“Breek je altijd in bij vrouwen in de slaapkamer… of ben ik speciaal?” 😏 Jasmine gilt. Mason grijnst. Daarna bakt hij een omelet alsof dat alles oplost (dat doet het niet. Het helpt wel, irritant genoeg).

Voordat de romantiek haar hele planning overhoop gooit, probeert Jasmine te leven als een volwassen vrouw met grenzen en een slaapkamerdeur die op slot zit. Jammer genoeg heeft Mason een sleutel, nul schaamte en het soort “ik regel het wel”-energie waardoor je eerst een kussen naar zijn hoofd wilt gooien en hem daarna nooit meer wilt laten gaan. Ze zou hem moeten haten — ze háát hem ook — totdat hij in het openbaar een restje saus van haar mond veegt alsof het de normaalste zaak van de wereld is, en een verrassingsreis voor zijn moeder betaalt alsof geld de chemie tussen hen de mond kan snoeren. Ken je die man die zich gedraagt alsof de hele ruimte van hem is? Stel je nu voor dat hij ook de zoon van je beste vriendin is en hij steeds je rug aanraakt alsof hij vergeten is dat zijn hand aan zijn lichaam vastzit.

Jasmine lacht het weg. Mason speelt de vermoorde onschuld. Dan loopt ze naar haar auto en draait zijn moeder haar hoofd, luid genoeg voor iedereen: “Dus… wanneer ga je Jasmine vertellen dat je haar leuk vindt?”