„Co, do cholery, ci się stało?” – warknął ze złością, wstając w całej swojej półnagiej krasie. Potężny, wysoki, onieśmielający i dziwnie piękny.

Reyna jest dziedziczką ukrytego Królestwa Kobiet, gdzie mężczyźni są jedynie mitem, a magia płynie głęboko w żyłach. Została wyszkolona, by być potężną, opanowaną i lojalną wobec swojego ludu — dopóki obcy król nie rozbija się w jej świętej krainie i nie wywraca wszystkiego do góry nogami. Casvan jest ogromny, niebezpieczny i absolutnie zakazany. Ale kiedy nazywa ją swoją przeznaczoną, pojawiają się iskry w najmniej odpowiednich — a zarazem jakże właściwych — miejscach. Ich więź jest dzika, magnetyczna i całkowicie zakazana. Kiedy dawne prawdy wychodzą na jaw, a lojalność Reyny zostaje wystawiona na próbę, dziewczyna jest rozdarta między obowiązkiem a więzią, której nie da się zerwać. Co się stanie, gdy osoba, której kazano ci nienawidzić, jest jedyną, która naprawdę cię dostrzega?

W zrujnowanej posiadłości pełnej szeptów i okrucieństwa Lyra znosi życie służącej – zawsze głodna, zawsze niewidzialna. Ale gdy potyka się o przeklęte ostrze, wszystko się zmienia. Ta broń nie tylko rani – wiąże ją z bezwzględnym dowódcą, który widzi przez każdą zasłonę, za którą się chowa. Teraz każda chwila jest najeżona niebezpieczeństwem, każde spojrzenie iskrą, która może spalić cały jej świat. Przetrwanie oznaczało dotąd milczenie i posłuszeństwo. Lecz ostrze kusi ją czymś bardziej ryzykownym: niebezpiecznym dreszczem bycia zauważoną, sięgania po własną moc, po pragnienie, które może zniszczyć nie tylko ją samą.

Mroczny Las od zawsze do niej szeptał — to przyciąganie, którego nie potrafi zignorować. Zostanie Łowczynią powinno oznaczać zabijanie stworzeń ukrywających się w jego cieniach, ale kiedy wkracza do środka, prawda okazuje się znacznie bardziej niebezpieczna. Te potwory przed nią nie uciekają... one po nią sięgają. A ich dotyk przypomina mniej groźbę, a bardziej obietnicę. Każdy krok wciąga ją głębiej, nie tylko w głąb Lasu, ale w sieć pragnień, tajemnic i głodu, którego nie potrafi nazwać. A co, jeśli wcale nie została tu wezwana, by zabijać? Co, jeśli Las pragnie jej do czegoś o wiele bardziej odurzającego — i z czego o wiele trudniej uciec?