Een schitterende ster Boek 2
Auteur
Lezers
75,9K
Hoofdstukken
31
Hereniging
Boek 2
ANDRA
Ze staarde naar de bruine ogen die haar al zo lang boeiden. Ogen die naar haar hadden geglimlacht, met haar hadden gelachen en haar hadden gezien toen niemand anders dat deed.
Ogen waar ze met alles wat ze in zich had van hield, ogen waarvan ze had gedacht dat ze ze nooit meer zou zien.
En nu keken ze haar weer aan, met een blik vol verbazing en ongeloof.
„A-Andra?“ stamelde Talias. „Andra, ben jij dat... echt?“
Andra keek even naar zichzelf. Ze droeg een leren pantser, er zaten nog vlekjes opgedroogd bloed op haar laarzen en haar leren halsband was weg.
Natuurlijk herkende hij haar niet. Ze leek bijna niet meer op het meisje dat hij voor het laatst had gezien. Ze keek weer naar zijn bekende gezicht en voelde een glimlach op haar lippen verschijnen.
„Ja,“ fluisterde ze. „Talias, ik ben het.“
Er klonk een schorre lach uit zijn mond toen hij snel opsprong en zich naar haar toe bewoog. Maar hij werd ruw tegengehouden door de ketting die Egan vasthield, die Talias' handen samenbond.
Andra rende naar hem toe, verkleinde de afstand tussen hen en pakte de boeien stevig vast met beide handen. Zonder erbij na te denken stuurde ze de warme magie uit haar geest in het metaal en eiste dat Talias werd vrijgelaten.
Het metaal gaf mee, viel met een klik open voor Talias' voeten en liet alleen nog Andra's handen om zijn polsen achter.
Talias keek naar haar vingers op zijn huid. „Hoe heb je... Hoe heb je dat gedaan?“
Andra lachte en er verscheen een blos van blijdschap op haar wangen toen hij haar weer in de ogen aankeek. „Er is veel veranderd, Talias,“ antwoordde ze, verrast door de trilling in haar eigen stem.
Ze kreeg het nog warmer toen hij haar goed bekeek, van haar vieze laarzen tot haar rommelige haar, dat nu langer was dan vroeger en glansde in het zonlicht.
Hij keek weer in haar ogen en gaf haar die scheve grijns waar ze altijd zo van had gehouden. „Dat lijkt er wel op,“ zei hij.
Hij haalde zijn polsen uit haar zachte greep, sloeg zijn handen om die van haar, hield ze stevig vast en lachte vriendelijk naar haar.
Andra probeerde zonder succes de brok in haar keel weg te slikken. Er viel even een korte stilte tussen hen totdat ze zich iets herinnerde.
Ze schrok even op, trok haar handen uit zijn greep en stopte ze snel zoekend in haar zakken terwijl de woorden uit haar mond stroomden.
„Oh, ik heb nog... Waar is het, waar is het? Ik beloof het, ik heb het nooit afgedaan. Pas vlak voor de strijd—ik had nooit gedacht...“
Eindelijk vonden haar vingers het gevlochten leren bandje en ze haalde het uit haar zak om het hem met een trotse glimlach voor te houden.
„Ik heb het bewaard,“ zei ze buiten adem. „Bij Castigo. Door de wildernis en de woestijn. Hier, bij de Freemen. Al die tijd.“
Zijn glimlach ontnam haar de adem. Talias legde zijn hand in de hare, waardoor de armband veilig tussen hun huid werd ingesloten. „Je hebt het bewaard,“ bevestigde hij.
Ze knikte enthousiast. Talias trok plotseling aan haar hand, bracht haar naar zich toe en sloeg zijn armen stevig om haar heen.
Andra voelde een enorme vreugde in haar borst toen haar hoofd precies op zijn hart rustte. Talias... Talias is hier... Hoewel ze de gedachte in haar hoofd bleef herhalen, kon ze bijna niet geloven dat het echt waar was.
Na een lange knuffel trok Talias zich terug en pakte daarbij de leren armband uit haar hand. Zonder een woord te zeggen deed hij de armband om haar pols, precies zoals hij dat een heel leven geleden ook had gedaan.
De herinnering aan dat oude moment vulde Andra's hoofd en hart: de angst dat ze hem nooit meer zou zien, de pijn van het verlies van alle hoop op de toekomst waarvan ze had gedroomd. Maar hier was hij weer, bij haar teruggekomen.
Ze voelde de knoop van de armband stevig op zijn plek zitten, waarna hij haar handen weer vastpakte en haar overlaadde met zijn stralende glimlach.
KAEL
Kael keek stil en vol ongeloof naar de hereniging, terwijl zijn borst leeg aanvoelde.
Even daarvoor had hij Andra nog in zijn eigen armen gehouden. Hij had zijn hart voor haar opengesteld en haar een deel van zichzelf gegeven dat hij nog nooit aan iemand anders had gegeven.
En hij had, voor even—een prachtig, ademloos en hoopvol moment—gedacht dat ze het zou accepteren.
En nu keek ze omhoog naar het gezicht van iemand anders en hield ze de handen van iemand anders vast. En die verdomde armband...
Toen ze de armband voor de strijd had afgedaan, had Kael gedacht dat dit een teken was dat ze klaar was om haar oude leven los te laten. Maar nu zat hij weer om haar pols, net zo strak als de halsband die ze als slaaf had gedragen.
De hand van de vreemdeling—de hand van Talias—bewoog naar Andra's gezicht en pakte zachtjes haar kin vast terwijl hij zich naar haar toe boog...
„Egan,“ beet Kael hem toe, met een stem die zacht, scherp en leeg klonk. „Breng de gevangene naar de raadskamer voor verhoor.“
Andra draaide haar hoofd verbaasd naar hem toe. Het leek alsof ze zich nu pas weer besefte dat hij er ook nog was. Alsof ze hem helemaal was vergeten.
„Wat?“ stamelde ze. „Kael, wat... Wat ben je aan het doen?“ Ze zette een stap in zijn richting, maar haar lichaam wees nog steeds naar Talias terwijl ze een gebaar naar hem maakte en bleef praten.
„Kael, het is Talias. De jongen over wie ik je heb verteld. Ik ken hem. Je hoeft niet...“
Kael keek haar strak en emotieloos aan, hield zijn handen stevig achter zijn rug en vocht wanhopig tegen de drang om naar haar te reiken, haar naar zich toe te trekken en weg van deze andere man.
„Hij was bij de Kingsmen, Andra,“ antwoordde hij, waarmee hij haar onderbrak. „Hij is een van hen. Hij moet worden ondervraagd.“
„Nee, dat ben ik niet!“ riep Talias, terwijl hij ook in de richting van Kael stapte. Egan pakte zijn schouder stevig vast om hem tegen te houden en Talias vocht niet tegen zijn greep. „Ik ben niet een van hen,“ ging hij verder. „Ik was...“
„Stil!“ snauwde Kael, terwijl hij krachtig met zijn hand door de lucht zwaaide. Met die beweging kwam er een golf van hitte uit hem die Talias hard raakte en hem en Egan bijna tegen de grond sloeg.
Kael verstijfde. Hij had niet de bedoeling gehad om zijn magie te gebruiken bij dat gebaar.
„Blijf kalm, mijn Westenwind,“ fluisterde Eithne in zijn hoofd. Ze probeerde haar eigen rust in zijn gedachten te sturen. „Je verliest de controle.“
Andra stapte tussen hem en Talias in, met haar armen iets geheven alsof ze de man achter haar wilde beschermen tegen Kael. „Kael!“ riep ze. „Dit kun je niet doen!“
Hij keek haar met vernauwde ogen aan en zijn bloed begon steeds meer te koken toen ze recht tegenover hem ging staan—allemaal om de soldaat met het blonde haar achter haar te beschermen.
„Dat kan ik wel, Andra,“ beet hij haar toe. „Ik ben de leider van de Freemen, voor het geval je dat was vergeten. Ik geef de bevelen. En ik beveel dat deze spion“ - hij wees met een vinger over haar schouder naar Talias - „wordt meegenomen voor verhoor.“
Andra liet haar armen langzaam zakken en even dacht hij dat ze het zou opgeven. Maar terwijl haar armen zakten, hief ze haar kin juist hoger en in haar felle groene ogen zag hij een vastberadenheid opvlammen die hij maar zelden bij het stille meisje zag.
Toen ze sprak was haar stem zacht, maar hij trilde niet. Er klonk alleen maar overtuiging in door. „Ik laat je dat niet doen.“
Kael staarde haar een hele tijd aan. De stilte tussen hen knetterde van de spanning. Het leek wel alsof de woorden van een paar minuten geleden nooit waren gezegd. Was ze echt alles alweer vergeten?
Pijn en woede borrelden op in Kaels borst en mengden zich met het diepe verdriet dat er al zat. Hij voelde zijn ogen branden en klemde zijn kaken strak op elkaar totdat zijn kaak pijn deed.
Andra keek terug naar hem, haar boze gezicht werd iets zachter en veranderde in een smekende blik.
„Kael,“ fluisterde ze. Zijn naam op haar lippen voelde als een mes in zijn borst. „Alsjeblieft, doe dit niet.“
Kael keek weg van haar. Als hij nog een tel langer in die ogen zou kijken, zou zijn hart zeker in tweeën scheuren.
In plaats daarvan keek hij naar Egan en de kleine groep Freemen. Zij hadden Talias naar hem toe gesleept.
„Breng hem naar de raadskamer voor verhoor,“ herhaalde hij. Zijn zachte stem duldde geen tegenspraak.
Andra draaide zich wild van hem af. Ze keek nu naar Egan en de anderen.
„Nee!“ riep ze. „Ik neem de verantwoordelijkheid voor hem! Ik zal hem bewaken. Ik zal met hem praten. Ik zal de waarheid achterhalen en verslag uitbrengen aan Kael en de andere raadsleden. Je hebt mijn woord!“
Egan en de andere soldaten stonden zwijgend stil en keken van Andra naar Kael en weer terug. Talias staarde alleen maar naar Andra met een blik van enorme bewondering op zijn gezicht, en Andra keek recht in zijn ogen terug.
Kael keek lang naar de zijkant van haar gezicht. Zijn borst deed pijn. Alsjeblieft, leek zijn hart te fluisteren. Alsjeblieft, zie mij staan. Kijk naar mij, Andra, niet naar hem. Alsjeblieft, kijk gewoon naar mij.
Maar dat deed ze niet. Haar ogen bleven strak op Talias gericht.
Uiteindelijk kon hij het niet langer verdragen. „Heel goed,“ mompelde hij nors.
Zonder nog een woord te zeggen draaide Kael zich razendsnel om en stormde boos weg, weigerend achterom te kijken toen Andra weer in Talias' armen vloog.
TALIAS
Het meer weerspiegelde het zonlicht van de late avond. Talias liet zich zakken in het gras.
Hij kon bijna niet geloven dat hij een paar uur geleden nog voor zijn leven vocht, er zeker van dat hij zou sterven en doodsbang dat hij iemand anders zou moeten doden om zichzelf te redden.
Alles leek nu rustig te zijn. Zelfs met de drukte van de Freemen in hun kamp aan de overkant van het veld was het hier bij het meer stil, met als enige geluid het gespetter van een groene draak die het stof en bloed van zijn schubben waste.
Zijn ongeloof over de plotselinge stilte viel echter in het niet vergeleken met het ongeloof over de jonge vrouw die nu naast hem zat.
Hij staarde haar aan en bekeek het leren pantser op de plek waar ooit een versleten bruine jurk was, de stevige laarzen in plaats van haar dunne pantoffels, en de band van bleke huid om haar keel waar de halsband al die jaren zolang als hij haar kende had gezeten.
Kon dit echt Andra zijn?
Toen keek ze weg van de wassende draak en glimlachte ze naar hem. Nu wist hij zeker dat zij het moest zijn, want alleen Andra had zulke ogen en alleen zij glimlachte zo naar hem.
„Ik kan nog steeds niet geloven dat je hier bent,“ mompelde ze. Ze schudde zachtjes met haar hoofd.
„Ik ook niet,“ antwoordde hij, terwijl hij voorover boog met zijn armen op zijn knieën en met zijn vingers wat gras plukte. „Ik wist niet eens van“—hij zweeg even en maakte een vaag gebaar in de lucht—„dit alles,“ zei hij ten slotte.
„Maar hoe ben je hier dan beland?“ vroeg ze, terwijl ze ook naar voren boog en hem heel aandachtig aankeek.
Hij gaf haar een scheve grijns. „Dus de ondervraging begint nu?“
Andra lachte zachtjes. „Ik heb wel beloofd om antwoorden te krijgen,“ zei ze. Na een korte pauze voegde ze eraan toe: „Maar ik wil het ook gewoon zelf weten. Wat is er met jou gebeurd, Talias?“
De keukenjongen zuchtte diep. Hij keek weg en staarde weer naar het meer.
„Ik was... opgeroepen naar het paleis van Castigo,“ zei hij langzaam. „Heel veel van ons. Bedienden uit de Hal, eigenlijk van overal. We wisten niet waarvoor, maar we moesten ons melden bij de Hoofdrechter.“
Hij keek stiekem even naar haar, terwijl er weer een kleine glimlach in zijn mondhoek verscheen. „Ik was eigenlijk best blij,“ bekende hij. „Ik dacht dat ik misschien een manier zou vinden om jou daar te zien.“
Hij was even stil, haalde diep adem en ging verder. „Maar zodra we in de buurt van het paleis kwamen, kregen we een pantser en wapens in onze handen geduwd.
„Ze zeiden dat we nu soldaten waren en dat we moesten vechten tegen de mannen die Castigo's zoon hadden proberen te vermoorden.
„Ze deden alsof het allemaal heel heldhaftig was,“ snauwde hij zachtjes, terwijl er een bittere toon in zijn stem klonk toen hij terugdacht aan de mooie praatjes over het beschermen van het rijk tegen moordende opstandelingen.
Een warme druk op zijn knie liet hem naar beneden kijken en hij zag dat Andra's hand daar rustte. Hij glimlachte even en legde zijn eigen hand over haar vingers heen voordat hij verderging.
„We kregen een beetje training. Niet veel, maar iets. Daarna moesten we marcheren door deze tunnels—donkere, smalle, vreselijke dingen. We liepen in bijna volledige duisternis voor... Goden, ik weet niet eens hoe lang.
„Al die tijd hoorde ik de kapiteins praten over Kingsmen en Freemen. Ze noemden ons Kingsmen. Ik had geen idee wat ze bedoelden, ik dacht dat we gewoon... gewoon wat moordenaars gingen proberen te vangen.
„Voor ik het wist, werden we weer de felle zon in geduwd en werd ons verteld verder te marcheren en iedereen te doden die geen uniform van de Kingsmen droeg.
„Ik... Ik raakte in paniek, Andra,“ gaf hij toe, terwijl zijn stem brak en zijn vingers die van haar stevig vastgrepen. Zij kneep terug.
„Mensen begonnen te sterven. Het geschreeuw... Het bloed... I-ik wist niet wat ik moest doen, dus ik verstopte me. Ik rende naar de bossen en verstopte me tot het allemaal voorbij was, en daarna bleef ik me verstoppen.
„Ik was bang om weg te vluchten, omdat ik niet wist waar ik heen moest. Ik was bang om tevoorschijn te komen, omdat ik niet wist wie me misschien wilde doden.
„Toen vonden jouw soldaten me, terwijl ik nog steeds trilde als een bange hond bij de beek.“
Andra was heel lang stil, en Talias bleef naar het gras voor hem staren, bang om naar haar op te kijken en bang dat ze hem in haar ogen zou veroordelen als een lafaard of een verrader, of allebei. Haar vingers knepen harder in zijn hand en hij dwong zichzelf om naar haar te kijken.
Haar groene ogen keken hem zacht en vol begrip aan. „Je hebt het juiste gedaan, Talias,“ fluisterde ze.
Hij voelde een kleine opluchting in zich opborrelen. Hij perste er een strakke glimlach uit.
Er verscheen een nadenkende blik op haar gezicht—dat nu was getekend met sproeten die ze vroeger niet had—en ze keek naar beneden terwijl ze haar wenkbrauwen fronste.
„Maar dat betekent...“ zei ze langzaam. „De mannen die we hebben gedood... het waren niet allemaal Kingsmen. Niet echt. Ze... ze zijn gestorven voor iets waar ze niet in geloofden. Iets waarvan ze niet eens... niet eens wisten dat het bestond.
„Castigo dwong hen om te vechten en te sterven om hemzelf koning te proberen te maken!“ Haar stem klonk opeens vol woede, en hij zag dat haar groene ogen blonken van de tranen.
„Zichzelf koning maken?“ herhaalde Talias vol ongeloof. „Is dat wat hij probeerde te doen? Is dat wat deze Kingsmen proberen te doen?“
Andra trok haar vingers terug. Ze drukte haar handpalmen tegen haar ogen en kreunde zachtjes.
„Je wist het niet eens... Zij wisten het niet. Ze waren onschuldig,“ mompelde ze. „Ze zijn voor niets gestorven...“
Talias schoof iets dichter naar haar toe. Hij legde voorzichtig een hand op haar schouder. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij snapte nog steeds niet goed wat er allemaal aan de hand was.
Hij wist alleen dat Andra er weer was. En dat was het enige dat er echt toe deed.
„Hoe ben jij hier terechtgekomen?“ vroeg hij, terwijl hij haar probeerde af te leiden van haar verdriet en haar aan iets anders te laten denken dan het feit dat ze misschien wel een ongetrainde dienaar had gedood die tegen zijn zin een zwaard in zijn hand had gekregen.
„Toen ik bij de Kingsmen was, vertelden ze over de aanval op het landhuis. Ik vroeg naar jou. Ze zeiden dat een dienstmeisje die nacht was verdwenen en nooit meer was gezien. Ik was bang dat ze je hadden meegenomen—bang dat ze je hadden vermoord.“
Ze haalde haar handen weg van haar gezicht en glimlachte door haar tranen heen. „Nou ja, inderdaad,“ zei ze, terwijl ze zachtjes lachte om een grapje dat hij nog niet begreep. „Ik denk dat ik technisch gezien ook ben meegenomen. Maar...“
Haar uitleg werd afgebroken door een harde wind die het gras om hen heen platdrukte, terwijl een enorme schaduw over hun hoofden gleed.
Ze keken allebei omhoog. Ze zagen een paarse draak. Hij was kleiner dan de andere draken die hij hier had gezien, maar nog steeds reusachtig groot. De draak daalde op hen neer.
Talias krabbelde haastig overeind en deinsde snel achteruit voor de draak, die naast hen landde met een zware doffe klap.
Andra ging ook staan, al was dat een stuk rustiger, en glimlachte even naar hem voordat ze zich naar het grote paarse beest draaide.
De draak liet zijn kop zakken en maakte een zacht kloppend geluid in zijn keel. Andra's glimlach werd breder, ze pakte de snuit van het dier in haar handen en aaide over de prachtige schubben.
In de stilte daarna leek er iets tussen hen te gebeuren. Het was iets dat Talias heel vaak had gezien tussen draak en Ruiter. Dat had hij vaak gezien in al zijn jaren bij de Hal der Ruiters.
Talias schrok. Van alle ongelofelijke dingen die in de afgelopen vierentwintig uur waren gebeurd, was dit absoluut de minst geloofwaardige van allemaal, maar er was geen ontkennen aan.
Er was een band tussen Andra en de draak. De band van een draak en Ruiter.
„A-Andra?“ stamelde hij. „Is dat...? Hoe is...?“
Ze lachte zachtjes om zijn onafgemaakte vragen. Terwijl ze nog steeds over de schubben van de draak aaide, keek ze hem aan. „Dat is een lang verhaal...“
ANDRA
Het was tijd voor de Freemen om verder te trekken.
Het was zeker dat de Kingsmen wisten waar ze waren en nog zekerder dat ze opnieuw zouden aanvallen—en ze zouden de rebellen waarschijnlijk geen tweede keer onderschatten.
Terwijl het bloed nog steeds de grond kleurde en het glazen monument flakkerde met Tiri's vlam aan de rand van het zand, begonnen de Freemen alles in te pakken wat ze konden.
Ze wisten nog niet waar ze heen gingen en ze wisten niet wat ze daarna gingen doen.
Ondanks dat ze deze strijd hadden gewonnen, hadden de Freemen zware klappen gekregen: hun kamp was verwoest, veel van hun bondgenoten waren dood en hun basis was ontdekt.
Voor Andra voelde het alsof ze helemaal opnieuw moesten beginnen, en ze zag aan de hangende schouders onder zich dat de rest van de Freemen er net zo over dachten.
Ze zat hoog op de rug van Tiri terwijl de draak kisten met voorraden naar de wagens bracht die stonden te wachten aan de rand van de woestijn.
Toen de draak haar laatste lading voorzichtig op een lege wagen liet zakken, keken de soldaten onder haar omhoog naar Andra en glimlachten ze, terwijl ze hun handen dankbaar ophieven.
„Dank je wel, Ruiter!“ riep een stem naar haar omhoog.
Andra kromp ineen bij dat woord. De Freemen noemden haar al zo sinds de strijd was geëindigd. Ze had gevraagd of ze dat niet wilden doen, maar de naam bleef haar door het kamp volgen terwijl zij en Tiri hielpen met de voorbereidingen.
Hoe dierbaar Tiri haar ook was en hoe graag ze ook nooit meer gescheiden wilde worden van de draak onder haar, toch irriteerde het woord haar als een knellend pantser. Ze was geen Ruiter. Niet echt.
Talias leek op zijn beurt te begrijpen wat niemand anders snapte: ze was niet echt verbonden met Tiri en ze droeg geen Ruiterteken, dus was ze geen Ruiter.
Hij had zijn hele leven tussen Ruiters gewoond. Hij begreep hoe belangrijk die band was, net als zij.
Maar de rest van de Freemen... Die bleven er maar mee doorgaan.
Tiri en Andra vlogen terug naar het kamp, en ze boog voorover over de nek van de draak en tuurde naar beneden naar de soldaten die onder haar druk heen en weer renden.
Haar ogen vonden Kael bijna direct; hij pakte zwaarden in en haalde de pezen van de bogen af voor het transport, terwijl hij tegelijkertijd bevelen uitdeelde, met een stem die luid en duidelijk boven de herrie uitklonk.
Hij had niet meer met haar gesproken sinds de komst van Talias de dag ervoor, maar ze kon het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. Hij was tenslotte de leider van de Freemen. Ze hadden hem nu nodig.
Maar zelfs nu zijn stem scherp van beneden klonk, hoorde ze dezelfde stem in haar hoofd, met een zachtere toon en woorden vol emotie. Ik hou van je, Andra.
De komst van Talias had haar zo snel uit dat moment met Kael getrokken dat het amper echt leek—alsof ze plotseling uit een droom werd gerukt, waarvan slechts een paar kostbare beelden in haar geheugen bleven hangen.
Maar de pijn die die woorden in haar borst hadden achtergelaten, voelde heel echt. Kael hield van haar...
En Talias...
Ze keek weg van Kael en zijn donkere haar. Ze liet haar ogen over de menigte gaan. Eindelijk vond ze de bos blonde haren die ze zocht.
Hij bevond zich niet tussen de Freemen, maar zat alleen, naast de smeulende kolen van het vuur, een paar stukken vlees aan een braadspit te draaien.
De anderen leken hem te ontwijken en met een grote boog om hem heen te lopen, op één elf na die in de buurt bleef en hem argwanend in de gaten hield.
Andra voelde de instinctieve drang om naar hem toe te gaan, om naast hem te werken zoals ze dat al die jaren had gedaan. Talias was de jongen die de betekenis van haar onuitgesproken woorden had begrepen en die haar had beschermd wanneer dat maar kon.
Hij was de jongen die haar had verteld de Koppeling te bespioneren—de enige reden waarom ze überhaupt een band had met Tiri. Talias maakte deel uit van haar en was dat al jaren.
„Zusje,“ klonk de stem van Tiri in haar hoofd. „Je bent aan het piekeren.“
„Dat is niet waar,“ antwoordde Andra snel. „Ik ben aan het... nadenken...“
„Over die twee problemen op twee benen?“
Andra liet een proestende lach horen. „Nee. Nou ja, een beetje, denk ik.“
„Wat heerlijk onduidelijk.“ De draak grinnikte.
„Talias is gewoon... alles wat ik ooit geloofde te willen,“ antwoordde Andra. „Hij geeft me een veilig gevoel. Hij heeft me altijd gelukkig gemaakt, hoe ellendig ik me ook voelde.“
„Ik hou al van hem zolang ik me kan herinneren. Hij is alles wat goed is aan mijn oude leven...“
„Maar dat is niet langer jouw leven, zusje,“ antwoordde Tiri zachtjes.
„Ik... Ik weet het...“ Zelfs in haar eigen hoofd klonken de woorden van Andra zwak. „Ik dacht dat ik er klaar voor was om dat oude leven los te laten. Alles ervan. Zelfs de goede dingen erin. Maar...“
Terwijl ze naar Talias keek, dwaalden haar vingers weer naar het leer om haar pols.
„Maar misschien had ik het wel mis...“
