Carrero Heart 3: Nog lang en gelukkig
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
1.0M
Hoofdstukken
65
Sophie en Arrick beginnen samen aan hun nieuwe leven in Frankrijk. Sophie volgt haar droom om te studeren aan de Paris Fashion Academy. Een 'nog lang en gelukkig' ligt duidelijk in het verschiet. Of toch niet? Onvoorziene lange scheidingen en afgesneden zijn van familie en vrienden eisen allemaal hun tol. En dat komt nog bovenop de conflicten waar Sophie mee te maken krijgt door medestudenten die haar als een bedreiging zien. Terwijl de draden sneller ontrafelen dan Sophie ze weer aan elkaar kan naaien, neemt het leven een drastische wending.
De liefde tussen Sophie en Arrick wordt zwaar op de proef gesteld. Is dit het einde? Of leven ze nog lang en gelukkig?
Hoofdstuk 1
SOPHIE
Arry leidt me het appartement in, hand in hand, met onze vingers stevig in elkaar gestrengeld, en schenkt me een zachte, sexy glimlach terwijl hij me de brede gang met de hoge plafonds van ons nieuwe thuis binnenloodst. Ik ben moe van de reis, uitgeput, mijn lichaam doet pijn en ik ben toe aan een lang bad na uren in een vliegtuig, maar we zijn er eindelijk.
Ik kan de zwaarte van mijn lichaam van me afschudden en met een grote zucht van verlichting in ons nieuwe thuis wegzakken. Het gebeurt eindelijk. Na weken van hard werken, stress en paniek om hier te komen voordat mijn nieuwe semester begon, ben ik helemaal op, maar toch kriebelt het van verwachting.
Parijs... ons thuis voor het komende jaar.
Ons kleine avontuur terwijl ik naar school ga en stappen zet in de richting van de droom die ik voor ogen heb. Hij heeft hemel en aarde bewogen om dit mogelijk te maken, en ik zou niet nog meer van hem kunnen houden, zelfs al probeerde ik het. Het is onze werkelijkheid. Het is mijn toekomst.
Ik kijk om me heen terwijl hij onze reistassen vanuit één hand met een zachte plof op de vloer laat vallen. Ze zakken in bij zijn voeten en lijken haast te zuchten van verlichting nu de lange reis voorbij is, wat precies weerspiegelt hoe wij er allebei uitzien. We hadden al onze spullen al ingepakt en vooruitgestuurd, dus we reisden licht. We hebben alleen twee kleine tassen, een enorme uitputting na een verdomd lange vlucht van acht uur uit New York, en het verlangen om alles in ons op te nemen.
De opwinding en de kriebels om voor het eerst te worden rondgeleid sinds we dit appartement kochten, wellen in me op en halen me uit mijn wazige reisroes. Mijn aandacht is gewekt en mijn longen vullen zich met hernieuwde energie nu ik al dat nieuwe en glanzende voor de allereerste keer zie.
We hadden iemand gestuurd die Arrick vertrouwde om deze plek te bekijken voor een snelle aankoop, gebaseerd op video's, foto's en de taxaties van de makelaar. Nu zien we het volledig ingericht naar onze wensen, nemen we het in al zijn pracht in ons op en zien we het voor de allereerste keer in het echt.
De grote ingang en de mooie Franse sierlijsten maken me waanzinnig enthousiast. Het is zo idyllisch als je de kleine, half afgesloten hal inloopt, met de hoge plafonds, zachte crèmekleurige muren en de glanzende houten vloer in de donkerste mahoniebruine kleur. Het doet me denken aan een droomhuis uit een romantische film die zich afspeelt in het oude Parijs.
Ik kan niet wachten om te zien hoe het er in zijn geheel uitziet, nu onze ontwerper het helemaal klaar heeft gemaakt om in te trekken. Urenlang hebben we haar ontwerpen, ideeën en kleurenpaletten laten zien. Ik heb ontelbare designbrochures en Pinterest-plaatjes doorgespit, en eindeloze slapeloze nachten gehad terwijl ik inspiratieborden voor haar vulde. Websites met meubels, stalen van stoffen, en kunst...
Ik knipper terwijl ik alles met wijdgesperde ogen in me opneem wanneer we de open ruimte van onze woonkamer inlopen en stilstaan... Ik knipper twee keer... en knipper nog een keer. Mijn gezicht bevriest, en wat ik zie verandert me in een stenen standbeeld dat totaal niet onder de indruk is.
Mijn gezichtsuitdrukking vertrekt en mijn hart zakt als een baksteen in mijn maag als ik de enorme zithoek voor me in me opneem, en mijn humeur slaat helemaal om. Mijn opwinding is dood, het geluk vermoord, en de tranen prikken in mijn ogen omdat ik zo verdomd moe ben en dit niet is wat ik verwachtte te zien. Het voelt alsof ik met grote kracht onverwachts in mijn maag en tegen mijn hoofd ben geslagen.
Het lijkt in de verste verte niet op wat we hadden afgesproken, of op wat we samen hadden uitgekozen, waar we uren, dagen en weken over hadden gekibbeld en wat we hadden doorgegeven aan die veel te dure, opzichtig geklede, zogenaamde ontwerper. Ik kan niet geloven dat ik haar slijmerige en overduidelijke geflirt met Arrick eindeloos heb verdragen voor al deze rotzooi die ik nu voor me zie.
Ik trek mijn hand uit de zijne en blijf als aan de grond genageld staan. Terwijl mijn woede irrationeel opborrelt, draai ik me om met een frons die al snel mijn gezicht overneemt. Ik heb de neiging om hem met het eerste het beste wat ik kan vinden op zijn hoofd te slaan en kan het opborrelen van een typische 'Sophie-overreactie' op iets wat Arrick heeft gedaan om haar van streek te maken, niet stoppen.
Ja, ik moet die onzin onder controle krijgen, maar hij is soms zo verdomd irritant.
Dit is bijna een exacte kopie van het appartement van Arry voordat ik bij hem introk. Dezelfde neutrale kleuren en een comfortabele, ontspannen sfeer. Een mannelijk New Yorks appartement in een Frans gebouw, en helemaal niets van de dingen die ik had uitgekozen. Hij heeft de 'Sophie' uit het 'Arry en Sophie' liefdesnestje gehaald, en ik sta op het punt om het uit te snikken van verdriet. Ik wil janken met een 'mijn vriendje is zo'n gemene eikel' soort liefdesverdriet. Dit appartement voelt niet als mijn warme nieuwe thuis dat me met vreugde zou verwelkomen. In plaats daarvan voelt het als een vrijgezellenflat en een ruimte die alleen voor Arry is gemaakt.
Waar zijn mijn glinsterende lichtjes, zachte plaids en romantische sierkussens? Waar zijn mijn grote lantaarns vol met kaarsen en schattige spulletjes op de planken? Mijn keuze van prints aan de muren of zelfs de bank die ik had gekozen? Waar zijn mijn verdomde zilveren eenhoornbeelden?
„Wat is er aan de hand?“ Arry draait zich om, bekijkt me verward, en werpt nog een blik door de kamer alsof hij zoekt naar wat me ongelukkig maakt. Hij is duidelijk blind voor wat er mist en ziet alleen iets wat hij blijkbaar mooi vindt.
Klootzak!
Ik ben pissig dat hij het helemaal niet ziet. Dat hij er volkomen verrast uitziet dat ik zo zou reageren op de saaie mannenplek die in al zijn minimale, strakke en ongezellige glorie voor ons ligt. Ik heb grijs nog nooit zo saai gevonden.
„Dit is niet wat we hebben gekozen?“ Ik zwaai fel met mijn hand door de kamer, en teleurstelling vult me vanbinnen. Ik weet dat het stom is om me hier druk over te maken, maar dit zou onze eerste eigen plek samen zijn. Niet zomaar een plek waar ik introk en mijn eigen draai aan gaf.
Dit was van ons. De helft van mij en de helft van hem. Ons eerste echte 'we kiezen alles samen uit vanaf het begin'.
Ik heb bijna drie weken lang plaatjes van kamers en meubelcatalogi verzameld om aan die stomme ontwerper te geven, en ik viel Arry bij elke gelegenheid lastig met opties. Mijn telefoon en WhatsApp staan vol met de vijfduizend afbeeldingen die ik hem dagelijks op zijn werk stuurde en de 'maak me nu alsjeblieft dood en kies gewoon wat je wilt'-reacties die ik van hem terugkreeg. Hij bleef maar zeggen dat ik de knoop moest doorhakken voor ons; het leek hem niet veel te kunnen schelen en hij gaf minimale input.
Dat meende hij duidelijk verdomme nooit, hoe vaak hij het ook stuurde!
„Tuurlijk wel... Ik weet vrij zeker dat we haar hebben verteld om in de stijl van ons appartement in New York te blijven.“ Hij kijkt weer onschuldig om zich heen terwijl hij naar me toe komt om me vast te pakken, maar ik sla zijn hand met een bevredigende klap weg en loop abrupt naar de lage salontafel. Irritatie is niet goed voor me, en het laatste wat ik kan verdragen als ik pissig ben, is dat hij zo klef en aanhankelijk probeert te doen om het glad te strijken zonder dat hij doorheeft wat hij eigenlijk heeft gedaan.
Hij is soms zo verdomd dom.
„We zeiden vergelijkbaar... We hebben samen spullen uitgekozen! Meubels, decoratiestukken, een kleurenschema. Stoffering en kunst. Niets daarvan is hier... Heb jij akkoord gegeven voor deze shit?“ Ik draai me om, werp hem een boze blik toe en klem mijn tanden op elkaar om de pijnlijke teleurstelling in mijn maag te bedwingen, waarna zijn gezicht ook iets betrekt. Hij beseft eindelijk hoezeer dit me kwetst.
Ik ben moe van de lange vlucht en een stressvolle paar maanden vol blokken en inpakken, en dat allemaal tussen het studeren door dat ik moest doen om de achterstand op deze school in te halen. Ze lopen hier voor op New York, dus ik moest mijn kerstvakantie meer besteden aan huiswerk maken dan aan feestvieren. Mijn enige vrije tijd was op het kerstfeest van zijn familie; de rest van de tijd was ik obsessief bezig om ons nieuwe huis precies zo te krijgen als we wilden.
Ik wilde hier gewoon naar binnen lopen en het geweldig vinden, en het gevoel hebben dat we in een nieuw liefdesnestje begonnen... maar wat ik krijg is een klap in mijn gezicht. Een kopie van een appartement uit een tijd waarin ik geen invloed had op zijn omgeving. Een tijd waarin Arry met een ander meisje was en hij een hele toekomst had uitgestippeld waar ik geen deel van uitmaakte. Omdat haar vreselijke smaak en saaie persoonlijkheid al het plezier en de glans uit zijn leven weghaalden, staat dit op de een of andere manier symbool voor Arricks liefdesleven van vóór Sophie.
„Schatje?“ Arry probeert weer mijn hand te pakken, maar ik trek me geprikkeld terug en schuif een schaaltje met stenen weg van de rand van een bijzettafeltje. Het is niet eens mooi. Ik snap de bedoeling er niet van en ik doe niet eens moeite om de walging op mijn gezicht over dit smakeloze prul te verbergen. Ik weet dat ik lastiger ben als ik moe ben, maar Arry begrijpt niet dat je niet fuckt met de interieurkeuzes van een vrouw!
„Noem me geen schatje... Is dit wat je wilt? Het is alsof je haar je andere appartement hebt laten namaken en alles wat mij is, eruit hebt gehaald.“ Een traan vult mijn oog en ik voel me stom. Ik verpest onze eerste momenten in Parijs met een domme ruzie, puur omdat mijn gevoelens net zwaar gekwetst zijn. Arry kijkt weer om zich heen en komt naar me toe, waarbij hij een beetje somber lijkt en zijn hand voorzichtig uitsteekt alsof hij een wild beest nadert dat klaar is om aan te vallen. Hij is zo fatsoenlijk om op zijn minst voorzichtig en een beetje schuldig te kijken.
„Ons appartement! ... Dat heb ik niet ....“
Ik kijk hem woedend aan. Ik laat hem niet eens uitpraten.
„Vergeet het maar. Het maakt niet uit. Ik ga even liggen.“ Mijn toon klinkt verslagen en zit overduidelijk vol emotie. Hoewel het net onder het oppervlak borrelt, wil ik niet huilen. Ik wil geen ruzie maken. Ik wil bij hem weg zijn en mijn hoofd leegmaken; misschien voelt het na een dutje niet meer als zo'n groot probleem. Ik loop naar de deur verderop in de gang, waarvan ik me door de plattegronden herinner dat het de grote slaapkamer is, maar hij is snel en staat als eerste voor me.
„Dat is niet wat ik heb gedaan. Ze liet me een boel ontwerpen en shit zien, en jij had al zoveel stress. Ik heb alleen een kleurenpalet goedgekeurd en gezegd dat ze het op ons thuis moest laten lijken. Ik heb haar niet gevraagd om iets wat jij had gekozen weg te laten... Ik zweer het. Ik vroeg haar alleen om al die glinsterende, donzige eenhoorn-dingen wat te verminderen, zodat je die later zelf kon toevoegen.“ Hij is volkomen serieus en kijkt me aan met grote puppyogen, maar ik schud boos mijn hoofd naar hem.
Het Sophie-gehalte terugschroeven?!?!?! Wat de fok...
In vredesnaam... Arghhhh
„Hoe zit het met de spullen die ik haar heb gegeven? De dingen die ik wilde, de dingen waar jij het mee eens was? IK HEB HAAR DIE GEGEVEN! Hoe zit het met mijn gevoelens en keuzes, hè? Hoe zit het met die verdomde inspiratieborden die we van haar moesten invullen? En de spullen die ik op websites had opgeslagen! Waar de fuck was dat allemaal voor? Ik heb daar weken aan besteed. Weken waarin ik had moeten studeren in plaats van onzin te doen die duidelijk nooit nodig was geweest.“ Ik ben nu dichter bij tranen en hij houdt me tegen; ik haat deze stomme, achterlijke kamer terwijl hij langzaam en voorzichtig zijn armen om me heen slaat. Hij is irritant kalm en loopt op eieren, maar dat maakt me alleen maar bozer.
