“Hâlâ ateşliyim,” diye yazıyor Skyler, “Sadece... artık daha sessizim.” 😏 Ve bunu okuyan adam mı? Eski sevgilisi. Elleri her şeyi hatırlayan o adam.

Skyler bir sahra hastanesinde, seslerin olması gereken yerde bir sessizlik ve alt bacaklarının olması gereken yerde sargılarla uyanır. Yeni bir telefon, titrek ilk işaret dili denemeleri ve çok spesifik bir istekle her şeyi bir arada tutmaya çalışmaktadır: Ampute edilen bacaklarını, sanki bir önemleri varmış gibi (çünkü vardı) gömmek. Sıhhiye arkadaşları ellerinde yazı tahtaları ve şefkatli bakışlarla çıkagelirler; bu nazikçe bir harekettir. Sonra Uzun Boylu Fin, sırf rehberini yeni telefonuna aktardığı için bir kahraman gibi içeri dalar ki bu dürüst olmak gerekirse durumu daha da kötüleştirir. Çünkü o listedeki her isim bir mayın tarlasıdır... özellikle de Declan. Ve biliyorsunuz, Skyler’ın onu engellemesi gerekir. Engellemez. Siz de engellemezdiniz.

Sky baş parmağıyla kapıyı işaret edip telefona vurur ve Fin’in el yazısı ekranda belirir: “Burada.” Declan koğuşa girer. Herkes ona döner.

Tüm birlik izlerken eski bir sevgili nasıl öpülür?

Altın halka içine yerleştirilmiş üç karatlık prenses kesim bir elmas. Noelle’in nişan yüzüğü, otel odasının kapısına vurulan sert darbe kadar gösterişliydi. Önünde oturduğu aynaya bakarken, dümdüz siyah saçlarını bukleler haline getirmeye çalışan Nina ile göz göze geldi. “Oda servisi mi?” diye sordu Noelle.