todd had een behoorlijk gevarieerde selectie. Genoeg energiedrankjes, Slim Jims, en bijna de hele nieuwe lading snackcakes. Hij glimlachte gewoon terwijl ik alles bleef scannen.
„Hé, ik kan het je niet kwalijk nemen. Ik zou ook alles inslaan als ik iets lekkers vond,“ stelde ik hem gerust.
„Zie je, Will, ik zei het toch. Marnie en ik zitten op dezelfde golflengte. Zij snapt het.“ Todd was één en al glimlach terwijl zijn nieuwe partner naar me keek, waardoor de haartjes op mijn armen overeind gingen staan toen ik zijn blik op me voelde rusten.
Hij controleerde waarschijnlijk of ik niets dubbel scande. Ik had een paar klanten zoals hij die me nauwlettend in de gaten hielden, maar ik had nog nooit een fout gemaakt, en hoe knap hij ook was, daar zou vanavond geen verandering in komen.
Ik was niet zo'n door lust verblinde dwaas waar hij later bij zijn vrienden over kon opscheppen.
„Was dit alles?“ Ik keek met mijn beste professionele glimlach op naar Todd.
Het had maanden van omgang gekost voordat ik hem in de ogen kon kijken tijdens een gesprek. Meestal had ik geleerd om net langs de ogen te kijken. Ik hield niet van direct oogcontact, maar tot nu toe had Todd het nooit als een uitdaging gezien, dus liet ik mijn waakzaamheid een klein beetje zakken, alleen voor hem.
„Dat is het wel. Als ik nog meer aan snacks uitgeef, maakt mijn vrouw gehakt van me,“ lachte hij met zijn beste piratenimitatie. Hij betaalde met zijn pinpas, pakte zijn twee tassen met lekkers en ging met de blijdschap van een kind opzij zodat Will een enkele NOS op de toonbank kon zetten.
Ik scande zijn drankje en hield mijn blik strak op de streepjescode van het blikje en mijn scherm gericht. Van dichtbij was zijn aanwezigheid nog intimiderender.
„Was dit alles?“
„Dit moet me er wel doorheen slepen.“ Hij hield het geld voor en ik pakte het aan, waarbij ik het lichtste vleugje huidcontact voelde. Ik hield me met moeite in toen mijn lichaam wilde vluchten en mijn hand verstijfde.
