Twisted Minds (Nederlands) Book 2
Auteur
Cassandra Rock
Lezers
123K
Hoofdstukken
46
Luca Marchesi, onlangs vrijgelaten uit de gevangenis, keert terug naar een leven vol criminaliteit en familieruzies in Chicago. Terwijl hij worstelt met zijn moeizame relaties met zijn vader, verloofde en tweelingzus, raakt Luca verstrikt in een relatie met Caroline, een serveerster met een eigen turbulent verleden. Hun band wordt sterker, maar Luca's gevaarlijke wereld dreigt hen uit elkaar te drijven. Met geheimen, verraad en een dreigend gearrangeerd huwelijk moet Luca beslissen hoever hij bereid is te gaan om Caroline te beschermen en de verwachtingen van zijn familie te trotseren.
Hoofdstuk 1.
LUCA
„Luca Marchesi,“ zegt de bewaker terwijl hij de cel binnenstapt. Ik kijk op van mijn krant. Een veertiger met een flinke buik komt op me af, een klembord in zijn hand.
'Je mag eerder weg. Je straf is ingekort.'
Ik kan mijn oren niet geloven. Ik zou hier toch vier jaar moeten zitten? Waarom laten ze me na amper zes maanden al gaan?
Ik sta op van tafel en trek een wenkbrauw op terwijl de bewaker dichterbij komt. 'Meen je dat?'
'Ja, al ben ik er niet blij mee,' zegt hij nors. 'Maar jij bofte.'
Ik grinnik even. 'Ik heb altijd geluk.'
En dat klopt meestal. Als Acerbi weet ik me altijd uit de problemen te praten.
Hoewel ik een andere naam gebruik om mijn maffiabanden te verhullen, pluk ik nog steeds de vruchten van mijn familienaam.
Na mijn vrijlating word ik meegenomen om papieren in te vullen. Ik snap nog steeds niet waarom ze besloten me vrij te laten.
Acht maanden geleden stak ik in een drukke kroeg nog een vent neer met een kapotte bierfles.
Hij ging eraan, maar dat gebeurt meestal als je iemand steekt.
Ik zet mijn handtekening met een glimlach naar de chagrijnige agenten. 'Het was gezellig, heren. We zien elkaar vast nog eens.'
Als ik naar buiten loop, valt alles op zijn plek wanneer ik mijn vader zie leunen tegen zijn zwarte SUV. Natuurlijk zou hij helemaal naar Spanje vliegen om me op te halen.
Ik vertrok elf maanden geleden uit Chicago om te ontsnappen aan de problemen van mijn familie.
Mijn bazige vader, domme zus en kleverige verloofde, die ik niet eens zelf heb uitgekozen.
Mijn moeder is het minst irritant, maar zelfs zij heeft haar mindere momenten.
'Marchesi, hè? Niet meer trots om een Acerbi te zijn?' vraagt mijn vader terwijl ik naar de SUV loop.
Hij denkt dat hij zo slim is.
'Jij bent de baas. Heb je niks beters te doen dan je zoon over de hele wereld achterna te reizen? Is dit wat er gebeurt als je oud wordt?' kaats ik terug.
Zijn poging om de baas te spelen maakt me pissig. Dat gaat niet gebeuren. Niemand heeft controle over mij, zeker mijn vader niet.
Ik zie dat hij boos is als hij zegt: 'Stap in, Luca. We gaan terug naar Chicago. Alessandro twijfelt of hij je wel kan vertrouwen en ik geef hem geen ongelijk.
'Zijn dochter zit thuis te wachten, zich afvragend waar haar verloofde is, en jij zit in Spanje mensen te vermoorden.'
'Ik zou één persoon geen moordpartij noemen,' zeg ik terug terwijl ik instap en mijn witte shirt rechttrek. Ze hebben geen stropdassen in de gevangenis, maar ik hou sowieso meer van casual kleding.
Mijn vader slaat het portier dicht en start de auto. 'Ik ben je slechte houding zat.
'Sofia is zeventien. Je gaat binnen een jaar met haar trouwen, en als je dit verpest, kunnen we allemaal dood eindigen.'
'Volgens mij ben je doof. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik niet met dat meisje ga trouwen?'
Ik sla met mijn vuist op het dashboard. 'Ik wil niet aan één vrouw vastzitten. Ik wil niet gebonden zijn of verantwoordelijk zijn voor iemand, zeker Sofia Rom—'
Voor ik haar naam kan afmaken, duwt mijn vader zijn arm tegen mijn keel, zijn gezicht rood van woede.
'Je zult me respecteren of jij eindigt met een gebroken bierfles in je keel.'
Ik probeer te lachen, maar zijn arm blokkeert mijn luchttoevoer, waardoor ik langzaam zwakker word. Maar ik ben niet bang. Het ergste wat hij kan doen is me vermoorden. Dat gaat toch ooit gebeuren.
Als hij me eindelijk loslaat, trapt hij het gaspedaal in, waardoor de SUV vooruit schiet.
Hij is me er eentje, mijn vader. Hij is grappig, op een bepaalde manier. Hij heeft me opgevoed zonder hulp van mijn moeder, en nu houdt hij niet van het monster dat hij heeft gecreëerd.
Nou, pech voor hem. Dit is alles wat ik ken.
***
De vlucht terug naar Chicago gaat snel, en mijn eerste ochtend 'thuis' brengt slechte herinneringen naar boven.
Deze kamer zit vol herinneringen uit mijn jeugd, vooral slechte. Ik heb jarenlang geprobeerd het te veranderen, de muren donkerrood geverfd, nieuw meubilair gekocht.
Maar de herinneringen aan mijn vader die me wurgt of in mijn gezicht slaat, zijn er nog steeds.
De donkere muren maken de kamer donker genoeg; de gordijnen zijn dicht en de kamer is bijna volledig zwart, precies zoals ik het graag heb.
Iemand klopt op mijn slaapkamerdeur. De deur gaat open voordat ik kan antwoorden. De stem van mijn moeder volgt. 'Luca, schat. Mag ik binnenkomen?'
'Is het niet te laat om dat te vragen?'
Ze antwoordt niet, maar als de deur helemaal opengaat, zie ik dat ze er verdrietig uitziet. 'Sorry, ik was gewoon zo blij om je te zien.'
Ik zucht zachtjes, ga rechtop in bed zitten en probeer te glimlachen voor mijn moeder. 'Nee, ik ben gewoon moe... Kom binnen. Laten we praten.'
Ze kijkt blij, zelfs een beetje opgewonden dat ik haar heb uitgenodigd. Ze komt binnen, sluit de deur achter zich en loopt naar mijn bed.
'Hoe was Spanje? Heb je een fijne pauze gehad van alles?'
'Tot papa opdook, natuurlijk.'
Mijn moeder kijkt naar mijn arm, waar nieuwe inkt nog aan het genezen is. Ik heb minder dan een week geleden een nieuwe tattoo laten zetten. 'Nog een tattoo? Je lijkt zo op je vader, weet je?'
'Ik denk graag dat ik er een stuk beter uitzie dan hij,' grap ik, maar ik haat het echt als mijn moeder zegt dat ik op hem lijk.
Hij is niet eens half de man die ik ben. Hij verstopt zich achter zijn mannen terwijl ik problemen recht in de ogen kijk.
'Je bent erg knap, Luca. Dat hoef ik je niet te vertellen. Maar laten we het over Spanje hebben. Je vader zei dat je was gearresteerd onder een andere naam.'
'Luister, mam. Ik probeer aardig te zijn, oké? Maar ik leg aan niemand verantwoording af, en ik hoef mezelf niet uit te leggen. Dus laten we stoppen met praten en ons met onze eigen zaken bemoeien, oké?'
Als er iemand is voor wie ik geduld heb, is het mijn moeder. Maar ik heb zoveel woede in me dat zelfs zij me soms niet helder kan laten denken.
Er zit iets in me waardoor ik geen emoties voel, vooral niet tegenover bepaalde mensen.
Ik zie dat mijn moeder gekwetst is, maar het kan me niet schelen. Het is niet erger dan wat mijn vader haar heeft aangedaan.
Ze probeert te glimlachen en stapt achteruit naar mijn slaapkamerdeur. 'Ik ga naar de winkel. Heb je nog iets nodig?'
Ik schud mijn hoofd zonder iets te zeggen en mijn moeder verlaat de kamer. Ik laat me door niemand een schuldgevoel aanpraten omdat ik me met mijn eigen zaken bemoei.
Als ik uit bed kom, zie ik dat mijn pakken nog steeds in mijn kast hangen waar ik ze heb achtergelaten, maar ik kies in plaats daarvan voor een zwarte spijkerbroek en een wit t-shirt.
Als maffiafamilie zouden we geheim moeten zijn, maar er is niets geheims aan het dragen van een pak de hele tijd. Als er al iets is, valt het juist op.
Ik duw mijn deur open en vanuit de andere kant van de kamer hoor ik het irritante gelach van mijn tweelingzus. Ze is zo kinderachtig.
Ik vraag me af of ze weet dat ik terug in de stad ben. Ze zou waarschijnlijk door het lint gaan van blijdschap. De laatste keer dat ik mijn zus zag, had ik haar tegen de muur gedrukt met een mes tegen haar keel.
Ze had me te lang geïrriteerd, en toen ze mijn vader alles begon te vertellen wat ze wist over mijn relatie met Sofia, moest ik haar bang maken om haar stil te krijgen.
Als mijn lieve moeder niet binnen was gekomen, had ik haar misschien een klein sneetje gegeven om haar eraan te herinneren, maar ze had geluk.
Ariella is een echte bitch. Het prinsesje van onze ouders die niets fout kan doen. Het is al erg genoeg om haar broer te zijn, laat staan haar tweelingbroer. We lijken in niets op elkaar, daar ben ik zeker van.
Ik besluit haar vandaag niet lastig te vallen, niet nu. Dus loop ik de grote trap af en rol met mijn ogen als ik Sofia onderaan zie wachten.
Dit verandert in een ongewenst welkomstfeestje. Natuurlijk zou mijn vader Alessandro en Sofia vertellen dat ik terug ben.
'Luca,' zegt ze glimlachend als ik de onderste trede bereik, 'mijn vader zei dat je terug was. Ik moest met eigen ogen zien of mijn vermiste verloofde echt was teruggekeerd.
'Hoe was Spanje? Ik ben een paar maanden geleden daar geweest om je te verrassen, maar je bent onmogelijk te vinden.'
'Weet je, schatje. Meestal als iemand moeilijk te vinden is, willen ze niet gevonden worden.' Ik kijk haar geïrriteerd aan door haar naïviteit. 'Begrijp dit en laat het tot je doordringen dat—'
'Luca,' onderbreekt mijn vader me, terwijl hij uit zijn kantoor komt lopen. Zijn lippen zijn op elkaar geperst en zijn ogen verraden dat hij niet blij is.
Kan het me schelen? Helemaal niet.
Terwijl hij naar ons toe loopt, glimlacht hij naar Sofia. 'Leuk je te zien, Sofia. Ik sprak net met je vader. Hij zei dat je langs zou komen om Luca te zien.'
'Fijn u te zien, meneer Acerbi. Ik heb Luca gemist terwijl hij weg was en hoopte te kunnen praten.'
'Ik heb het druk,' zeg ik tegen haar voordat ze haar hoop te hoog kan laten oplopen.
'Je maakt tijd vrij voor je verloofde,' zegt mijn vader tegen me, terwijl hij in zijn jaszak tast en een stukje papier tevoorschijn haalt.
'Ga naar het nieuwe restaurant in het centrum. De eigenaar is me een gunst verschuldigd. Zeg dat Valentino Acerbi jullie heeft gestuurd en geniet van de avond. Luca is lang weg geweest, jullie twee hebben veel te bespreken.'
Deze man weet echt hoe hij me kwaad moet maken. Proberen mijn leven te controleren is één ding, maar hij zal nooit een vrouw in mijn leven kunnen forceren. Of me tijd met haar laten doorbrengen.
Ik glimlach een beetje en kijk naar mijn vader. 'Wat dacht je ervan om je met je eigen zaken te bemoeien en aan je eigen mislukte relatie te werken? Ik weet zeker dat jij het harder nodig hebt dan Sofia en ik.'
Als Sofia er niet was, zou mijn vader waarschijnlijk een pistool tegen mijn hoofd hebben of een mes tegen mijn keel. De woede in zijn ogen zegt duidelijk dat hij me pijn wil doen.
Mijn vader en ik hebben te veel ruzies gehad om te tellen en ik weet zeker dat dat niet snel zal veranderen.
Ik ben er vrij zeker van dat als ik niet zijn enige zoon was, mijn vader me inmiddels al had vermoord.
Gelukkig voor mij ben ik zijn erfgenaam en heeft hij me nodig, of hij het nu leuk vindt of niet. Het enige verschil is dat als ik zijn plaats inneem, er veel dingen gaan veranderen.
Te beginnen met zijn positie in deze business.
